Δεν "τσαλακώνουμε" τους συμμαθητές μας.

Πριν μέρες μοίρασα στα ζουζουνάκια μου κάποιες παλιές φωτοτυπίες που τις είχα βγάλει καταλάθος δυο φορές. Τις είχα κρατήσει λοιπόν γιατί σκέφτηκα πως κάπου θα χρειαστούν ,ας μην πάει τσάμπα τόσο χαρτί .
Τους τις μοίρασα λοιπόν και τους είπα να τις τσαλακώσουν.

Τις τσαλακώσαμε λοιπόν και μετά τους είπα να προσπαθήσουν προσεκτικά να τις ξετσαλακώσουν ( τι λέω Χριστέ μου στα παιδιά)

Παρατηρήσαμε λοιπόν πως παρόλο που προσπαθήσαμε πολύ οι σελίδες δεν έγιναν όπως ήταν αρχικά. Τις ισιώναμε απο εδώ, τις ισιώναμε απο εκεί , τίποτα. 

Είχαν μείνει σημάδια....

Και που πήγε μετά η συζήτηση;

Είπαμε πως κάθε φορά που χτυπάμε , σπρώχνουμε , κοροϊδεύουμε κάποιο παιδί τον πληγώνουμε όπως τσαλακώθηκε η φωτοτυπία....

Το παιδί αυτό ακόμα και αν του ζητήσουμε συγγνώμη έχει πληγωθεί. Και κάθε φορά που ένα παιδί το χτυπάνε , τον κοροϊδεύουν πληγώνεται πιο πολύ. Και ακόμα και αν περάσει ο πόνος  κάτι θα μείνει πάντα. Και θα θυμάται αρκετές φορές εκείνη τη μέρα. Και πως αν αυτό γίνεται πολλές φορές πληγώνεται όλο και περισσότερο και οι πράξεις και τα λόγια των άλλων του αφήνουν σημάδια. Δε φαίνονται όπως στο χαρτί αλλά είναι μέσα στην καρδιά και στο μυαλό του. 

Συζητήσαμε αρκετοί ώρα, δώσαμε χέρια , ζητήσαμε συγγνώμη και υποσχεθήκαμε να είμαστε πιο προσεκτικοί.

Τονίσαμε ακόμα πως αν βλέπουμε ένα παιδί να πέφτει θύμα βίας πάντα μιλάμε σε κάποιον μεγάλο που εμπιστευόμαστε...Στους γονεις μας, στους δασκάλους μου και σε όποιο άλλο πρόσωπο μπορεί να βοηθήσει. Το παιδί αυτό μπορεί να φοβάται να μιλήσει γι αυτός εμείς του δίνουμε θάρρος να ζητήσει βοήθεια ή ζητάμε βοήθεια οι ίδιοι..

Κάτι ανάλογο είχαμε κάνει παλιά και με μια οδοντόκρεμα. Πάνω στο σωληνάριο κολλάμε ένα χαρτί που γράφει "κακές λέξεις".

Πιεζουμε το σωληνάριο και  βγαίνουν οι κακές λέξεις έξω ( υποθετικά έχουν υποθεί κακές λέξεις και για κάθε λέξη πιέσαμε το σωληνάριο)

 Μετά προσπαθούμε να βάλουμε την οδοντόκρεμα μέσα στο σωληνάριο. Και ; Αχ δεν μπαίνει ξανά μέσα...Τις λέξεις λοιπόν που βγαίνουν απο το στόμα μας δε μπορούμε μετά να τις πάρουμε πίσω....

Οι παραπάνω ιδέες δεν είναι δικές μου. Αυτήν με την οδοντόκρεμα την είχα δει σε ένα ξένο ιστολόγιο και επειδή γενικά δεν παρακολουθώ ξένα ιστολόγια δεν θυμάσαι σε ποιο ήταν. Πάει καιρός...
Αυτή με τις φωτοτυπίες την είχα ακούσει απο μια δασκάλα σε ένα σεμινάριο όταν ήμουν ακόμα φοιτήτρια και φυσικά την κατέγραψα...Πέρασαν τα χρόνια και μια μέρα εκεί που τσαλάκωνα χαρτιά και μετά σκέφτηκα " μωρέ ας το κάνω πρόχειρο" το θυμήθηκα.  Με έκπληξη μου είχε πει την ίδια ιδέα μια άλλη κοπέλα που γνώρισα μετά απο χρόνια.
Η ζωή είναι πιο διασκεδαστική όταν την μοιράζεσαι που λέει και η αγαπημένη μου Ασπα .
Αφήστε που ο καθένας δίνει τη δικιά του πινελιά.. βάζει κάτι δικό του. Και βλέπεις πως το ίδιο πράγμα ο καθένας το παρουσιάζει με το δικό του μοναδικό τρόπο...

Δημιουργούμε....

Κάνοντας την καθιερωμένη βόλτα στα αγαπημένα μου ιστολόγια έπεσα πάνω στην ανάρτηση της Στέλλας . Έχω χρησιμοποιήσει πολλές φορές παλιά cd σε κατασκευές. Συνήθως φτιάχναμε κηροπήγια με ρεσό καιτα ζωγραφίζαμε. Η Στέλλα έφτιαξε σουβέρ...Και εγώ αυτό σκέφτηκα στην αρχή αλλά μετά ήρθε η ιδέα να φτιάξουμε εκεί την αλφαβήτα. Είχαμε τελειώσει εδώ και μέρες τη διδασκαλία όλων των γραμμάτων και πέρα απο τις καρτέλες που είχα στην τάξη δεν είχα βάλει ακόμα κάπου όλα τα γράμματα σε αλφαβητική σειρά. Δεν είχα καμία όρεξη να ξεκολλάω και να ξανακολλάω τις καρτέλες και ήθελα και κάτι φτιαγμένο απο μένα ή απο τα παιδιά....
Απο τα παιδιά είναι σαφώς καλύτερα. Μου έδωσε λοιπόν μια ιδέα η Στέλλα και δεν άργησα και πολύ να την πω στα παιδιά. Τους ζήτησα να φέρουν παλιά cd και η ανταπόκριση ήταν μεγάλη.
Έχω 24 παιδιά, 24 τα γράμματα , άρα το κάθε παιδί τυχαία πήρε ένα γράμμα.
Απο το γράμμα αυτό έλεγε την πρώτη λέξη που το ερχόταν στο μυαλό ( εκτός απο ονόματα).
Σχεδιάσαν τους κύκλους με τα cd , ζωγράφισαν μέσα σε αυτά και γράψαμε το γράμμα και τη λέξη της εικόνας. Σε αρκετά τα έγραψα εγώ γιατί έκαναν πολύ μικρά γραμματάκια και δε θα φαίνονταν. Άλλα παιδιά το έκαναν όλα μόνα τους. Στη συνέχεια έκοψαν τους κύκλους, άπλωσαν κολλα στα cd και κόλλησαν πάνω τις εικόνες.
Για να μην καταστραφούν τα περάσαμε με το διάφανο αυτοκόλλητο που ντύνουμε τα βιβλία ( ιδέα πάλι κλεμμένη απο τη Στέλλα...

Απολαύστε τις δημιουργίες μας

Σχεδιάζουμε....

Ζωγραφίζουμε

Σαλατούλα....

Να και η χελώνα...

Το Μάρτη μια ομπρέλα είναι πολύ χρήσιμη

Κόβουμε

Αμάν βρε κυρία χαμός γίνεται στο γραφείο σας

Βάζουμε κόλλα

Αντε, θέλω και εγώ την κόλλα

Καλά το έκοψα, μια χαρά ταιριάζει

Πάει και αυτό

Ας κόψουμε και το αυτοκόλλητο

Μαθαίνουμε και την αλφαβητική σειρά

Ποιο γράμμα είναι το επόμενο;

Καλά τα βάζουμε;

Μα ποιος έχει το Ρρ;

Να και τα υπόλοιπα...

Έτοιμο!!!!

Δεν είναι υπέροχα;
Θα σας δείξω και ένα που με έκανε να χαμογελάσω...
Στο γράμμα η μαθήτρια μου, μου είπε τη λέξη φιλία.
Και έφτιαξε αυτό

Δύο φύλλα που είναι φίλοι. Δύο λέξεις απο φ

Και αφού πήραμε μπρος φτιάξαμε και άλλα ωραία....Θα σας τα δείξουμε μόλις ολοκληρωθούν γιατί έχουμε και άλλες δουλειές....

Φιλιά πολλά και να περνάτε όμορφα!!!

Μάρτης είναι νάζια κάνει....

Τσαγκαροτρίτη σήμερα στο σχολείο....Τα μικρά ακόμα σε mood τριημέρου και στην ίδια φάση ήταν και η δασκάλα τους....Πάει λοιπόν πέρασαν και οι Απόκριες και μπαίνουμε στην ευθεία για το Πάσχα. Μετράω μέρες πάλι για να βρεθώ με τον άντρα μου πάνω απο 2 μέρες...

Σήμερα λοιπόν φτιάξαμε την Κυρά -Σαρακοστή στο σχολείο και διαβάσαμε ένα ποίημα απο το παλιό Ανθολόγιο. Άρεσε πολύ στα μικρά και ζωγραφίσαμε εικόνες απο το ποίημα. Ιδού το αποτέλεσμα....

Τον γνωρίζετε το Μάρτη,
τον τρελό και τον αντάρτη;

Ξημερώνει και βραδιάζει
κι εκατό γνώμες αλλάζει.

Βάζει η μάνα του μπουγάδα,
σχοινί δένει στη λιακάδα,

τα σεντόνια της ν’ απλώσει,
μια χαρά να τα στεγνώσει.

Νά που ο Μάρτης μετανιώνει
και τα σύννεφα μαζώνει

και να μάσει η μάνα τρέχει
τα σεντόνια, γιατί βρέχει!

Νά ο ήλιος σε λιγάκι,
φύσηξε το βοριαδάκι,

κι η φτωχή γυναίκα μόνη
τα σεντόνια ξαναπλώνει.

 

Μια βροντή κι ο ήλιος χάθη

μες στης συννεφιάς τα βάθη,

ρίχνει και χαλάζι τώρα,

ποποπό, τι άγρια μπόρα!

Ώς το βράδυ φορές δέκα
άπλωσε η φτωχή γυναίκα

την μπουγάδα, κι όρκο δίνει
Μάρτη να μην ξαναπλύνει.

Το ποίημα είναι απο την Ρίτα Μπούμη-Παπά
Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975

                                                Μάρτης είναι, νάζια κάνει

                                                               


                                                πότε κλαίει

                                             πότε γελάει

Στη συνέχεια τους διάβασα δυο ιστορίες που είχα διαβάσει παλιότερα και στα τριτάκια μου

Η κατεργαριά του Μάρτη

 Τα πολύ παλιά χρόνια ο Μάρτης ήταν ο πρώτος μήνας του έτους. Κάτι που έκανε όμως σε βάρος των άλλων μηνών που ήταν τα αδέλφια του στάθηκε αιτία για να του πάρει την πρωτοκαθεδρία ο Γενάρης.

«Μια φορά κι έναν καιρό αποφασίσανε οι δώδεκα μήνες να φτιάξουνε κρασί σε ένα βαρέλι ώστε να μπορούν να πίνουν όποτε τους ερχόταν η όρεξη.

Έτσι λοιπόν είπε ο Μάρτης:

- Εγώ θα ρίξω πρώτος μούστο στο βαρέλι για να γίνει κρασί και ύστερα ρίχνετε κι εσείς.

- Καλά, ρίξε εσύ πρώτος του είπαν οι άλλοι.

Ετσι και έγινε. Έριξε πρώτα εκείνος στο βαρέλι το μούστο και ύστερα ακολούθησαν και οι άλλοι μήνες.

Όταν λοιπόν ζυμώθηκε ο μούστος και έγινε το κρασί, είπε πάλι ο Μάρτης.

- Εγώ που έριξα πρώτος το μούστο, πρώτος θ' αρχίσω και να πίνω.

-Βέβαια, είπαν οι άλλοι, έτσι είναι το σωστό.

Έτσι λοιπόν τρύπησε το βαρέλι στο κάτω μέρος, και άρχισε να πίνει, ως που ήπιε όλο το κρασί και δεν άφησε ούτε στάλα. Κατόπιν ήρθε η σειρά του Απρίλη να πάει να πιεί κρασί. Πηγαίνει και το βρίσκει άδειο. Θυμώνει, το λέει στους άλλους. Τ' ακούνε εκείνοι θυμώνουνε και σκέφτωνται τι να κάνουν. Συμφωνούν όλοι λοιπόν να τον τιμωρήσει ο Γενάρης που ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός. Τον πιάνει λοιπόν ο Γενάρης και του τραβάει ένα γερό χέρι ξύλο. Του αφαιρεί και το πρωτείο που είχε, να αρχίζει δηλαδή το έτος κάθε Μάρτη, και έγινε να αρχίζει το έτος από το Γενάρη.

Από τότε όταν ο Μάρτης θυμάται το παιχνίδι που έκανε στα αδέλφια του και τους ήπιε όλο το κρασί, γελάει και ο καιρός ξαστερώνει. Όταν πάλι θυμάται το ξύλο που έφαγε κλαίει και βρέχει».

Άλλες δυο ιστορίες είναι οι ακόλουθες 

Κάποτε οι μήνες αποφάσισαν να παντρευτούν. Ο καθένας βρήκε μια γυναίκα που του άρεσε και την παντρεύτηκε. Ο Μάρτης δε φρόντισε το ζήτημα μόνος του και έβαλε προξενητάδες να του βρούνε μια γυναίκα. Εκείνοι του φέρανε μια κοπέλα η οποία ήταν τυλιγμένη με ένα μαντίλι και του είπαν ότι είναι πολύ όμορφη. Ευκολόπιστος όπως ήταν, την παντρεύτηκε.

Όταν όμως έμειναν μόνοι και έβγαλε το μαντίλι της, τι να δει; Δεν υπήρχε πιο άσχημη στον κόσμο!

Από τότε κάθε φορά που τη θυμόταν άστραφτε, βροντούσε, έβρεχε, έριχνε μπόρες, έκανε παγωνιές. Μόνο όταν ξεχνιόταν μερικές φορές, ηρεμούσε, γαλήνευε κι έκανε καλό καιρό!

Σε άλλες περιοχές η παράδοση θέλει το Μάρτη να έχει δύο γυναίκες, τη μια πολύ όμορφη και φτωχή και την άλλη πολύ άσχημη και πλούσια. Ο Μάρτης κοιμάται στη μέση και όταν γυρίζει κατά την άσχημη, κατσουφιάζει και ο καιρός χαλάει, όταν όμως γυρίζει κατά την όμορφη, χαίρεται και γελάει, και ο καιρός είναι καλός. ζεστός με ήλιο. Τις περισσότερες φορές όμως γυρίζει κατά την άσχημη επειδή αυτή είναι η πλούσια που τρέφει και την φτωχή, την όμορφη.

Τις παραπάνω ιστορίες μου τις είχε δώσει παλιά μια συνάδελφος και παλιά μου δασκάλα οπότε δε ξέρω  να σας πω από που είναι η πηγή, δυστυχώς .Αν κάποιος τις έχει ακούσει και ξέρει απο ποιον είναι ας με ενημερώσει και εμένα.

Μέσα στην εβδομάδα θα ακούσουμε και τα χελιδονίσματα... Έτσι όπως το καθυστέρησα ίσως το κάνω όταν επίσημε έρθει η Άνοιξη ( τις εποχές αν και ξέρω πως είναι λάθος μου αρέσει να τις γράφω με κεφαλαίο)

Καλή Σαρακοστή σε όλους!
Με το καλό να έρθει και το Πάσχα...

Συνάντηση κορυφής

Όλο αυτό το διάστημα που είμαι Κρήτη μιλάω συχνά με τους μαθητές μου από την Αθήνα.

Μέσω skype μαθαίνω τα νέα τους απο το γυμνάσιο. Από το Σεπτέμβριο συνεχώς μου ζητούσαν να βρεθούμε. Όταν όμως ανεβαίνω Αθήνα για λιγότερο από 48 ώρες όπως καταλαβαίνετε έχω άλλες προτεραιότητες. Τον Οκτώβριο πέρασα απο την πλατεία που συναντιούνται και ήμουν τυχερή γιατί είδα 7 παιδιά... Έμεινα εκεί βέβαια ένα πεντάλεπτο αλλά η χαρά ήταν μεγάλη.

Γυρνώντας στην Κρήτη λοιπόν μίλησα με μια μητέρα για τη συνάντηση αυτή, μου είπε πόσο χάρηκε η κόρη της που με είδε και είπαμε γενικά να βρεθούμε μέσα στις γιορτές. Το ίδιο είχα υποσχεθεί και στα παιδιά. 

Μπαίνοντας ο Δεκέμβρης μίλησα ξανά με τη μητέρα αυτή και της είπα μια σκέψη μου.

Ήθελα να κάνω έκπληξη στα παιδιά , να σκάσω μύτη ξαφνικά κάπου που θα είναι μαζεμένα. Η μητέρα συμφώνησε και το μόνο που έλειπε ήταν να κανονίσουμε το πότε και το που...

Σκέφτηκε λοιπόν η μαμά της μαθήτριας μου να τα μαζέψει στο παιδί για να δουν μια ταινία, να παίξουν κτλ. Οι γονείς θα ήξεραν, τα παιδιά όχι. Έφτασε λοιπόν η μέρα! Προπαραμονή Πρωτοχρονιάς.

Βρισκόμαστε στην πλατεία , ανεβαίνουμε μαζί στο σπίτι και στο σαλόνι να η πρώτη έκπληξη και για μένα. Ήταν εκεί και μητέρες άλλων παιδιών που είχαν μείνει για να με δουν. Δε τους χαιρέτισα εκείνη την ώρα για να μην ακουστούμε και πάω έξω απο το υπνοδωμάτιο της μαθήτριας μου. Χτυπάω την πόρτα και ρωτάει η μαμά "παιδιά να μπω;" Αφού πήραμε έγκριση , ανοίγω την πόρτα και σκάω μύτη.

Θυμάμαι απλά ένα πάγωμα και αμέσως τσιρίδες. Φώναζαν , τσίριζαν , έπεφταν στην αγκαλιά μου, είδα και κάτι ματάκια συγκινημένα...

Δεύτερη έκπληξη για μένα; Εκεί που περίμενα πως θα έβλεπα 4-5 παιδιά είδα τα 14 απο τα 19. Μεγάλη επιτυχία και κάποια που δεν ήρθαν ήταν εκτός Αθηνών λόγω γιορτών.

Πόσο χάρηκα, πόσο το απόλαυσα δε μπορώ να περιγράψω. Δεν χόρταινα να ακούω τα νέα τους...

Άρχισαν και τα πειράγματα ...Μου λέει ένας μαθητής μου "ψήλωσες κυρία"

Ε βλέπετε μου έριχναν 2 κεφάλια κάποια και βρήκαν τώρα να δουλεύουν την δασκάλα τους.

Αφού έκατσα αρκετά μαζί τους βγήκα στο σαλόνι που ακολούθησαν εκεί άλλες αγκαλιές. 

Χάρηκα πολύ που είδα και τους γονείς τους. Πέρυσι είχα απίστευτη συνεργασία μαζί τους και το γεγονός πως χρονιάρες μέρες έφεραν τα παιδιά τους για να δουν την δασκάλα τους και έμειναν και εκείνοι για να με δουν σημαίνει πολλά για μένα. 

Στη συνέχεια μπήκα ξανά στο δωμάτιο , έπαιξα με τα παιδιά , είπαμε πάλι τα νέα μας ...βγάλαμε φωτογραφίες.

Όσοι έρχονταν καθυστερημένοι στη συνάντηση έμεναν στήλη άλατος καθώς χτύπαγαν την πόρτα στο διαμέρισμα και αντί την οικοδέσποινα άνοιγα την πόρτα εγώ.

Οι μαμάδες είπαν να το κάνουμε θεσμό...Να βρισκόμαστε κάθε φορά που έχω χρόνο στη διάθεση μου στην Αθήνα. Δώσαμε ραντεβού για το Πάσχα.

Το έχω πει πολλές φορές και έχει γίνει κουραστικό αλλά θα το ξαναπώ. Μπορεί κάθε χρόνο να δένομαι με τα παιδιά μου, να έχω καλή σχέση μαζί τους αλλά αυτό που έγινε με τα εκτάκια δε το είχα ζήσει ξανά...Χαίρομαι γιατί με νιώθουν δικό τους άνθρωπο, χαίρομαι γιατί μου λένε τα μυστικά τους, τους προβληματισμούς  τους, χαίρομαι γιατί ζητάνε τη γνώμη μου και ας μην είμαι πια η δασκάλα τους.

Με μια μαθήτρια μου μάλιστα αλληλογραφούμε. Τι όμορφο συναίσθημα να ανοίγεις το γραμματοκιβώτιο και να βλέπεις αντί τη ΔΕΗ γράμμα από το κορίτσι του τελευταίου θρανίου.

Και επειδή ξέρω πως κάποιοι με έχουν ανακαλύψει ένα θέλω να σας πω

Σας αγαπάω πολύ όλους σας. Είστε πολύ ξεχωριστά παιδιά και έμαθα πολλά πράγματα και εγώ απο εσάς. Δε θα σας ξεχάσω ποτέ. Δε θα ξεχάσω ποτέ την αγάπη , την εμπιστοσύνη, τον σεβασμό που μου δείξατε. Δε θα ξεχάσω τα πειράγματα, τα αστεία σας, τις ζαβολιές, τα καβγαδάκια.

Όλα όσα ζήσαμε σε εκείνη την μικρή αίθουσα-αποθήκη που περάσαμε μαζί 9 μήνες.

Θέλω να είστε αγαπημένοι όπως είστε τώρα. Θέλω να συνεχίσετε να διεκδικείτε, να πεισμώνετε, να ονειρεύεστε....

Αφιερωμένο στους μαθητές μου

Ακόμα θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ράνια, τη μαμά της μαθήτριας μου που το κανόνισε όλο αυτό, που άνοιξε το σπίτι της και τις καρδιές μας.

Ράνια μου να χαίρεσαι τα ζουζούνια σου, να είστε καλά να τα καμαρώνετε.

Θέλω να ξέρεις πως θυμάμαι την πρώτη φορά που με πλησίασες στο σχολείο. Καθόμουν μόνη μου στο γραφείο των δασκάλων και ήρθες μου μίλησες και μου είπες...

"Ο,τι χρειαστείτε είμαστε εδώ. Αρκεί να μας το ζητήσετε "  

Μόνο αυτή σου η κουβέντα με βοήθησε πολύ....

Σε ευχαριστώ και πάλι

Ο γαμπρός της κυρίας

Καιρό έχω να γράψω εδώ...και είπα να ξεσκονίσω λίγο γιατί πιάσαμε αράχνες.
Τα ταξιδάκια συνεχίζονται και πλέον αναβαθμίστηκα σε blue member στην Aegean και έχουμε και δωρεάν εισιτήριο από τα μίλια που μαζεύω. Η εβδομάδα κυλάει γρήγορα αφού κάθε Δευτέρα σκέφτομαι πως πλησιάζει η Παρασκευή και είτε εγώ ταξιδεύω για Αθήνα ή έρχεται η Αθήνα Κρήτη. Έτσι αφού πάντα έχουμε κάτι να περιμένουμε περνάει ο καιρός γρήγορα.

Στο σχολείο όλα καλά!Μάθαμε όλα τα γράμματα, διαβάζουμε , γράφουμε και κάνουμε τη δασκάλα μας περήφανη.
Οι γονείς έχουν ήδη αρχίσει να με ρωτάνε αν τους έχω και του χρόνου και εγώ μέσα μου λέω "ελπίζω πως όχι". Δύσκολη η χρονιά για μένα αλλά απο την άλλη ευτυχώς που έχω υπέροχα παιδιά και ακόμα πιο υπέροχους συναδέλφους.

Τα απογεύματα συνήθως (εκτός το ΠΣΚ ) είμαι στα ανιψάκια μου. Τρελός έρωτας και αυτός. Θέλω να τα ζουλάω, να τα φιλάω, θέλω να τα φάω. Είναι γλύκα, είναι κουκλιά , είναι πανέμορφα, πανέξυπνα  ( κουκουβάου κουκουβά) Γίναμε 9 μηνών, σηκωνόμαστε, λέμε μπαμπά και μαμά ( όταν θα πούνε και θεία θα με μαζεύεται)

Ατάκα πρωτακίου


-Όταν μεγαλώσω και σπουδάσω και βρω δουλειά θα σε παντρευτώ.
- Εγώ τότε θα είμαι ακόμα πιο μεγάλη και έχω ήδη παντρευτεί...
- ...........


Μετά απο 15 λεπτά μου λέει
-Κυρία με αγαπάς
-Σε αγαπώ πολύ πολύ
-Ωραία , τότε να κάνεις κόρη και  όταν μεγαλώσω θα την παντρευτώ. Άμα την κάνεις φέτος θα είμαι 7 χρόνια πιο μεγάλος. ( είμαστε αστέρια και στα μαθηματικά)

......πετάγεται και ένας άλλος και λέει "θα είσαι ο γαμπρός της κυρίας"
και απαντάει ο μικρός "όχι ρε συ αφού η κυρία έχει γαμπρό. Την κόρη της θα παντρευτώ"

Στη συνέχεια έπεσε πρόταση και απο κορίτσι να κάνω γιο για να τον παντρευτεί ( μμμμ κούνια που σε κούναγε καλέ που θα κάνω εγώ γιο να τον παντρευτείς εσύ που θα είσαι 7 χρόνια μεγαλύτερη ...)

Οι ευχές μας

Φιλαράκια μου καλά πως είστε; Πως περάσατε τις γιορτές; Εύχομαι καλή χρονιά σε όλους σας. Το 2014 να σας φέρει ό,τι επιθυμεί η ψυχή μας. Εγώ θα ευχηθώ το πιο σημαντικό που είναι η υγεία και πολλά πολλά χαμόγελα.

Στις διακοπές πέρασα υπέροχα...Στην Αθήνα 15 μέρες χωρίς να μετράω τις ώρες για να φύγω πάλι πίσω. Είδα αγαπημένα πρόσωπα, κοιμήθηκα, ξεκουράστηκα και φόρτισα μπαταρίες για το υπόλοιπο διάστημα μέχρι...το Πάσχα.

Στην Αθήνα συνάντησα και τους παλιούς μου μαθητές αλλά για αυτό θα κάνω ξεχωριστή ανάρτηση. 

Επιστρέψαμε λοιπόν στο σχολείο και τα πρωτάκια μου , μου φαίνονται πιο μεγάλα....Όλα μου είπαν πως έγιναν 7 χρονών. Θυμάμαι και εγώ μόλις άλλαζε ο χρόνος άλλαζα και την ηλικία μου. Γινόμουν 14, 15, 16...

Φυσικά τώρα μέχρι την παραμονή των γενεθλίων μου η ηλικία δεν αλλάζει :)

Αφού είπαμε πως περάσαμε , αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε , θυμηθήκαμε και λίγο τα μαθήματα μας ...τα ρώτησα.

Τι θα ήταν αυτό που θα ήθελες να πάρει μαζί του το  2013 και τι θα ήθελες να φέρει το 2014. Όχι μόνο για εμάς προσωπικά αλλά για όλο τον κόσμο, για όλα τα παιδιά...

Ιδού οι απαντήσεις

Τι να πάρει μαζί του το 2013

κακοποίηση, διαζύγιο, τσακωμούς, να μην έχεις φαγητό, ανεργία, οικονομική κρίση, θάνατο, πείνα, κακία, νοσοκομείο , πόλεμο, κακές λέξεις, κακές χειρονομίες, αρρώστιες, καυγάδες, πόνο, αυτούς που μαλώνουν

Τι να φέρει το 2014

τύχη, φίλους, φαγητό , βιβλία, μαμά, παιχνίδι, γέλιο, δουλειά, σόμπα, χαρά , σπίτι, δώρα, σχολείο, λεφτά, ζέστη , ειρήνη , πετρέλαιο, αγάπη, υγεία , οικογένεια, να μη φεύγει ο μπαμπάς

Εντάξει έχουμε κάνει ορθογραφικά λάθη...Δε φταίμε εμείς. Η κυρία δε μας έχει μάθει ακόμα όλα τα γράμματα...Οπότε :)


Εγώ θα ευχηθώ όλα αυτά που ζητάνε τα παιδιά να σας τα φέρει....
Και ακόμα αν δεν φέρει όλα αυτά που ζητάμε τουλάχιστον να μην μας πάρει τίποτα απο αυτά που έχουμε ( και θέλουμε να τα έχουμε) Ε κιλά ας μας πάρει , ελεύθερα



ΥΓ Για ένα διάστημα έχω εποπτεία στα σχόλια γιατί μας την έπεσε ένα τρελό spam , troll ( δε ξέρω και πως το λένε) . Αφήνει συνεχώς τα ίδια μηνύματα, βρίζει απειλεί...Δε ξέρω αν τώρα διαβάζει και δει πως ο λόγος είναι αυτός ...δε με νοιάζει άλλωστε. Τα δικά σας σχόλια έτσι και αλλιώς θα παίρνουν αμέσως έγκριση

Ταξίδι στην Ελλάδα

Αγαπημένα φιλαράκια γεια σας!!!

Τι μου κάνετε; Εγώ όπως είναι γνωστό και αναμενόμενο μετράω τις μέρες για τα Χριστούγεννα. 

Στο σχολείο όλα κυλάνε ήρεμα και όμορφα. Είμαι τυχερή γιατί έχω καταπληκτικούς συναδέλφους που έχουμε την ίδια τρέλα και αγάπη για τα παιδιά. Τα απογεύματα μαζευόμαστε στο σχολείο και κόβουμε, κολλάμε, σχεδιάζουμε για να στολίσουμε τις τάξεις μας.

Εννοείται πως το ρίχνουμε και στο τραγούδι. 

Τα μαθητούδια έχουν αρχίσει και γράφουν, διαβάζουν και είμαι πολύ πολύ περήφανη. 

Τι άγχος και αυτό στην πρώτη;

Ακόμα έχω...Βλέπω και όνειρα πως τελειώνει η χρονιά και τα παιδιά λέει δε  ξέρουν να διαβάζουν , να γράφουν. Ξυπνάω τρομαγμένη. 

Κάθε μέρα σκέφτομαι "θα μάθουν να διαβάζουν; "  

Και τελικά ναι μαθαίνουν. Και βγαίνει τόσο φυσικά που έρχεται μια μέρα και σου γράφουν λεξούλες.

Σου γράφουν σαγαπω κιρια, ισε καλη ...

Σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας μια δραστηριότητα που τους αρέσει...και που μπορείτε και εσείς να την κάνετε ακόμα και στο σπίτι. Χρειαζόμαστε ένα χάρτη  , λίγο χαρτί και ένα μαρκαδόρο.

Την είχα δει απο μια συνάδελφο και φυσικά "έκλεψα" την ιδέα...Μπορείτε λοιπόν να "κλεψετε άφοβα" και εσείς

Σε κάθε νέο γράμμα που μαθαίνουμε κάνουμε ένα ταξίδι στην Ελλάδα...

Σε μια πόλη ή νησί που ξεκινάει απο το γραμματάκι που μαθαίνουμε.

Το Α πήγε βόλτα στην Αθήνα, το Π στην Πάτρα, το Ι στα Ιωάννινα, το Κ στην Κάρπαθο κτλ

Κάνουμε το ταξιδάκι μας στην πόλη αυτή και τους λέω και 2-3 λογάκια για το μέρος αυτό.

Όταν έχουμε χρόνο βλέπουμε και εικόνες. 

Δε μένουμε όμως μόνο σε αυτό...Ευκαιρία να μάθουμε και τα μέσα μεταφοράς.

Βλέπουμε στον χάρτη την πόλη μας και τα ρωτάω " πως θα πάμε στην Αθήνα;"

Βλέπουμε έτσι λοιπόν πως αφού είμαστε σε νησί δε μπορούμε να φύγουμε με το αυτοκίνητο. Πρέπει να πάρουμε αεροπλάνο ή καράβι. Αν είμαστε στην Πάτρα και θέλουμε να πάμε Αθήνα, θα πάρουμε αμάξι, λεωφορείο...Μου αρέσει γιατί πλέον μου κάνουν και συνδυασμούς.

Παίρνουμε αυτοκίνητο για να πάμε Ηράκλειο. Μετά καράβι και πάμε στην Αθήνα (καλά στον Πειραιά για την ακρίβεια) .Στη συνέχεια μου είπαν πως θα πάρουμε τρένο για να πάμε στις Σέρρες...

Τους αρέσει πάρα πολύ αυτή η δραστηριότητα.

Αλλά πάλι δε μένουμε μόνο εκεί....

Ας πάρουμε την Αθήνα λοιπόν ( το πρώτο μας ταξίδι)

Στην πόλη αυτή συναντάμε πολλούς ανθρώπους με τα εξής ονόματα : Άννα ( πρώτη πρώτη με είπαν) 

Αντώνης, Άρτεμη, Αναστασία, Αλέξης, Άρης, Αλεξία, Ανέστης

Στην πόλη αυτοί οι άνθρωποι είναι αεροπόροι, ανθοπώληδες, αθλητές και τους αρέσει να τρώνε αρακά, αγκινάρες και αθερίνα.

Οι κάτοικοι στην Αθήνα είναι αγαπημένοι , αληθινοί αλλά είναι και άρρωστοι , άνεργοι...

Στις Σέρρες θα βρεις τον Στέλιο, τον Σίμο, το Σωτήρη, τη Σούλα

Έχουν συνεργεία, είναι συγγραφείς, συμβολαιογράφοι και έχουν σούπερ μάρκετ.

Τους αρέσει να τρώνε σποράκια, σούπες, σαρδέλες και σαλάμι.

Είναι σοβαροί, σιωπηλοί και έχουν σιγουριά

Και κάπως έτσι συνεχίζουμε για όλα τα μέρη που μας ταξιδεύουν τα γράμματα της αλφαβήτα .

Τα παιδιά το διασκεδάζουν , θυμούνται όλες τις πόλεις που ταξιδεύουμε και κάθε μέρα ανυπομονούν για το επόμενο ταξίδι.

Ευτυχώς έχω βρει πόλεις/νησιά απο όλα τα γράμματα :)

Ατάκες πρωτακίων

Λέμε λέξεις που ξεκινάνε απο το γράμμα Κ
Κρήτη λέει ένα παιδί....
και ένα άλλο απαντάει "Α κυρία έχω πάει στην Κρήτη. Πήγα το καλοκαίρι με τους γονείς μου. Είναι πολύ ωραία. "   (θυμίζω ζούμε στην Κρήτη)
και πετάγεται και ένα άλλο και συμπληρώνει "εγώ μόλις σχολάσουμε θα πάω Λονδίνο και θα έρθω αύριο πρωί πρωί"




Χτυπάει κουδούνι για διάλειμμα και τους λέω να μην ξεχάσουν το φαγητό τους. Μια μαθήτρια, μου λέει  "Κυρία όταν λείπει ο άντρας μου απο το σχολείο δεν έχω όρεξη να φάω το φαγητό μου"
(εμένα πάντως που λείπει μόνιμα ο άντρας μου δεν έχω τέτοιο θέμα)





-Κυρία που είναι ο ..... ;
- Τουαλέτα έχει πάει
-Δυσκοίλιος είναι και αργεί;
- .........

Γυρνάει το παιδί απο την τουαλέτα και την ακούω να λέει "να τρως δαμάσκηνα και ακτινίδια"







Τις τελευταίες μέρες τρώμε πολλά γλυκά στην τάξη με τους εορτάζοντας.
Αφού έχουν φάει δύο γλυκά λέει ένα αγόρι " θα πάθω γλυκουλίτιδα "


Να σας πω τώρα και δυο δικά μου μαργαριτάρια;

Φεύγω με το αεροπλάνο απο Αθήνα. Στην Αθήνα ο καιρός είναι βροχερός. Απογειωνόμαστε και καθώς χαζεύω έξω απο το παράθυρο παρατηρώ κάτι παράξενο. Ο ήλιος λάμπει και στον ουρανό δεν υπάρχει ούτε ένα συννεφάκι....Μου κάνει εντύπωση και λέω "κοίτα μέσα σε 10 λεπτά πως άλλαξε ο καιρός"
Χμμμ ναι , λίγο μετά σκέφτομαι πως τα σύννεφα δεν εξαφανίστηκαν. Απλά είναι κάτω απο το αεροπλάνο.



Μαργαριτάρι όταν ήμουν παιδί ( το θυμήθηκα με αυτό που είπε το παιδί για την Κρήτη)
Είμαι στην Τήνο. Είμαστε σε ένα ψηλό σημείο του νησιού και βλέπω γύρω γύρω θάλασσα. Μετά απο μέρες που έχω γυρίσει στην Κρήτη λέω στους γονείς μου..
"Ωραία δε θα ήταν να ζούσαμε και εμείς σε νησί;"

Στην Κρήτη βλέπετε δεν είχα δει την εικόνα "βλέπω γύρω γύρω θάλασσα" άρα στο δικό μου μυαλό δεν ζούσα σε νησί απλά σε μια πόλη με θάλασσα




Πόσες μέρες έμειναν;;;;;
Πάω να μετρήσω

35 μέρες ακόμα...

Συζήτηση πίσω μου στο αεροπλάνο...

-Γιατί μαμά φύγαμε πάλι απο την Αθήνα;
-Γιατί αύριο πρέπει να πάμε στο σχολείο.
-Μα αφού και στην Αθήνα πηγαίναμε σχολείο.
-Φέτος αγάπη μου δε μπορούσαμε . Έπρεπε να πάω στο σχολείο μου  στην Κρήτη
-Ο μπαμπάς γιατί δεν έρχεται μαζί μας
-Ο μπαμπάς πρέπει να πηγαίνει στο σχολείο του στην Αθήνα
-Εμένα δεν μου αρέσει η Κρήτη. Ούτε το σχολείο, ούτε το σπίτι, ούτε τίποτα. Θέλω να πάμε πίσω. Θα το πω στο Θεούλη , τώρα που θα πάμε πολύ ψηλά

Αχ βρε αγόρι μου όμορφο και εγώ θέλω να πάω πίσω...
Αλλά τι να σου κάνει και ο Θεός με όλους αυτούς που κανονίζουν τις ζωές μας....
Που αποφάσισαν πως φέτος θα ζεις μακρυά απο το μπαμπά σου, τους φίλους σου, το σχολείο σου....

Το μόνο που κάνει το χρόνο να περνάει φέτος η αναμονή..
Να περιμένω πότε θα ταξιδέψω για Αθήνα και μετά να περιμένω ποτε θα έρθει ο αγαπημένος μου.
Μια εβδομάδα ο ένας , μια ο άλλος...και η αντίστροφη μέτρηση για τις γιορτές των Χριστουγέννων έχει αρχίσει...

Ατάκες

Λέμε λέξεις απο π

Έχουμε πει πάρα πολλές και έχουμε γεμίσει τον πίνακα.
Ένας μαθητής λέει τη λέξη "παπαγαλία"

Ρωτάω αν ξέρουν τι σημαίνει και με έκπληξη βλέπω πολλά χεράκια να σηκώνονται.

Και να οι απαντήσεις. Να σημειώσω εδώ πως τις βρίσκω 100% σωστές.

Παπαγαλία είναι η χώρα των παπαγάλων.

Παπαγαλία είναι η χώρα που μιλάνε όλοι παπαγαλικά.



Εύχομαι να γνωρίσετε μόνο αυτήν την Παπαγαλία...
Τη χώρα των παπαγάλων που όλοι μιλάνε παπαγαλικά .