Δεν "τσαλακώνουμε" τους συμμαθητές μας.

Πριν μέρες μοίρασα στα ζουζουνάκια μου κάποιες παλιές φωτοτυπίες που τις είχα βγάλει καταλάθος δυο φορές. Τις είχα κρατήσει λοιπόν γιατί σκέφτηκα πως κάπου θα χρειαστούν ,ας μην πάει τσάμπα τόσο χαρτί .
Τους τις μοίρασα λοιπόν και τους είπα να τις τσαλακώσουν.

Τις τσαλακώσαμε λοιπόν και μετά τους είπα να προσπαθήσουν προσεκτικά να τις ξετσαλακώσουν ( τι λέω Χριστέ μου στα παιδιά)

Παρατηρήσαμε λοιπόν πως παρόλο που προσπαθήσαμε πολύ οι σελίδες δεν έγιναν όπως ήταν αρχικά. Τις ισιώναμε απο εδώ, τις ισιώναμε απο εκεί , τίποτα. 

Είχαν μείνει σημάδια....

Και που πήγε μετά η συζήτηση;

Είπαμε πως κάθε φορά που χτυπάμε , σπρώχνουμε , κοροϊδεύουμε κάποιο παιδί τον πληγώνουμε όπως τσαλακώθηκε η φωτοτυπία....

Το παιδί αυτό ακόμα και αν του ζητήσουμε συγγνώμη έχει πληγωθεί. Και κάθε φορά που ένα παιδί το χτυπάνε , τον κοροϊδεύουν πληγώνεται πιο πολύ. Και ακόμα και αν περάσει ο πόνος  κάτι θα μείνει πάντα. Και θα θυμάται αρκετές φορές εκείνη τη μέρα. Και πως αν αυτό γίνεται πολλές φορές πληγώνεται όλο και περισσότερο και οι πράξεις και τα λόγια των άλλων του αφήνουν σημάδια. Δε φαίνονται όπως στο χαρτί αλλά είναι μέσα στην καρδιά και στο μυαλό του. 

Συζητήσαμε αρκετοί ώρα, δώσαμε χέρια , ζητήσαμε συγγνώμη και υποσχεθήκαμε να είμαστε πιο προσεκτικοί.

Τονίσαμε ακόμα πως αν βλέπουμε ένα παιδί να πέφτει θύμα βίας πάντα μιλάμε σε κάποιον μεγάλο που εμπιστευόμαστε...Στους γονεις μας, στους δασκάλους μου και σε όποιο άλλο πρόσωπο μπορεί να βοηθήσει. Το παιδί αυτό μπορεί να φοβάται να μιλήσει γι αυτός εμείς του δίνουμε θάρρος να ζητήσει βοήθεια ή ζητάμε βοήθεια οι ίδιοι..

Κάτι ανάλογο είχαμε κάνει παλιά και με μια οδοντόκρεμα. Πάνω στο σωληνάριο κολλάμε ένα χαρτί που γράφει "κακές λέξεις".

Πιεζουμε το σωληνάριο και  βγαίνουν οι κακές λέξεις έξω ( υποθετικά έχουν υποθεί κακές λέξεις και για κάθε λέξη πιέσαμε το σωληνάριο)

 Μετά προσπαθούμε να βάλουμε την οδοντόκρεμα μέσα στο σωληνάριο. Και ; Αχ δεν μπαίνει ξανά μέσα...Τις λέξεις λοιπόν που βγαίνουν απο το στόμα μας δε μπορούμε μετά να τις πάρουμε πίσω....

Οι παραπάνω ιδέες δεν είναι δικές μου. Αυτήν με την οδοντόκρεμα την είχα δει σε ένα ξένο ιστολόγιο και επειδή γενικά δεν παρακολουθώ ξένα ιστολόγια δεν θυμάσαι σε ποιο ήταν. Πάει καιρός...
Αυτή με τις φωτοτυπίες την είχα ακούσει απο μια δασκάλα σε ένα σεμινάριο όταν ήμουν ακόμα φοιτήτρια και φυσικά την κατέγραψα...Πέρασαν τα χρόνια και μια μέρα εκεί που τσαλάκωνα χαρτιά και μετά σκέφτηκα " μωρέ ας το κάνω πρόχειρο" το θυμήθηκα.  Με έκπληξη μου είχε πει την ίδια ιδέα μια άλλη κοπέλα που γνώρισα μετά απο χρόνια.
Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν την μοιράζεσαι που λέει και η αγαπημένη μου Ασπα .
Αφήστε που ο καθένας δίνει τη δικιά του πινελιά.. βάζει κάτι δικό του. Και βλέπεις πως το ίδιο πράγμα ο καθένας το παρουσιάζει με το δικό του μοναδικό τρόπο...

Δημιουργούμε....

Κάνοντας την καθιερωμένη βόλτα στα αγαπημένα μου ιστολόγια έπεσα πάνω στην ανάρτηση της Στέλλας . Έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές παλιά cd σε κατασκευές. Συνήθως φτιάχναμε κηροπήγια με ρεσό καιτα ζωγραφίζαμε. Η Στέλλα έφτιαξε σουβέρ...Και εγώ αυτό σκέφτηκα στην αρχή αλλά μετά ήρθε η ιδέα να φτιάξουμε εκεί την αλφαβήτα. Είχαμε τελειώσει εδώ και μέρες τη διδασκαλία όλων των γραμμάτων και πέρα απο τις καρτέλες που είχα στην τάξη δεν είχα βάλει ακόμα κάπου όλα τα γράμματα σε αλφαβητική σειρά. Δεν είχα καμία όρεξη να ξεκολλάω και να ξανακολλάω τις καρτέλες και ήθελα και κάτι φτιαγμένο απο μένα ή απο τα παιδιά....
Απο τα παιδιά είναι σαφώς καλύτερα. Μου έδωσε λοιπόν μια ιδέα η Στέλλα και δεν άργησα και πολύ να την πω στα παιδιά. Τους ζήτησα να φέρουν παλιά cd και η ανταπόκριση ήταν μεγάλη.
Έχω 24 παιδιά, 24 τα γράμματα , άρα το κάθε παιδί τυχαία πήρε ένα γράμμα.
Απο το γράμμα αυτό έλεγε την πρώτη λέξη που το ερχόταν στο μυαλό ( εκτός απο ονόματα).
Σχεδιάσαν τους κύκλους με τα cd , ζωγράφισαν μέσα σε αυτά και γράψαμε το γράμμα και τη λέξη της εικόνας. Σε αρκετά τα έγραψα εγώ γιατί έκαναν πολύ μικρά γραμματάκια και δε θα φαίνονταν. Άλλα παιδιά το έκαναν όλα μόνα τους. Στη συνέχεια έκοψαν τους κύκλους, άπλωσαν κολλα στα cd και κόλλησαν πάνω τις εικόνες.
Για να μην καταστραφούν τα περάσαμε με το διάφανο αυτοκόλλητο που ντύνουμε τα βιβλία ( ιδέα πάλι κλεμμένη απο τη Στέλλα...

Απολαύστε τις δημιουργίες μας

Σχεδιάζουμε....

Ζωγραφίζουμε

Σαλατούλα....

Να και η χελώνα...

Το Μάρτη μια ομπρέλα είναι πολύ χρήσιμη

Κόβουμε

Αμάν βρε κυρία χαμός γίνεται στο γραφείο σας

Βάζουμε κόλλα

Αντε, θέλω και εγώ την κόλλα

Καλά το έκοψα, μια χαρά ταιριάζει

Πάει και αυτό

Ας κόψουμε και το αυτοκόλλητο

Μαθαίνουμε και την αλφαβητική σειρά

Ποιο γράμμα είναι το επόμενο;

Καλά τα βάζουμε;

Μα ποιος έχει το Ρρ;

Να και τα υπόλοιπα...

Έτοιμο!!!!

Δεν είναι υπέροχα;
Θα σας δείξω και ένα που με έκανε να χαμογελάσω...
Στο γράμμα η μαθήτρια μου, μου είπε τη λέξη φιλία.
Και έφτιαξε αυτό

Δύο φύλλα που είναι φίλοι. Δύο λέξεις απο φ

Και αφού πήραμε μπρος φτιάξαμε και άλλα ωραία....Θα σας τα δείξουμε μόλις ολοκληρωθούν γιατί έχουμε και άλλες δουλειές....

Φιλιά πολλά και να περνάτε όμορφα!!!

Μάρτης είναι νάζια κάνει....

Τσαγκαροτρίτη σήμερα στο σχολείο....Τα μικρά ακόμα σε mood τριημέρου και στην ίδια φάση ήταν και η δασκάλα τους....Πάει λοιπόν πέρασαν και οι Απόκριες και μπαίνουμε στην ευθεία για το Πάσχα. Μετράω μέρες πάλι για να βρεθώ με τον άντρα μου πάνω απο 2 μέρες...

Σήμερα λοιπόν φτιάξαμε την Κυρά -Σαρακοστή στο σχολείο και διαβάσαμε ένα ποίημα απο το παλιό Ανθολόγιο. Άρεσε πολύ στα μικρά και ζωγραφίσαμε εικόνες απο το ποίημα. Ιδού το αποτέλεσμα....

Τον γνωρίζετε το Μάρτη,
τον τρελό και τον αντάρτη;

Ξημερώνει και βραδιάζει
κι εκατό γνώμες αλλάζει.

Βάζει η μάνα του μπουγάδα,
σχοινί δένει στη λιακάδα,

τα σεντόνια της ν’ απλώσει,
μια χαρά να τα στεγνώσει.

Νά που ο Μάρτης μετανιώνει
και τα σύννεφα μαζώνει

και να μάσει η μάνα τρέχει
τα σεντόνια, γιατί βρέχει!

Νά ο ήλιος σε λιγάκι,
φύσηξε το βοριαδάκι,

κι η φτωχή γυναίκα μόνη
τα σεντόνια ξαναπλώνει.

 

Μια βροντή κι ο ήλιος χάθη

μες στης συννεφιάς τα βάθη,

ρίχνει και χαλάζι τώρα,

ποποπό, τι άγρια μπόρα!

Ώς το βράδυ φορές δέκα
άπλωσε η φτωχή γυναίκα

την μπουγάδα, κι όρκο δίνει
Μάρτη να μην ξαναπλύνει.

Το ποίημα είναι απο την Ρίτα Μπούμη-Παπά
Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975

                                                Μάρτης είναι, νάζια κάνει

                                                               


                                                πότε κλαίει

                                             πότε γελάει

Στη συνέχεια τους διάβασα δυο ιστορίες που είχα διαβάσει παλιότερα και στα τριτάκια μου

Η κατεργαριά του Μάρτη

 Τα πολύ παλιά χρόνια ο Μάρτης ήταν ο πρώτος μήνας του έτους. Κάτι που έκανε όμως σε βάρος των άλλων μηνών που ήταν τα αδέλφια του στάθηκε αιτία για να του πάρει την πρωτοκαθεδρία ο Γενάρης.

«Μια φορά κι έναν καιρό αποφασίσανε οι δώδεκα μήνες να φτιάξουνε κρασί σε ένα βαρέλι ώστε να μπορούν να πίνουν όποτε τους ερχόταν η όρεξη.

Έτσι λοιπόν είπε ο Μάρτης:

- Εγώ θα ρίξω πρώτος μούστο στο βαρέλι για να γίνει κρασί και ύστερα ρίχνετε κι εσείς.

- Καλά, ρίξε εσύ πρώτος του είπαν οι άλλοι.

Ετσι και έγινε. Έριξε πρώτα εκείνος στο βαρέλι το μούστο και ύστερα ακολούθησαν και οι άλλοι μήνες.

Όταν λοιπόν ζυμώθηκε ο μούστος και έγινε το κρασί, είπε πάλι ο Μάρτης.

- Εγώ που έριξα πρώτος το μούστο, πρώτος θ' αρχίσω και να πίνω.

-Βέβαια, είπαν οι άλλοι, έτσι είναι το σωστό.

Έτσι λοιπόν τρύπησε το βαρέλι στο κάτω μέρος, και άρχισε να πίνει, ως που ήπιε όλο το κρασί και δεν άφησε ούτε στάλα. Κατόπιν ήρθε η σειρά του Απρίλη να πάει να πιεί κρασί. Πηγαίνει και το βρίσκει άδειο. Θυμώνει, το λέει στους άλλους. Τ' ακούνε εκείνοι θυμώνουνε και σκέφτωνται τι να κάνουν. Συμφωνούν όλοι λοιπόν να τον τιμωρήσει ο Γενάρης που ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός. Τον πιάνει λοιπόν ο Γενάρης και του τραβάει ένα γερό χέρι ξύλο. Του αφαιρεί και το πρωτείο που είχε, να αρχίζει δηλαδή το έτος κάθε Μάρτη, και έγινε να αρχίζει το έτος από το Γενάρη.

Από τότε όταν ο Μάρτης θυμάται το παιχνίδι που έκανε στα αδέλφια του και τους ήπιε όλο το κρασί, γελάει και ο καιρός ξαστερώνει. Όταν πάλι θυμάται το ξύλο που έφαγε κλαίει και βρέχει».

Άλλες δυο ιστορίες είναι οι ακόλουθες 

Κάποτε οι μήνες αποφάσισαν να παντρευτούν. Ο καθένας βρήκε μια γυναίκα που του άρεσε και την παντρεύτηκε. Ο Μάρτης δε φρόντισε το ζήτημα μόνος του και έβαλε προξενητάδες να του βρούνε μια γυναίκα. Εκείνοι του φέρανε μια κοπέλα η οποία ήταν τυλιγμένη με ένα μαντίλι και του είπαν ότι είναι πολύ όμορφη. Ευκολόπιστος όπως ήταν, την παντρεύτηκε.

Όταν όμως έμειναν μόνοι και έβγαλε το μαντίλι της, τι να δει; Δεν υπήρχε πιο άσχημη στον κόσμο!

Από τότε κάθε φορά που τη θυμόταν άστραφτε, βροντούσε, έβρεχε, έριχνε μπόρες, έκανε παγωνιές. Μόνο όταν ξεχνιόταν μερικές φορές, ηρεμούσε, γαλήνευε κι έκανε καλό καιρό!

Σε άλλες περιοχές η παράδοση θέλει το Μάρτη να έχει δύο γυναίκες, τη μια πολύ όμορφη και φτωχή και την άλλη πολύ άσχημη και πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση και όταν γυρίζει κατά την άσχημη, κατσουφιάζει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως γυρίζει κατά την όμορφη, χαίρεται και γελάει, και ο καιρός είναι καλός. ζεστός με ήλιο. Τις περισσότερες φορές όμως γυρίζει κατά την άσχημη επειδή αυτή είναι η πλούσια που τρέφει και την φτωχή, την όμορφη.

Τις παραπάνω ιστορίες μου τις είχε δώσει παλιά μια συνάδελφος και παλιά μου δασκάλα οπότε δε ξέρω  να σας πω από που είναι η πηγή, δυστυχώς .Αν κάποιος τις έχει ακούσει και ξέρει απο ποιον είναι ας με ενημερώσει και εμένα.

Μέσα στην εβδομάδα θα ακούσουμε και τα χελιδονίσματα... Έτσι όπως το καθυστέρησα ίσως το κάνω όταν επίσημε έρθει η Άνοιξη ( τις εποχές αν και ξέρω πως είναι λάθος μου αρέσει να τις γράφω με κεφαλαίο)

Καλή Σαρακοστή σε όλους!
Με το καλό να έρθει και το Πάσχα...

Συνάντηση κορυφής

Όλο αυτό το διάστημα που είμαι Κρήτη μιλάω συχνά με τους μαθητές μου από την Αθήνα.

Μέσω skype μαθαίνω τα νέα τους απο το γυμνάσιο. Από το Σεπτέμβριο συνεχώς μου ζητούσαν να βρεθούμε. Όταν όμως ανεβαίνω Αθήνα για λιγότερο από 48 ώρες όπως καταλαβαίνετε έχω άλλες προτεραιότητες. Τον Οκτώβριο πέρασα απο την πλατεία που συναντιούνται και ήμουν τυχερή γιατί είδα 7 παιδιά... Έμεινα εκεί βέβαια ένα πεντάλεπτο αλλά η χαρά ήταν μεγάλη.

Γυρνώντας στην Κρήτη λοιπόν μίλησα με μια μητέρα για τη συνάντηση αυτή, μου είπε πόσο χάρηκε η κόρη της που με είδε και είπαμε γενικά να βρεθούμε μέσα στις γιορτές. Το ίδιο είχα υποσχεθεί και στα παιδιά. 

Μπαίνοντας ο Δεκέμβρης μίλησα ξανά με τη μητέρα αυτή και της είπα μια σκέψη μου.

Ήθελα να κάνω έκπληξη στα παιδιά , να σκάσω μύτη ξαφνικά κάπου που θα είναι μαζεμένα. Η μητέρα συμφώνησε και το μόνο που έλειπε ήταν να κανονίσουμε το πότε και το που...

Σκέφτηκε λοιπόν η μαμά της μαθήτριας μου να τα μαζέψει στο παιδί για να δουν μια ταινία, να παίξουν κτλ. Οι γονείς θα ήξεραν, τα παιδιά όχι. Έφτασε λοιπόν η μέρα! Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς.

Βρισκόμαστε στην πλατεία , ανεβαίνουμε μαζί στο σπίτι και στο σαλόνι να η πρώτη έκπληξη και για μένα. Ήταν εκεί και μητέρες άλλων παιδιών που είχαν μείνει για να με δουν. Δε τους χαιρέτισα εκείνη την ώρα για να μην ακουστούμε και πάω έξω απο το υπνοδωμάτιο της μαθήτριας μου. Χτυπάω την πόρτα και ρωτάει η μαμά "παιδιά να μπω;" Αφού πήραμε έγκριση , ανοίγω την πόρτα και σκάω μύτη.

Θυμάμαι απλά ένα πάγωμα και αμέσως τσιρίδες. Φώναζαν , τσίριζαν , έπεφταν στην αγκαλιά μου, είδα και κάτι ματάκια συγκινημένα...

Δεύτερη έκπληξη για μένα; Εκεί που περίμενα πως θα έβλεπα 4-5 παιδιά είδα τα 14 απο τα 19. Μεγάλη επιτυχία και κάποια που δεν ήρθαν ήταν εκτός Αθηνών λόγω γιορτών.

Πόσο χάρηκα, πόσο το απόλαυσα δε μπορώ να περιγράψω. Δεν χόρταινα να ακούω τα νέα τους...

Άρχισαν και τα πειράγματα ...Μου λέει ένας μαθητής μου "ψήλωσες κυρία"

Ε βλέπετε μου έριχναν 2 κεφάλια κάποια και βρήκαν τώρα να δουλεύουν την δασκάλα τους.

Αφού έκατσα αρκετά μαζί τους βγήκα στο σαλόνι που ακολούθησαν εκεί άλλες αγκαλιές. 

Χάρηκα πολύ που είδα και τους γονείς τους. Πέρυσι είχα απίστευτη συνεργασία μαζί τους και το γεγονός πως χρονιάρες μέρες έφεραν τα παιδιά τους για να δουν την δασκάλα τους και έμειναν και εκείνοι για να με δουν σημαίνει πολλά για μένα. 

Στη συνέχεια μπήκα ξανά στο δωμάτιο , έπαιξα με τα παιδιά , είπαμε πάλι τα νέα μας ...βγάλαμε φωτογραφίες.

Όσοι έρχονταν καθυστερημένοι στη συνάντηση έμεναν στήλη άλατος καθώς χτύπαγαν την πόρτα στο διαμέρισμα και αντί την οικοδέσποινα άνοιγα την πόρτα εγώ.

Οι μαμάδες είπαν να το κάνουμε θεσμό...Να βρισκόμαστε κάθε φορά που έχω χρόνο στη διάθεση μου στην Αθήνα. Δώσαμε ραντεβού για το Πάσχα.

Το έχω πει πολλές φορές και έχει γίνει κουραστικό αλλά θα το ξαναπώ. Μπορεί κάθε χρόνο να δένομαι με τα παιδιά μου, να έχω καλή σχέση μαζί τους αλλά αυτό που έγινε με τα εκτάκια δε το είχα ζήσει ξανά...Χαίρομαι γιατί με νιώθουν δικό τους άνθρωπο, χαίρομαι γιατί μου λένε τα μυστικά τους, τους προβληματισμούς  τους, χαίρομαι γιατί ζητάνε τη γνώμη μου και ας μην είμαι πια η δασκάλα τους.

Με μια μαθήτρια μου μάλιστα αλληλογραφούμε. Τι όμορφο συναίσθημα να ανοίγεις το γραμματοκιβώτιο και να βλέπεις αντί τη ΔΕΗ γράμμα από το κορίτσι του τελευταίου θρανίου.

Και επειδή ξέρω πως κάποιοι με έχουν ανακαλύψει ένα θέλω να σας πω

Σας αγαπάω πολύ όλους σας. Είστε πολύ ξεχωριστά παιδιά και έμαθα πολλά πράγματα και εγώ απο εσάς. Δε θα σας ξεχάσω ποτέ. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αγάπη , την εμπιστοσύνη, τον σεβασμό που μου δείξατε. Δε θα ξεχάσω τα πειράγματα, τα αστεία σας, τις ζαβολιές, τα καβγαδάκια.

Όλα όσα ζήσαμε σε εκείνη την μικρή αίθουσα-αποθήκη που περάσαμε μαζί 9 μήνες.

Θέλω να είστε αγαπημένοι όπως είστε τώρα. Θέλω να συνεχίσετε να διεκδικείτε, να πεισμώνετε, να ονειρεύεστε....

Αφιερωμένο στους μαθητές μου

Ακόμα θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ράνια, τη μαμά της μαθήτριας μου που το κανόνισε όλο αυτό, που άνοιξε το σπίτι της και τις καρδιές μας.

Ράνια μου να χαίρεσαι τα ζουζούνια σου, να είστε καλά να τα καμαρώνετε.

Θέλω να ξέρεις πως θυμάμαι την πρώτη φορά που με πλησίασες στο σχολείο. Καθόμουν μόνη μου στο γραφείο των δασκάλων και ήρθες μου μίλησες και μου είπες...

"Ο,τι χρειαστείτε είμαστε εδώ. Αρκεί να μας το ζητήσετε "  

Μόνο αυτή σου η κουβέντα με βοήθησε πολύ....

Σε ευχαριστώ και πάλι

Ο γαμπρός της κυρίας

Καιρό έχω να γράψω εδώ...και είπα να ξεσκονίσω λίγο γιατί πιάσαμε αράχνες.
Τα ταξιδάκια συνεχίζονται και πλέον αναβαθμίστηκα σε blue member στην Aegean και έχουμε και δωρεάν εισιτήριο από τα μίλια που μαζεύω. Η εβδομάδα κυλάει γρήγορα αφού κάθε Δευτέρα σκέφτομαι πως πλησιάζει η Παρασκευή και είτε εγώ ταξιδεύω για Αθήνα ή έρχεται η Αθήνα Κρήτη. Έτσι αφού πάντα έχουμε κάτι να περιμένουμε περνάει ο καιρός γρήγορα.

Στο σχολείο όλα καλά!Μάθαμε όλα τα γράμματα, διαβάζουμε , γράφουμε και κάνουμε τη δασκάλα μας περήφανη.
Οι γονείς έχουν ήδη αρχίσει να με ρωτάνε αν τους έχω και του χρόνου και εγώ μέσα μου λέω "ελπίζω πως όχι". Δύσκολη η χρονιά για μένα αλλά απο την άλλη ευτυχώς που έχω υπέροχα παιδιά και ακόμα πιο υπέροχους συναδέλφους.

Τα απογεύματα συνήθως (εκτός το ΠΣΚ ) είμαι στα ανιψάκια μου. Τρελός έρωτας και αυτός. Θέλω να τα ζουλάω, να τα φιλάω, θέλω να τα φάω. Είναι γλύκα, είναι κουκλιά , είναι πανέμορφα, πανέξυπνα  ( κουκουβάου κουκουβά) Γίναμε 9 μηνών, σηκωνόμαστε, λέμε μπαμπά και μαμά ( όταν θα πούνε και θεία θα με μαζεύεται)

Ατάκα πρωτακίου


-Όταν μεγαλώσω και σπουδάσω και βρω δουλειά θα σε παντρευτώ.
- Εγώ τότε θα είμαι ακόμα πιο μεγάλη και έχω ήδη παντρευτεί...
- ...........


Μετά απο 15 λεπτά μου λέει
-Κυρία με αγαπάς
-Σε αγαπώ πολύ πολύ
-Ωραία , τότε να κάνεις κόρη και  όταν μεγαλώσω θα την παντρευτώ. Άμα την κάνεις φέτος θα είμαι 7 χρόνια πιο μεγάλος. ( είμαστε αστέρια και στα μαθηματικά)

......πετάγεται και ένας άλλος και λέει "θα είσαι ο γαμπρός της κυρίας"
και απαντάει ο μικρός "όχι ρε συ αφού η κυρία έχει γαμπρό. Την κόρη της θα παντρευτώ"

Στη συνέχεια έπεσε πρόταση και απο κορίτσι να κάνω γιο για να τον παντρευτεί ( μμμμ κούνια που σε κούναγε καλέ που θα κάνω εγώ γιο να τον παντρευτείς εσύ που θα είσαι 7 χρόνια μεγαλύτερη ...)