Τα νέα μου

Δυο εβδομάδες πέρασαν από εκείνες τις γεμάτες άγχος μέρες του Σεπτέμβρη. Κλάματα, αγωνία, νευράκια...και ο Χρήστος ήρωας να με ανέχεται!

Έμαθα σε ποιο σχολείο θα είμαι 8 ώρες πριν το Αγιασμό...πάλι καλά που έχουμε και internet δηλαδή...
Πρώτη κίνηση να μάθω που είναι το νέο σχολείο...Να μετράω τους χρόνους, τις στάσεις, την απόσταση....Και το επόμενο πρωί σαν πρωτάκι και εγώ πέρασα την πόρτα...

Το κλίμα στο σχολείο από την πρώτη ματιά μου φάνηκε καλό και ευτυχώς 2 εβδομάδες μετά μπορώ και λέω το ίδιο...Οι συνάδελφοι πολύ φιλικοί και πρόθυμοι να με βοηθήσουν σε ό,τι χρειάζομαι...
Πολύ βασικό το κλίμα στο σχολείο. Σε ένα χώρο που είσαι 6 ώρες καθημερινά τι καλύτερο απο το να μπορείς να πεις δυο κουβέντες στο διάλειμμα ή στο κενό σου.

Και έφτασε η ώρα να μοιράσουμε τάξεις...Και ναι , μετά από καιρό είμαι και πάλι το μικρό του σχολείου...που διαλέγει τελευταίο τι τάξη θα πάρει. Βασικά δε διαλέγει , παίρνει ό,τι μείνει.

Και πήρα Στ τάξη. Μια τάξη που με φόβιζε και δεν ήθελα να την πάρω ( αν είχα δικαίωμα επιλογής)

Και τελικά μέσα σε λίγες μέρες κατάλαβα πως μου αρέσει πάρα πολύ....Τελείως διαφορετική απο τις τάξεις που έπαιρνα τα τελευταία χρόνια. Άλλο επίπεδο επικοινωνίας με τα παιδιά...Τους μιλάω όπως θα μιλούσα σε ένα φίλο και με καταλαβαίνουν απόλυτα.

Εγώ 19 παιδάκια μία αίθουσα πρώην αποθήκη αλλά αυτό δε με νοιάζει. Ξέρω πως σύντομα θα την κάνουμε πολύ όμορφη , με τις κατασκευές μας, τις ζωγραφιές μας, τις εργασίες μας....
Είχα τόσο άγχος για το πως θα τα πάω με τους καινούριους μου μαθητές...Νομίζω πως με συμπάθησαν. Καλά δε νομίζω είμαι σίγουρη. Περνάμε όμορφα...Κάνουμε τα μαθήματα μας και συζητάμε...συζητάμε :)

Θα έχω πολλά να σας λέω και φέτος....

Αύριο απεργώ...Άλλο θέμα η κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας αλλά ας μη χαλάσω τώρα το κλίμα

Είμαι καλά , περνάω όμορφα και έχω ήδη συνηθίσει τη νέα ζωή στην Αθήνα

Τα νέα πάλι άλλαξαν

Εκεί που περίμενα και εγώ να δω σε ποιο σχολείο θα πάω μαθαίνω πάλι άλλα νέα...

Άκυρες λέει οι τοποθετήσεις μας :(

Δε μπορώ άλλο, ειλικρινά...Αυτό που ζούμε είναι άδικο και πολύ ψυχοφθόρο.

Θέλω να πάω σχολείο!!!

Σε 24 ώρες θα έχει χτυπήσει το πρώτο κουδούνι και εγώ ακόμα δε ξέρω σε ποιο σχολείο θα είμαι....Δε ξέρω σε ποια τάξη θα κάνω μάθημα , ποιους συναδέλφους θα έχω. Όχι πως θα προλάβαινα να τους γνωρίσω σε 5 μέρες αλλά θα είχες μια εικόνα....Αύριο θα είμαι και εγώ ένα πρωτάκι....Αυτό που πέρασα αυτές τις μέρες είναι πολύ ψυχοφθόρο. Κάθε μέρα στο περίμενε, κάθε μέρα να ξυπνάω και να μαι μπροστά σε μια οθόνη και να πατάω συνέχεια F5 ....Κοντεύει να ξεθωριάσει το κακόμοιρο

Εκεί που λέτε που περίμενα σε ποια περιοχή της Α Αθήνας θα είμαι φέτος σκάει και το νέο....
Περισσεύουν λέει 120 δάσκαλοι και θα πάνε σε άλλες περιοχές της Αττικής. Πλάκα μου κάνουν σκέφτομαι....Και να πάλι το άγχος και να το ψάξιμο και να τα κλάματα....Και να σκέφτομαι πως μπορεί να βρεθώ στα Κύθηρα , στα Βίλια, στα Μέγαρα....Εγώ μόνο Α Αθήνας δήλωσα , ας μη με έπαιρναν απο την αρχή αν είναι να με πάνε αλλού....

Ευτυχώς ( αν και ακόμα δεν το έχω δει το όνομα μου ) οι αιρετοί μας ήταν με το μέρος μας, έγινε και μια κατάληψη απο δασκάλους και συλλόγους και καταφέραμε το αυτονόητο. Να δουλέψουμε εκεί που μας κάλεσαν.....Κοίτα δηλαδή που νιώθεις μια ανακούφιση και μια χαρά για τα αυτονόητα...


Στραβά ξεκίνησε η χρονιά..Θέλω να πάω σχολείο...Θέλω να πάω στον Αγιασμό, θέλω να πάρω μια τάξη να ηρεμήσω.

Δε μπορώ να ζω με το φόβο πως ένα πρωί θα μου πουν "ε ψιτ φεύγεις απο εκεί και πας αλλού"

Αθήνα...

Απο Σεπτέμβριο αλλάζω προσωρινά τόπο διαμονής ...
Πήρα απόσπαση και θα μαι Αθήνα...Σχολείο δε ξέρω ακόμα, ούτε περιοχή αλλά το πρώτο σκαλοπάτι το περάσαμε και πάμε για τα επόμενα...
Φιλιά και καλές βουτιές...

2 χρόνια

Δυο χρόνια πέρασαν ..

Δυο χρόνια από εκείνες τις πρώτες μας διακοπές στα Χανιά...

Πάντα τη λάτρευα αυτή τη πόλη...τώρα ακόμα πιο πολύ!

Δυο χρόνια με αμέτρητα ταξίδια....Αθήνα - Κρήτη, Κρήτη - Αθήνα

Δυο χρόνια με όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές....αλλά εμείς πάντα μαζί και αγαπημένοι!!!Και τα δύσκολα γινόταν λιγουλάκι πιο εύκολα επειδή ήσουν εσύ στη ζωή μου 

Αφιερωμένο σε σένα το παρακάτω τραγουδάκι :)

Την μέρα που σε γνώρισα

Ποτέ δεν θα ξεχάσω

μαζί σου όσα έζησα

Βαθιά μου θα χαράξω

Την μέρα που σε γνώρισα, ποτέ δεν θα ξεχάσω

Μαζί σου όσα έζησα βαθιά μου θα χαράξω.

Ποτέ μην έρθει η στιγμή να φύγεις μακριά μου

Γιατί τα αστέρια του ουρανού θα πάρουν την καρδιά μου

Το ξέρεις ότι σ' αγαπώ, ποτέ δεν θα σ' αφήσω

Γιατί εσύ αγάπη μου με έκανες να ζήσω

Θυμάμαι που τα μάτια σου αγγίζαν την ψυχή μου

Και αμέσως σου ξεστόμισα πως είσαι η ζωή μου

Σε αγαπάω πολύ πολύ και είσαι  ο,τι πιο όμορφο υπάρχει στη ζωή μου!!!

Παιδί και αυτοκίνητο

Διαβάζοντας σήμερα το πρωί το ιστολόγιο μια μαμάς blogger είπα να κάνω μια ανάρτηση που ήθελα απο καιρό αλλά όλο το άφηνα. 

Φέτος όπως είχα γράψει και παλιότερα εκτός απο την Ανακύκλωση ασχοληθήκαμε στην τάξη και με την Κυκλοφοριακή Αγωγή. Αφιερώναμε ένα δίωρο την εβδομάδα περίπου για 2 μήνες ( αν και το θέμα το επαναφέραμε πολύ συχνά)

Ξεκινήσαμε φέρνοντας μια εφημερίδα στην τάξη που είχε εικόνες απο ένα τροχαίο ατύχημα. Ξεκινήσαμε λοιπόν τη συζήτηση στην τάξη και σχεδόν όλα τα παιδιά είχαν να διηγηθούν κάποιο περιστατικό ( ευτυχώς όχι σοβαρό ) που είχε τύχει στην οικογένεια τους ή σε κάποιοιο συγγενικό , φιλικό πρόσωπο ή απλά το είχαν δει στην τηλεόραση ( εκεί είχαμε δει και πολύ σοβαρά)

Ρώτησα τα παιδιά τι πιστεύουν πως φταίει και γίνονται ατυχήματα στο δρόμο και τα παιδιά έβγαλαν το συμπέρασμα πως οι οδηγοί παραβιάζουν τα σήματα, τρέχουν , πίνουν κτλ Δε θα κάνω τώρα ανάλυση όλου του προγράμματος εδώ. Σε γενικές γραμμές έπεσε πολύ πολύ κουβέντα, ερωτηματολόγια, εικόνες, παραμύθια, κείμενα ....Αυτό που τους άρεσε πιο πολύ ήταν οι μέρες που βγήκαμε στην αυλή , σταθήκαμε στα κάγκελα και παρατηρούσαμε τα αυτοκίνητα και τους πεζούς ....Καταγράφαμε τα λάθη που έκαναν και τις παραβάσεις. Αφού δεν κατέβηκε κανένας οδηγός να μου πει τίποτα πάλι καλά....Φανταστείτε τώρα να φωνάζουν 19 παιδιά "Ιιιιιιιιιιιιι κυρίααααααααααααααααα κυριάααααα μηχανήηη χωρίς κράνοςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς" 

Ε σιγά σιγά ησυχάσαμε και υπακούσαμε .Παρατηρώ και καταγράφω σιωπηλά. Τα αποτέλεσματα απογοητευτικά. 

Ενώ τα παιδιά λοιπόν γνώριζαν ή έμαθαν στην συνέχεια τι είναι σωστό και τι όχι  δε τα εφάρμοζαν σε μεγάλο βαθμό.Τα περισσότερα παιδιά κάθονταν στο μπροστινό κάθισμα ή στο πίσω χωρίς ζώνη. Σχεδόν κανένα παιδί σε ειδικό καθισματάκι ( ένα παιδί μόνο ) κατάλληλο για αυτά.Μου έλεγαν λοιπόν πως ζώνη βάζουν μόνο αν πηγαίνουν μακρυά για να μη τους γράψει ο τροχονόμος. Μετά απο κουβέντα και άσχετα παραδείγματα καταλάβαμε πως κάποια πράγματα δεν τα κάνουμε μόνο επειδή τα λέει ο νόμος αλλά για να προστατεύουμε το σώμα μας και τη ζωή μας. 

Η πορεία του προγράμματος με απογοήτευσε. Πολλές φορές σκέφτηκα "τι τα λέω τώρα αυτά;" "γιατί κάθομαι και ψάχνω και διαβάζω και ετοιμάζω υλικο;" 

Θα σας αναφέρω 3 περιστατικά που τα έγραψα και στο σχόλιο που έκανα στο ιστολόγιο που μου θύμισε πως ένιωθα τότε...

Σκηνικό έξω απο το σχολείο.

Μια μαμά μου λέει “άντε ελάτε να σας πάω εγώ σπίτι”

Μπάινω μέσα σε αμάξι , βάζω ζώνη και ακούω τη μαμά να λέει “καλέ εδώ κοντά μένετε τι βάζετε ζώνη;;;”

Το παιδί φυσικά στο πίσω κάθισμα, χωρίς ζώνη. Απαντάει η μικρή “Μαμά η κυρία είπε πως πρέπει πάντα πρέπει να φοράμε ζώνη μπλα μπλα μπλα” και η μαμά

“Ωωω ακόμα δεν μπήκες στο αμάξι μας ζάλισες…ασε την κυρία να ησυχάσει ”

Σκηνή 2

Εξω απο σχολείο . Μαθήτρια πάει να μπει στο πίσω κάθισμα.

Λέει ο μπαμπάς “Γιατί κάθεσαι πίσω;;;;”

Η κυρία είπε πως ακόμα και σε κοντινές αποστάσεις μπορεί να γίνει κάποιο ατύχημα.

Ο μπαμπάς “Κάτσε παιδί μου μπροστά σπίτι πάμε όχι στο Ηράκλειο

και τελευταία σκηνή….

Μαμά με βλέπει το δρόμο

-Αχ τι μας έκανες μωρέ κυρία Αννα. Εχω τη μικρή κάθε μέρα και σκούζει και δε θέλει να ανέβει στη μηχανή χωρίς κράνος. Τα τρομάξατε τα παιδιά…

Αλλά πέρα απο τα περιστατικά αυτά τα παιδιά συνέχισαν να μου λένε πως κάθονται μπροστά / πίσω χωρίς ζώνη, πως ανεβαίνουν σε μηχανές χωρίς κράνος , πως ο μπαμπάς θα τρέχει παραπάνω, θα πιει και θα οδηγήσει. Και νιώθω πως και οι δικοί μου μαθητές όταν μεγαλώσουν θα γίνουν μαμάδες και μπαμπάδες που θα κάνουν τα ίδια ακριβώς.

Και κάπου εκεί με έπιανε η απογοήτευση και έλεγα "εγώ δε ξανακάνω τέτοιο πρόγραμμα"

Και πάλι εκεί μια φωνή μου έλεγε "εσύ θα κάνεις αυτό που θεωρείς σωστό. Και ένα μόνο παιδάκι να φορέσει ζώνη και ένας μόνο μαθητής ενήλικάς αργότερα θα θυμηθεί εκείνη την κυρία που κατι τους είχε πει και αυτόματα να φορέσει τη ζώνη του...ε και μόνο για ένα παιδί αξίζει.

Απο την άλλη αναρωτιέμαι...Γιατί τόση ανευθυνότητα ;Και όχι μόνο για τα παιδιά τους αλλά και για τη δική τους ζωή.

Πόσο δύσκολο είναι να  φορέσεις ζώνη;Πόσο δύσκολο είναι να μη τρέχεις σαν παλαβός απλα για να φτάσεις 5 λεπτά πιο νωρίς, να πίνεις και να οδηγείς , να παραβιάζεις στοπ και άλλες πινακίδες;Και όταν έρθει η κλήση να γκρινιάζεις κιόλας...

Ειχαμε πάει με τα παιδιά στο πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής. Μας έδειχνε ο τροχονόμος το φωτεινό σηματοδότη και τόνισε πως το πρόστιμο είναι τσουχτερό, αν θυμάμαι καλά 700 ευρώ ( 350 αν το πληρώσεις σε 10 μέρες)  και πως εεεε είναι πολλά λεφτά. Στην τάξη που το συζητήσαμε ξανά τους είπα πως είναι πολύ πολύ μικρό το πρόστιμο. Τα παιδιά λένε "μα όχι κυρία είναι πολλά λεφτά" Τους λέω "σκεφτείτε λίγο τι  μπορεί να προκαλέσει αυτός ο οδηγός" Σκέφτονται και ένα μικρό λέει "Εχετε δίκιο, λίγα είναι. Αμα σκοτώσει έναν άνθρωπο ή τον αφήσει ανάπηρο τί είναι 700 ευρώ για μια ζωή"

Θα μπορούσα να γράφω ώρες αλλά τώρα ήθελα να τονίσω το θέμα "παιδί και αυτοκίνητο" .Ε για μένα συγγνώμη κιόλας αλλά θέλει αυτόφωρο και να σου πάρουν άδεια και δίπλωμα για κανένα μήνα. Να κάνεις και κάποιες ώρες εθελοντικές σε κανένα νοσοκομείο , να δεις παιδάκια θύματα απο τροχαία να δεις μηπως και βάλεις μυαλό. Αν εσύ δεν θες να βάλεις ζώνη δε μπορώ να σε βάλω με το ζόρι. Το παιδί όμως είναι ευθύνη σου....και θα έπρεπε να τρως και ένα προστιμο για "εκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο"

Ουφ τα είπα και ξελάφρωσα :)

Είστε καλή δασκάλα γιατί.....

Πάλι πάλι στην τελευταία μέρα...Τα παιδιά δεν ξεκολλάνε από πάνω σου, κάποια έχουν αρχίσει τα κλάματα που τελειώνει το σχολείο. Εκεί πάλι πέφτει η ερώτηση "κυρία εσείς θα μας κάνετε μάθημα στην Δ τάξη ε;;;" Τους απαντάω "αν είμαι στο σχολείο μας, εννοείται " Εκεί πάλι άρχισαν τις φωνές "μα που θα πάτε" "όχι εδώ θα είστε" "μα εμείς εσάς θέλουμε" "εγώ δεν πάω σχολείο αν δεν είστε εδώ" "θα κάνουμε κατάληψη" και άλλα χαριτωμένα ...
Αφού λοιπόν επί 5 λεπτά μου έλεγαν "τι καλή δασκάλα που είμαι" έπεσε η ερώτηση στον κύκλο.

"Τι σημαίνει για εσάς καλή δασκάλα. Γιατί θεωρείται πως εγώ είμαι καλή;;;Τι είναι αυτό που προσέχετε σε ένα δάσκαλο για να πείτε πως είναι καλός;;;"

Δείτε λοιπόν γιατί κατα τα παιδιά μου είμαι καλή δασκάλα

Γιατί μας τα εξηγείτε όλα
Γιατί είστε ευγενική
Γιατί δε βάζετε ούτε πάρα πολλά ούτε όμως και πολύ λίγα.
Γιατί είστε δίκαιη
Γιατί έχετε καλοσύνη
Γιατί μας σκέφτεστε
Γιατί μας βοηθάτε
Γιατί το πρώτο πράγμα που μας ρωτάτε δεν είναι αν διαβάσαμε αλλά αν είμαστε καλά κάθε πρωί
Γιατί ούτε χτυπάτε ούτε μιλάτε άσχημα
Γιατί έχετε καλό χαρακτήρα
Γιατί μου εξηγήσατε 3000 φορές την διαίρεση χωρίς να νευριάσετε
Γιατί μας έχετε εμπιστοσύνη
Γιατί όταν σας είπα ένα μυστικό δε το είπατε σε κανένα
Γιατί είστε καλός άνθρωπος
Γιατί αγαπάτε τα παιδιά
Γιατί όταν έλειπα πολλές μέρες πήρατε τη μαμά μου να τη ρωτήσετε τι έχω
Γιατί παίζετε μαζί μας
Γιατί αγαπάτε όλα τα παιδιά το ίδιο και δεν ξεχωρίσατε κανένα μας
Γιατί μας δείχνετε ενδιαφέρον
Γιατί ασχολείστε μαζί μας ακόμα και αν χάσατε ώρα απο το διάλειμμα σας
Γιατί είστε σαν μαμά μας
Γιατί είστε πολύ όμορφη και γλυκιά
Γιατί μας πειράζετε και μας ζουλάτε
Γιατί αν σας πούμε κάποιο πρόβλημα μας την επόμενη μέρα ρωτάτε ξανά πως είμαστε
Γιατί κάναμε μέσα στην τάξη γλυκά και φάγαμε και πρωινό
Γιατί αν βγούμε έξω χωρίς το μπουφάν μας μαλώνετε
Γιατί κάνατε τη τάξη μας πολύ όμορφη
Γιατί είστε χαμογελαστή ενώ η μαμά μου , μου είπε πως τώρα παίρνετε 600 ευρώ
Γιατί ό,τι λέτε το κάνετε




.................. στο τέλος άφησα αυτό που με έκανε να γελάσω αν και είναι πολύ σοβαρό

Γιατί άμα κάνει ποτέ σεισμό ή πιάσει η τάξη φωτιά ξέρω πως δε θα φύγετε έξω γρήγορα αλλά θα κοιτάξετε να σώσετε πρώτα εμάς




Αυτά λοιπόν είναι τα στοιχεία που ζητάνε οι δικοί μου μαθητές για να πουν πως ένας δάσκαλος είναι καλός...

Εύκολα όλα ....


Στη συνέχεια με έβαλαν να τους πω αν είναι καλά παιδιά. Τους είπα ναι...όλα τα παιδιά είναι καλά.
Μετά φυσικά μου ζήτησαν να το τεκμηριώσω με επιχειρήματα. Ναι έτσι ακριβώς το είπαν ( με όποιο δάσκαλο καθίσεις ..... δε λένε;;;)

Τελευταία μέρα στην τάξη

Χθες δεν κάναμε καθόλου μάθημα. Πήγαμε κανονικά σχολείο, έγιναν κανονικά όλες οι ώρες αλλά εμείς δεν ανοίξαμε καθόλου τις τσάντες.Ααα όχι τις ανοίξαμε για να πάρουμε το μπλοκάκι μας και το μολύβι μας.

Το πρώτο πράγμα που κάναμε και το κάνω κάθε χρόνο είναι να γράψουμε ποιες στιγμές θέλουμε να θυμόμαστε και ποιες δε θέλουμε από τη χρονιά που πέρασε. Τα βάλαμε όλα στο κουτί μας και στο τέλος τα διαβάσαμε

Δείτε λοιπόν τι θα θυμούνται τα μαθητούδια μου

Τη μέρα που φάγαμε πρωινό στην τάξη
Τη μέρα που κάναμε τις τρουφομπαλίτσες
Όταν παίζαμε παιχνίδια στην αυλή
Τη μέρα που μας βάλατε σπαζοκεφαλιές στον πίνακα
Τη μέρα που σας κάναμε πάρτυ για τα γενέθλια σας
Όταν κάναμε την καπακοκατασκευή
Όταν αδειάζαμε τους κάδους ανακύκλωσης στον μπλε κάδο έξω από το σχολείο
Όταν μάθαμε την διαίρεση
Τη μέρα που σας γνώρισα
Όταν κάναμε ιστορία και καθόμασταν κάτω στο μαγικό χαλί
Όταν ντυθήκατε Μεξικάνος και κάναμε μάθημα έτσι
Όταν φάγαμε πρωινό στην τάξη
Όταν κάναμε κατασκευές απο ανακυκλώσιμα υλικά
Όταν πήγαμε εκδρομή και κάτσαμε όλοι μαζί κάτω και φάγαμε
Όταν αλλάξατε τη φωνή σας και μας κάναμε μάθημα σαν Ανακυκλωσούλης
Θα θυμάμαι που ήρθα απο καινούριο σχολείο και εσείς με βοηθήσατε και οι συμμαθητές μου με έκαναν παρέα
Οταν παίζαμε όλοι μαζί έξω αγαπημένοι
Όταν παίζαμε
Όταν καθόμασταν και απλά μιλούσαμε


Η συνέχεια της χθεσινής μέρας σε άλλη ανάρτηση ...

Καλό καλοκαίρι σε όλους σας



UP DATE 

Aααα ξέχασα καλέ να συμπληρώσω

Στην ερώτηση τι δε θέλω να θυμάμαι

Εδώ δεν είχαμε πολλές απαντήσεις καθώς είπαν πολλά παιδιά δεν υπάρχει κάτι που δε θέλουν να θυμούνται.

Δείτε λοιπόν τις λίγες απαντήσεις


Δε θέλω να θυμάμαι

Τη μέρα που χτύπησε η .... μέσα στην τριανταφυλλιά
Τη μέρα που μάλωσα με τους φιλους μου
Τη μέρα που έβρεχε και μπήκε νερό στην τάξη και μας χάλασε κάποια πράγματα που ήταν για ανακύκλωση
Τις δυο μέρες που λείπατε απο το σχολείο
Όταν σας στεναχώρησα με κάτι που έκανα



Tη δραστηριότητα αυτή την κάνω κάθε χρόνο. Μέσα απο τις απαντήσεις τους μαθαίνεις πολλά πράγματα  που σε βοηθάνε για την επόμενη χρονιά.

Λίγο πριν το τελευταίο κουδούνι

Πέρασαν πάλι 9 μήνες. Εννιά μήνες από τη μέρα που γνώρισα τα φετινά παιδιά μου. Λίγο πολύ τα ήξερα βέβαια γιατί είχα μπει και στην τάξη τους την προηγούμενη χρονιά.

Μία χρονιά δύσκολη η φετινή. Ξεκινήσαμε χωρίς βιβλία. Τι άγχος και αυτό τότε...Να κάθομαι να βγάζω φωτοτυπίες, να κόβω , να κολλάω ( για να κάνω οικονομία στο χαρτί τρομάρα μου ). Τόσο χαρτί πεταμένο  αφού τα βιβλία άρχισαν να σκάνε μύτη κάποια στιγμή . Ήρθε βιβλίο το οποίο εμείς το είχαμε ήδη τελειώσει σε φωτοτυπίες . Στα παιδιά όμως τα μοίρασα κανονικά. Και ενώ η χρονιά ξεκίνησε με άσχημους οιωνούς εμείς περάσαμε και φέτος υπέροχα.

Ζοριστήκαμε λίγο στην αρχή μέχρι να τα μάθω να με μάθουν, να κόψουμε κάποιες συνήθειες γιατί μεγαλώσαμε πια. Και η χρονιά κύλησε πολύ γρήγορα και πολύ όμορφα. Χαζεύω φωτογραφίες απο την αρχή της χρονιάς και βλέπω πόσο μεγάλωσαν. Δεν είναι που ψήλωσαν, είναι που ωρίμασαν. Που έχουν γίνει ακόμα πιο υπεύθυνα. Που βλέπεις του κόπους σου (και τους κόπους της δασκάλας που τα είχε δυο χρόνια και έκανε φοβερή δουλειά) να πιάνουν τόπο.

Είναι που έκανες στην αρχή πολλά παιχνίδια γνωριμίας, συνεργασίας, εμπιστοσύνης και τώρα τα βλέπεις να είναι αγαπημένα , να παίζουν όλα μαζί, να μη γκρινιάζουν για το ποιος θα διαλέξει τι παιχνίδι θα παίξουμε. 

Είναι που εκεί που πέταγαν τα πάντα στα σκουπίδια τώρα τα πετάνε στους κάδους ανακύκλωσης. Και άμα εσύ ξεχαστείς φωνάζουν "κυρίααααααα όχι στα σκουπίδια" Δε λέω πως δεν τσακώνονται, δεν γκρινιάζουν , δεν μουτρώνουν. Αλλά δεν κρατάνε θυμό και το ξεχνάνε γρήγορα. Δεν έμεινε κανένα παιδί στο περιθώριο. Κανένα. Παίξαμε πολύ και μιλήσαμε πολύ. Πολλές μέρες ειδικά την 6η ώρα που τα έβλεπα κουρασμένα τους έλεγα "θέλετε να συζητήσουμε;" και μιλάγαμε...για σοβαρά και για πιο χαλαρά θέματα. Πόσο τους αρέσει να μιλάνε...να μιλάνε. Έχουν τελικά πολύ ανάγκη τα παιδιά  για επικοινωνία.  Και σου λένε τα πάντα. Με μια αφοπλιστική αφέλεια και κολλάνε στον τοίχο. Και τα όμορφα και τα άσχημα. Και σε εμπιστεύονται. Και σου λένε πράγματα που καμιά φορά σε κάνουν να βάλεις τα κλάματα. Εκείνο το κουτί επικοινωνίας με βοήθησε πολύ να τα καταλάβω. Να καταλάβω γιατί φέρονται έτσι στο σχολείο

Και βλέπεις απο όλα αυτά πόσο δεθήκαμε. Και τα αγάπησα και με αγάπησαν. Και μου έκαναν και φέτος πάρτυ έκπληξη  για τα γενέθλια μου. Και λες "ναι γι αυτο την παλεύω ακόμα με τα 650 ευρώ".

Και φέτος η 14η Ιουνίου θα είναι ακόμα πιο δύσκολη απο άλλες χρονιές. Το Σεπτέμβρη ίσως είμαι σε ένα άγνωστο σχολείο, άγνωστα παιδιά, γονείς, συνάδελφοι. Σε μια νέα πόλη που πάντα έλεγα πως δε θέλω να ζήσω. Αλλά όταν εμείς κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει δε λένε;

Οι μικροί μου μαθητές το θεωρούν δεδομένο πως θα τα κάνω μάθημα. Και με ρώτησαν πρώτη φορά προχθές, Και τους απάντησα "Αν είμαι στο σχολείο εννοείται, αφήνω εγώ τέτοια παιδιά; " Και άρχισαν "μα γιατί κυρία;;;" Και άρχισαν να μου γράφουν πάνω σε ζωγραφιές πως εμένα θέλουν μέχρι την έκτη . 

Ίσως φανεί αστείο αλλά η μετακόμιση στην Αθήνα ( αν γίνει ) θα μου ήταν πολύ πιο εύκολη αν είχα κάνει δυο χρόνια με την τάξη μου και έτσι και αλλιώς θα τα άφηνα. Τώρα νιώθω πως τα εγκαταλείπω. Ξέρω πως δεν είναι έτσι γιατί τόσοι και τόσοι συνάδελφοι αλλάζουν τάξεις, τόπο διαμονής και χωρίς να το διαλέξουν. Απλά έτσι νιώθω. Και πάντα η δεύτερη χρονιά είναι καλύτερη απο την πρώτη . 

Μεγαλώνοντας σε μια μικρή πόλη  , δουλεύοντας τόσα χρόνια στο ίδιο σχολείο μου φαίνονται όλα τόσο οικεία. Οι γονείς, οι μαθητές, οι συνάδελφοι ακόμα και ο χώρος του σχολείου. Πέρυσι το καλοκαίρι άνθρωποι που γνώριζα απλά "φατσικά" μου έλεγαν στο δρόμο, στην παραλία στα μαγαζιά "αχ πάρτε το τάδε τμήμα"  , "μακάρι να σας έχουμε" . "θα μας πάρετε φέτος" Και ναι νιώθεις όμορφα. Γιατί πριν σε γνωρίσουν έχουν μια καλή εικόνα για σένα. Γιατί και τα παιδιά σε ξέρουν. Στην Αθήνα όλα θα είναι καινούρια. Και αυτό με αγχώνει. Φέτος στον Αγιασμό δε θα έρθει κανένα παιδί να με αγκαλιάσει. Αχ πολύ μελό το έκανα Αν πήγαινα σε άλλη μια μικρή πόλη δε θα είχα τέτοιο θέμα νομίζω , η  Αθήνα πάντα με φόβιζε. ( αυτό είναι άλλη ανάρτηση)

Ας πάμε στα ευχάριστα όμως Το βασικό είναι πως θα μαι με τον άνθρωπο μου...Και μόνο αυτό αρκεί για να ξέρω πως θα περάσω όμορφα όσο διάστημα χρειαστεί να ζήσουμε εκεί.Ευτυχώς ο αγαπημένος μου λατρεύει Κρήτη και ελπίζω να είμαστε τυχεροί να το καταφέρουμε σύντομα

Αν πάρω την απόσπαση δε θα μετράμε τις μέρες για να βρεθούμε θα είμαστε μαζί κάθε μέρα. Δε θα κοιτάμε συνεχώς τα news letters  της Αegean και της Olympic Air. Δε θα κοιτάζω πότε έχουν ημερίσιο οι Μινωικές ούτε αν προλαβαίνω το τελευταίο λεωφορείο Τα τριήμερα θα συνεχίζω να τα κοιτάζω γιατί ταξιδάκια στην Κρήτη θα κάνω συχνά. 

Στην Αθήνα πέρα απο τον αγαπημένο μου θα είναι και η μελλοντική μας κουμπάρα .Πολύ βασικό να έχω μια φίλη κολλητή καρδιακή εκεί. Και ελπίζω να γνωρίσω και κάποιους απο εσάς. Που νιώθω ήδη πως σας ξέρω

Να έχετε ένα όμορφο Σαββατόβραδο :)

Η δασκάλα που λέει βλακείες....

Χθες πήγαμε εκδρομούλα...Περάσαμε πολύ όμορφα. Τα παιδιά μου ήταν ήσυχα, ήταν υπάκουα, έδειχναν ενδιαφέρον σε αυτά που τους έλεγαν οι κοπέλες στο μέρος που επισκεφτήκαμε . Στο μέρος που κάτσαμε να φάμε και να παίξουμε ήταν όλα μαζί , έστρωσαν πετσετούλες , έβγαλαν μπολάκια με καλούδια , χορέψαμε και τραγουδήσαμε το Τζο ....Όλα καλά λοιπόν...εκτός από κάτι που με στεναχώρησε και με θύμωσε λίγο πριν ξεκινήσουμε για την εκδρομή μας.

Μια μέρα πριν την εκδρομή τους έδωσα οδηγίες για τα πρακτικά ζητήματα της εκδρομής. Τους είπα λοιπόν τι πρέπει να έχει μέσα η τσαντούλα τους.

Πάμε λοιπόν

καπελάκι γιατί ο ήλιος καίει

αντηλιακό για τον παραπάνω λόγο

φαγητό 

νερό  

λεμόνι

σακούλα κατα προτίμηση όχι διάφανη

Το λεμόνι ίσως κάνει εντύπωση σε πολλούς. Για μένα ήταν πάντα μέσα στην τσάντα μου και των συμμαθητών μου στις σχολικές εκδρομές. Βοηθάει στην καταπολέμηση της ναυτίας έλεγε η γιαγιά , η μαμά , η δασκάλα...Επιστημονικά δε ξέρω αν ισχύει. Πρακτικά πάντως έχω δει να κάνει δουλειά σε μαθητές μου.

Τη σακούλα την ήθελα σε περίπτωση που τα παιδιά ζαλίζονταν και έκαναν εμετό. Πάντα τη ζητάω και με έχει γλιτώσει απο το να κάθομαι να καθαρίζω παιδιά και λεωφορεία...Αφήστε που είμαι και λίγο ευαίσθητη και μπορεί να κάνω μετά και εγώ εμετό. Εξήγησα λοιπόν στα παιδιά γιατί πρέπει να κρατάμε .....Αν μου πει κάποιος πως ζαλίζεται , μέχρι να σηκωθώ , να βρω σακούλα εγώ στο λεωφορείο να πάω πίσω , πάει η ζημιά έγινε. Και αφού μπορείς να το αποφύγεις;;;Αφήστε που θα λερωθούν και που θα τρέχει η μαμά να μας βρει χιλιόμετρα μακρυά. Ενώ αν έχουμε τη σακούλα μας κοντά μας δε θα λερωθούμε και δε θα λερώσουμε και μη σας πω πως λίγοι θα καταλάβουν πως κάναμε εμετό ( όχι πως ίιναι κακό αλλά μετά μπορεί να κάνει και άλλος και άλλος)

Επίσης στη σακούλα μας θα βάλουμε και σκουπιδάκια :)

Όλα τα παιδιά κατάλαβαν ακόμα και αυτά που έλεγαν "μα δε ζαλίζομαι ποτέ" 

Σκουρόχρωμη κατα προτίμηση για να μη φαίνεται το περιεχόμενο...

Ααα και για να το κάνουμε και πιο διασκεδαστικό αντί να γράψουμε στο μπλοκάκι μας τι πρέπει να έχουμε μαζί τα ζωγραφίσαμε :)

Και φτάνουμε στη μέρα της εκδρομής

Μπαίνουμε στην τάξη να μετρηθούμε ( αυτό που τα μετράω 3.456 φορές να το κοιτάξω;) να πούμε ξανά τι πρέπει να προσέχουμε για να περάσουμε όλοι καλά και να γυρίσουμε ασφαλής στο σχολείο...

Ρωτάω λοιπόν "Φέραμε όλα όσα έπρεπε;" και πέρα απο τα ναιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι άκουσα και το εξής :

Ο μπαμπάς και η μαμά είπαν πως αυτά που είπατε είναι βλακείες και αφού ποτέ δεν ζαλίζομαι δε χρειάζομαι σακούλα"

Και σκέφτομαι "άκουσα καλα;" και το λέει ξανά άλλη μια φορά ...

Τα άλλα παιδάκια έμειναν και κοίταζαν...Κάποιο είπε σιγά "οι γονείς σου λένε βλακείες που θα πουν αυτό για την κυρία μας"

Φυσικά και στο παιδί δεν είπα τίποτα....Τι να του πεις; Τι φταίει αυτό; Θύμωσα όμως, πολύ. Οχι γιατί με είπαν βλάκα....Γιατί με ακυρώνουν μπροστά στο παιδί. Γιατί μιλάνε απαξιωτικά για μένα μπροστά στο παιδί. Γιατί το παιδί κάποια στιγμή θα σταματήσει να ακούει τις "βλακείες" των δασκάλων της.Στην τελική τι ζήτησα;;; Μία σακούλα; Ούτε κόστος έχει, ούτε βάρος. Και αν δε θέλεις να τη βάλεις μη τη βάλεις και μην πεις τίποτα. Δεν είχα σκοπό να κάνω κανένα σωματικό έλεγχο.

Λάθη σαν δασκάλα σίγουρα έχω κάνει και θα κάνω. Ακόμα και αν έχεις χίλια δίκια σαν γονιός έλα και πες μου , έλα και μίλα μου. Τι βάζεις το παιδί στη μέση....
Μια σακούλα ζήτησα, μία....

Ααα και φυσικά "αντηλιακό;;;γιατί καλέ στη θάλασσα πας;;;"

Μόνο στη θάλασσα είναι επικίνδυνος ο ήλιος βλέπετε.