Που θα πάει τελικά η βαλίτσα

Πέρυσι το Σεπτέμβρη νόμιζα πως τα είχα ζήσει όλα όσο αφορά το κομμάτι της δουλειάς...

Θυμάμαι το άγχος, το ενδεχόμενο να μας διώξουν απο την Α Αθήνας και να πάνε κάπου στην Αττική....

Και να που φέτος έχουμε χειρότερα...

Τη Δευτέρα δεν πήγα σχολείο. Ευτυχώς εγκαίρως μας ενημέρωσαν πως δεν χρειάζεται να πάμε στην οργανική μας αλλά θα παρουσιαστούμε Πέμπτη αφού οι αποσπάσεις θα γινόταν Δευτέρα ...Η Δευτέρα έγινε Τρίτη, η Τρίτη έγινε Πέμπτη.

Παράλληλα μέχρι και Τετάρτη απόγευμα κανείς δεν ήξερε που πρέπει να παρουσιαστεί αφού οι αποσπάσεις δεν είχαν βγει...

Κανονικά έπρεπε να πας στην οργανική σου. Αλλά έπρεπε να φτάσεις Κρήτη το πρωί της Πέμπτης , Πέμπτη πρωί θα μάθαινες πως θα πάρεις απόσπαση και Παρασκευή πρωί έπρεπε να παρουσιαστείς Αθήνα...

Οπου Αθήνα - Κρήτη βάλτε ό,τι επιλογές θέλετε.....Σητεία  - Διδυμότειχο ( αληθινό περιστατικό) Κομοτηνή- Ρόδο, Κάσο- Ιωάννινα....

Και αφού μέχρι Τετάρτη περίμενες να δεις το όνομα σου πως θα πήγαινες απο τη μία άκρη της χώρας στην άλλη; Δε θα μιλήσω για το οικονομικό...Θα μιλήσω για το πρακτικό...Σε πολλά νησιά δεν έχει κάθε μέρα δρομολόγια, δεν βόλευαν οι ώρες αφού εσύ ενημερώθηκες αργά και έχεις να κάνεις και 600 χιλιόμετρα μέχρι να φτάσεις Πειραιά....

Διάβασα σε φόρουμ κοπέλα που έφτασε έξω απο το πλοίο και της έλεγαν τα παιδιά απο το φόρουμ μην ανέβεις κοπελιά ( καλά που είχε και ίντερνετ δηλαδή) Άλλος ακύρωσε αεροπορικά, άλλος μπήκε στο πλοίο και το έμαθα εν πλω

Εγώ ένιωσα και τυχερή..που έμαθα τα νέα ( πως δε χρειάζεται για την ώρα να ταξιδέψω ) δέκα λεπτά πριν φύγω για το λιμάνι...Ένας πανικός μετά...Τηλέφωνα στην Κρήτη για να το επιβεβαιώσω , να με παίρνουν πίσω και να μου λένε "εντάξει μη φύγεις"

Χθες ήμουν 12 ώρες μπροστά απο τον υπολογιστή. Πάταγα ανανέωση κάθε 5 δευτερόλεπτα. Στην κυριολεξία. Να σκέφτομαι πως θα φύγει το πλοίο και θα το μάθω μετά ( συνηθίζουν να βγάζουν ανακοινώσεις στις 11 το βράδυ) 

Ανακουφίστηκα αλλά δε  μπορούσα να μη σκεφτώ όλους τους άλλους...

Τη συνάδελφο με το μωρό που ήταν εκείνη την ώρα στο πλοίο ...( πολύ θέλει να βουτήξεις;)

Αυτόν που το έμαθε αφού προσγειώθηκε το αεροπλάνο

Την κοπέλα που ξεκίνησε πρωί απο Ξάνθη και κάπου έξω απο την Αθήνα της είπαν "γύρνα πίσω"

Τους συναδέλφους που δε ξέρουν που θα είναι αύριο. Που θα είναι τα παιδιά τους. Θα το αφήσουν στον σύζυγο; Στη γιαγιά; Θα έχει παιδικό το νησί ; Πότε θα βρεις σπίτι; Τα ζευγάρια συναδέλφων που θα βρεθεί ο ένας στο νότο και άλλος στο βορρά....

                                                        

Τους αναπληρωτές που περιμένουν...

Τα σχολεία μας, που ακόμα δεν έχουν μοιράσει τάξεις γιατί λείπουν τόσοι...

Και πριν προλάβει να πει κάποιος "ας καθόσουν στην οργανική σου" θα του πω πως δεν κάνω κάτι παράνομο...Το υπουργείο σου δίνει τη δυνατότητα, το υπουργείο βγάζει την εγκύκλιο...

Δε ζήτησα κάτι απο την πίσω πόρτα.

Είμαι να σκάσω...Μπορεί να σας γράφω τα ίδια και τα ίδια αλλά ειλικρινά δε μπορώ...

Δε μπορώ να μην ξέρω που πρέπει να είμαι απο 1/9

Τόσο δύσκολο θα ήταν να ξέραμε απο  τον Ιούνιο που θα είμαστε

Με τις αποσπάσεις δεν επιβαρύνεις τον κρατικό προϋπολογισμό  ...Θέλω εγώ να πάω Α Αθήνας, αντίστοιχα κάποιος θα πάει στην θέση μου στην Κρήτη , αντίστοιχα αυτός που έφυγε για να πάω εγώ θα πάει κάπου αλλού....

Αρα που το πρόβλημα να μην είναι οι άνθρωποι με τις οικογένειες τους;

Ααα η συνεδρίαση απο σήμερα αναβλήθηκε για αύριο....

Τη Δευτέρα άραγε θα ξέρουμε;

Δύσκολη η χρονιά φέτος...

Επίσης τα σχολεία που δεν έχουν μόνιμο προσωπικό καθαριότητας...προς το παρόν δεν έχει καθαριότητα.... Ποιος θα καθαρίζει το σχολείο ;Και δεν είναι απλά θέμα "α έχει σκόνη εκεί.." είναι θέμα υγείας....

Η βαλίτσα μου περιμένει ακόμα στο χολ , όπως την είχα έτοιμη χθες.

Ελπίζω αύριο να την αδειάσω.

Ελπίζω να γίνει κάτι και να είμαι μαζί με τον άνθρωπο μου

Καλή χρονιά ( όταν με το καλό ξεκινήσει)

Λιγότερο απο δυο μέρες μένουν για την έναρξη της σχολικής χρονιάς και νιώθω κουρασμένη...

Πριν με βρίσετε ( 2,5 μήνες κάθεσαι και μιλάς) να εξηγήσω....Δεν είμαι κουρασμένη για να πάω σχολείο....έχω κουραστεί απο την όλη κατάσταση.

Είναι πολύ ψυχοφθόρο να μη ξέρεις που θα είσαι. Θα είμαι Κρήτη; Θα είμαι Αθήνα; Θα ζω με τον άνθρωπο μου; Με τους γονείς μου;

Δε ξέρουμε τίποτα ακόμα...Και ξυπνάω κάθε μέρα με ένα βάρος...Κοιμάμαι, ξυπνάω μέσα στη νύχτα και κοιτάζω το κινητό μου μήπως βγήκε κάτι μέσα στη νύχτα...Προς το παρόν μας έχουν πει πως θα βγουν Δευτέρα, Τρίτη. Τόσο δύσκολο είναι; Δε θα έπρεπε να ξέρουμε απο Ιούνιο που θα πάμε το Σεπτέμβρη;

Γκρινιάζω και μετά νιώθω άσχημα. Γιατί άλλοι συνάδελφοι έχουν παιδιά και έχουν πολλά περισσότερα θέματα να λύσουν. Γιατί πρέπει να πάμε στην οργανική τους , να μείνουν σε ξενοδοχείο και να περιμένουν ....Θα βγουν; Θα την πάρω την απόσπαση; Που θα είναι το παιδί ; Θα έχει παιδικό στο νησί; Που θα είναι ο σύζυγος ; Να βρω σπίτι; 

Εγώ τουλάχιστον έχω ένα σπίτι και μια οικογένεια στην Κρήτη και ένα σπίτι εδώ να με περιμένει.

Αλλά αυτή η αναμονή σε κουράζει....

Και ξέρω πως έχουμε δρόμο ακόμα...

Αντε να βγει η απόσπαση. Και άντε να την πάρω ( ελπίζω). Μετά πάλι τρέξιμο, πάλι αναμονή και ίσως μάθουμε που θα πάμε τη μέρα του Αγιασμού...όπως πέρυσι.

Πέρυσι πως θα μαι Αθήνα το ήξερα απο 3 Αυγούστου. Το σχολείο το έμαθα 11 Σεπτέμβρη...Άντε να δούμε φέτος!

Θέλω να πάω σχολείο..Θέλω να πάρω μια τάξη και να μείνω εκεί ( πέρυσι μια φίλη μου άλλαξε 4 σχολεία )

Καλή χρονιά να έχουμε...

Εκπαιδευτικοί, παιδιά, γονείς 

Σας φιλώ και θα σας ενημερώσω

Εδώ θα μαι να σας γκρινιάζω  

Μαθητούδια μου

19/06/2013


Σήμερα μπήκα για τελευταία φορά στην τάξη μου. Ανέβηκα να δω αν έχω ξεχάσει κάτι και ένας βάρος ήρθε πάλι και πλάκωσε το στήθος.

Άδεια η τάξη, άδειοι οι τοίχοι, τα παράθυρα ....όλα άδεια και η απόλυτη σιωπή. Μια τάξη που μια εβδομάδα πριν ήταν γεμάτη με φωνές, χρώμα και παιδικά χαμόγελα. Μια εβδομάδα πριν είχαμε και την παράσταση μας. Άλλη συγκίνηση και αυτή. Τόσες πρόβες, προετοιμασία, άγχος ( λίγο ) και όπως το περίμενα τα παιδιά έλαμψαν πάνω στη σκηνή. Και το βασικό είναι πως χάρηκαν όλη την προετοιμασία....Τα καμάρωνα και σκεφτόμουν πόσο πολύ θα μου λείψουν αφού ακόμα και αν εγώ πάω στο ίδιο σχολείο εκείνα δε θα είναι εκεί....Άνοιξαν τα φτερά τους για άλλους ορίζοντες.
Αδεια η τάξη λοιπόν, μαζί την αδειάσαμε. Τα τελευταία χρόνια το έχω σύστημα και την αδειάζω μαζί με τα παιδιά. Είναι πιο εύκολο ( και πρακτικά και συναισθηματικά)

19/8/2013
Ι

Πότε πέρασαν οι μήνες, οι μέρες....Σήμερα σε καφεδάκι με αγαπημένη συνάδελφο ( χρειάστηκε μόνο μια σχολική χρονιά μαζί για να τη βάλω στην καρδιά μου) πάλι για το σχολείο μιλάγαμε...Και της έλεγα πάλι για τη χρονιά που πέρασε.Φέτος ήταν η καλύτερη μου χρονιά. Όσα χρόνια δουλεύω περνάω καλά αλλά το φετινό δέσιμο με τα παιδιά της έκτης δε το είχα ξαναζήσει.

Τα λάτρεψα αυτά τα παιδιά. Όλα τους. Και είμαι περήφανη για το καθένα απο αυτά. Είμαι περήφανη για κάθε προσπάθεια τους, για κάθε βηματάκι που κάναμε , μαζί ,παρέα. Στην τάξη μας. Στην τάξη μας που ήταν πρώην αποθήκη αλλά εμάς καθόλου δε μας πείραξε....

Και επειδή ξέρω πια πως κάποια με ανακάλυψαν θέλω να σας πω πως όταν σας είπα πως δε θα χαθούμε το εννοούσα...Μη κοιτάτε που είμαι Κρήτη και ανοίγω τον υπολογιστή ελάχιστα έως καθόλου...Θα τα λέμε και απο το skype και θα έρθω να σας βρω και στην πλατεία ...
Θα μαθαίνω τα νέα σας απο το γυμνάσιο και ο,τι θελήσετε εδώ θα είμαι...

Σας λατρεύω όλους σας ...Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και ραντεβού στην Αθήνα

( Για να στείλετε όλοι σας αγαπητοί μου αναγνώστες την θετική σας ενέργεια να είμαι και φέτος  Αθήνα)

Κράχτες για ινστιτούτα ομορφιάς

Δώδεκα χρόνια πριν στο Ρέθυμνο. Έχουμε πάει βόλτα στα μαγαζιά και μας σταματάει μια χαριτωμένη κοπέλα. Μας λέει πως είναι από ένα ινστιτούτο ομορφιάς και πως εκείνη τη μέρα κάνουν δωράκι στις φοιτήτριες...Αλλά για να μάθουμε το δωράκι μας έπρεπε να δώσουμε το τηλέφωνο μας. Το έδωσα χαλαρά...μάλιστα σκεφτόμουν τι τυχερή που είμαι :)

Πάμε λοιπόν μαζί με δυο φίλες μου , περιμένουμε σε ένα καναπεδάκι, έρχεται μία άλλη κοπέλα με άσπρη ρόμπα και μου λέει να την ακολουθήσω. Παράλληλα άλλες κοπέλες συνόδευσαν τις δυο φίλες μου.
Μπαίνουμε λοιπόν στο "δωμάτιο επικοινωνίας" ένα δωματιάκι που χώραγε απλά ένα γραφειάκι και μια καρέκλα, στο οποίο γραφειάκι καθόταν μια άλλη κοπέλα....
Ακολουθεί ο διάλογος

-Τι θέλετε να αλλάξετε στην εμφάνιση σας;
-Τίποτα
-Μα πως τίποτα;
-Τίποτα
-Ελάτε τώρα......

Αρχίζει ένα μπίρι μπίρι που δεν είχε τελειωμό. Που τώρα που είμαι μικρή πρέπει να κάνω κάτι για το σώμα μου γιατί μετά δε θα μπορώ. Που οι άντρες θέλουν τις αδύνατες...Που καλά δε σου λένε κάτι οι φίλοι σου;
Συνεχίζω να της λέω "είμαι μια χαρά και πως αν θέλω να χάσω κιλά θα πάω γυμναστήριο και διαιτολόγο"

Μου λέει πως το γυμναστήριο δεν προσφέρει τίποτα και πως και αυτοί έχουν τους καλύτερους διαιτολόγους και κάτσε μισό λεπτό να έρθει εδώ να δεις

Σηκώνει το ακουστικό και ζητάει τον σύμβουλο σώματος. Σε ένα λεπτό ανοίγει η πόρτα μπαίνει ένας τυπάς και αρχίζουν να μιλάνε για μένα χωρίς εμένα "πω πω ναι ναι έχουμε πρόβλημα εδώ"

Έχω αρχίσει να φορτώνω και τους λέω πως θέλω να πάρω το δώρο μου και να φύγω.

Ο σύμβουλος θέλει να με μετρήσει, να δει πόδι και κυτταρίτιδα αρνούμαι και δε του περνάει.


Κάνω το λάθος και ρωτάω πόσο κοστίζει ένα πρόγραμμα ριζικής αποτρίχωσης...
Ωπα σου λένε πιάσαμε το θέμα που την πονάει ( καλά και κιλά παραπάνω είχα αλλά είδαν πως δεν με έψηναν)
Για μένα και μόνο για μένα απο 3.000.000 δραχμές θα έδινα 1.700.000


Χαχα πλάκα κάνετε , λέω εγώ
Δεν έχω τόσα λεφτά, είμαι φοιτήτρια.
-Να τα δώσουν οι γονείς σου
-Δουλεύει μόνο ο μπαμπάς μου και δεν έχουμε τόσα ( και εγώ το ζώον καθόμουν και απαντούσα)
-Μα γονείς σου είναι , θέλουν να είσαι ευτυχισμένη
-Μα είμαι
-Δεν είσαι, αφού θες να απαλλαγείς απο το σοβαρό πρόβλημα που έχεις
-Οι γονείς μου δεν έχουν
-Ελα πάρε τους τηλέφωνο
-Οχι
-Πάρε θα στο αφησουμε ( κάνει υπολογισμούς) 1.000.000
-Είναι εκτός οι δικοί μου
-Πάρε στο κινητό, μόνο για σήμερα είναι το πρόγραμμα
-Θέλω το δώρο μου και να φύγω....

Πάμε με τα πολλά σε ένα άλλο δωμάτιο "η κοπέλα έχει κερδίσει ένα δωράκι, δυστυχώς δε θέλει να κάνει κάποιο άλλο δώρο στον εαυτό της"

Μου λένε να υπογράψω κάπου ....Κάθομαι και διαβάζω το κατεβατό και μετά υπογράφω


Το δωράκι το πήρα τελικά, μια περιποίηση προσώπου ήταν εγώ πάντως νομίζω πως μου έβαλαν απλά nivea.
Μετά άρχισε το σπάσιμο με τα τηλέφωνα. Κάθε τρεις και λίγο κάτι είχα κερδίσει...Με έπαιρνα τηλέφωνο και στη γιορτή και στα  γενέθλια μου για να μου πουν χρόνια πολλά και να μου κάνουν και δωράκι. Μου είχαν σπάει τα νεύρα.Τους είπα πως πήρα πτυχίο , πως δεν είμαι πια Ρέθυμνο. Με ρώτησαν που είμαι και εγώ το ζώον είπα ...Ε έχουμε κατάστημα και στο Ηράκλειο καλέ, ελάτε εκεί. Την επόμενη φορά τους είπα πως είμαι στο Αγαθονήσι και εκεί ΔΕΝ έχουν κατάστημα....


Πολλά χρόνια μετά Ερμού , Αθήνα

Είχα ανέβει για διακοπές. Με σταματάει μια κοπέλα και μου δίνει ένα δειγματάκι. Στην ουσία το κρατάει αυτή και με ρωτάει , πως με λένε , πόσο χρονών είμαι κτλ
Μου ζητάει να πάμε λίγο πιο πέρα για να δούμε τι κέρδισα
Της λέω πως έχω δουλειά και μου απαντάει "ένα λεπτάκι"
Πάμε πιο πέρα , ανοίγουμε αυτό που είχα διαλέξει, κοιτάζει ένα αριθμό και μου λέει "αχ είστε πολύ τυχερή, κερδίσατε 300 ευρώ δωροεπιταγή"
Ωραία σκέφτομαι εγώ και εκείνη μου λέει πως πρέπει να ανέβουμε πάνω για να επικυρώσουμε το δώρο μου. Λέω ξανά πως βιάζομαι , μου λέει δε θα αργήσουμε, με πείθει. Αν και το ήξερα το εργάκι.
Ανεβαίνουμε πάνω με παρατάει σε ένα καναπέ ( μου είχε πάρει και το δειγματάκι) έρχεται ένας άλλος τύπος και μου ζητάει στοιχεία. Λέω λάθος επίθετο και έδωσα το παλιό μου κινητό που δεν ισχύει πια.

Του είχα πει ήδη πως την έχω πατήσει ξανά με τηλέφωνα μπλα μπλα και δε θέλω αλλά μετά λέω ας δώσω το παλιό να δω τι θα καταλάβετε


Με βάζουν πάλι στο γνωστό δωμάτιο ( άλλη πόλη, χρόνια μετά , ίδιο σκηνικό)

-Σώμα ή πρόσωπο;
-Τίποτα, το δώρο μου
-Μα πως ;Κάτι θα θες να αλλάξεις

Εχω όρεξη τελικά να της σπάσω τα νεύρα οπότε απολαύστε συζήτηση

-Σας λέω πως δεν ενδιαφέρομαι για τίοτα , πέρα απο το δώρο μου. Και ελπίζω να μην αρχίσετε τα τηλέφωνο ώρες κοινής ησυχίας , όπως κάνουν κάποιοι.

-Ε αυτές τις ώρες μπορούμε να παίρνουμε. Αφού το πρωί εργάζεστε.
-Ωραία να μου δώσετε το τηλέφωνο σας , να σας παίρνω και εγώ 6 το πρωί γιατί μετά εργάζεστε...

( πάει αυτό)

-Λοιπόν τι λέγαμε; Πρόσωπο, σώμα, αποτρίχωση;
-Τίποτα, είμαι μια χαρά
-Ψέματα λέτε..
-Με λέτε ψεύτρα;
-Ε όχι αλλά αποκλείεται, όλες οι γυναίκες κάτι θέλουν να αλλάξουν
-Ε εγώ δεν θέλω
-Το πρωί όταν κοιτάζεστε στον καθρέπτη τι σκέφτεστε
-Τίποτα
-Μα κάτι θα θέλετε...Εγώ πχ νιώθω πολύ άσχημη κάποια πρωινά
-Ε να το κοιτάξετε αυτό...Αμα νιώθετε πολύ άσχημη ή είστε πολύ άσχημη ή δεν είστε και το νομίζετε λάθος Αρα κάτι δεν πάει καλά!Εγώ πάντως νιώθω μια χαρά.....Το δωράκι , θα το πάρω;

-Ξέρετε πως έχετε περιττά κιλά ε;
-Το ξέρω
-Κρίμα είναι , νέα κοπέλα είστε, πρέπει να τα χάσετε...Οι άντρες....

-Ο καλός μου δεν έχει θέμα με τα κιλά μου ( ήμουν ελεύθερη τότε)
-Ε καλά έτσι λέει αλλά αν είχε δίπλα του καμία με ωραίο σώμα....

-Ε άμα θέλει καμία άλλη, ώρα του καλή

Επιμένει με τα κιλά και της λέω πως τα μηχανήματα αν δεν τρέφεσαι σωστά και δεν γυμνάζεσαι δεν κάνουν δουλειά.
Μου λέει πως οι διαιτολόγοι δίνουν δίαιτες που κρατάνε καιρό για στα τρώνε στις επισκέψεις και πως θα χαλαρώσει το σώμα μου και μπλα μπλα

Και εκεί έτσι για να τη δω να πρασινίζει της λέω ενα ψεματάκι

-Λέτε πως γυμναστήριο και διαιτολόγος δεν κάνει δουλειά;
-Ναι, ναι
-Τότε εγώ πως έχω χάσει 55 κιλά...  ;;;;

Έπρεπε να δείτε τη φάτσα της

Πήρα το δωράκι μου, το πέταξα ακριβώς απέξω σε ένα καλάθι και έφυγα...

Τώρα που ζω Αθήνα εννοείται δεν ακολουθώ καμία...

Μια φορά που είχα πάλι όρεξη με ρώτησε ένα νεαρός πόσο χρονών είμαι μπλα μπλα δωράκι περιποίησης προσώπου για τις πρώτες ρυτίδες...Πριν απαντήσω μου λέει "είστε 28;"
Του απαντάω "είσαι πολύ καλός, είμαι 58, είδες δε θέλω κάποια περιποίηση, ευχαριστώ"




Τι σπαστικές που είναι Θεέ μου;
Θέλουν να σε κάνουν να νιώσεις τέρας για σου πουλήσουν κάποιο πρόγραμμα, βγάζοντας σου και μια πιστωτική....
Φαντάζομαι πόσο κορίτσια έβαλαν εκείνη την υπογραφή αφού της είχαν κάνει να νιώσουν πως δε μπορούν να βγουν στο δρομο....


Δε ξέρω πως μου ήρθε και το θυμήθηκα όλο αυτό

Πάντως στην Ερμού ακόμα ψαρεύουν ε; Στο Ρέθυμνο αν θυμάμαι καλά έκλεισε....αφήνοντας πολλούς ξεκρέμαστους πελάτες.....

Η μικρή σιχαμερή Τερέζα

Οι γονείς μου απορώ πως δεν έπαθαν κανένα εγκεφαλικό , ανακοπή κάτι τελοσπάντων όταν μέσα στη νύχτα άκουγαν το παιδί τους να ουρλιάζει "μπαμπάααααααααααααα. μαμάααααα βοήθεια". Εσείς τι θα σκεφτόσασταν ; Μπήκε κλέφτης απο την μπαλκονόπορτα ή το παιδί σβήνει , χάνεται, κάτι έπαθε. Εγώ χοροπήδαγα, έτρεχα και φώναζα "τρέχα μπαμπάααααααααααα κατσαρίδα"  Στη συνέχεια κρυβόμουν μέχρι να τη βρει και να τη σκοτώσει. Και φυσικά ήθελα να δω το πτώμα ( απο μακρυά) Γιατί αν μου έλεψε ψέματα; Ήξεραν πως αν δε τη σκοτώσει δεν υπήρχε περίπτωση να κοιμηθώ εκείνη τη μέρα. Ούτε την επόμενη.

Στο πανεπιστήμιο 4 χρόνια δεν είχα δει καμία μέσα στο σπίτι ( και όταν έμενα μόνη μου και όταν είχα συγκάτοικο) αν και το Ρέθυμνο είχε ένα θεματάκι με το αντιπαθέστατο ζωάκι. Φυσικά και βάζαμε παγίδες  παντού μαζί με τη συγκάτοικο μου. Τουλάχιστον όταν έμενα με παρέα θα είχα κάποιον για συμπαράσταση , να τσιρίζουμε μαζί βρε αδερφέ.

Και πάμε στα πιο δύσκολα

Θυμάμαι ήταν Οκτώβρης του 2003. Ημέρα Τετάρτη και ώρα 22.15. Βρισκόμουν στο Ηράκλειο , στο νέο μου σπιτάκι. Και ξαφνικά την είδα!Έκανε βόλτα έξω απο την πόρτα της τουαλέτας.Πανικός. Άρχισα να χοροπηδάω και να σκέφτομαι τι θα κάνω. Το σπίτι ήταν όλο και όλο ένα δωμάτιο αφού θα ζούσα εκεί 9 μήνες. Θα μου πεις και 4 δωμάτια να είχε θα είχε θέμα να έρθει και στα άλλα; Απλά τώρα ήταν πιο κοντά μου. Νομίζω πως με κοίταζε κιόλας. Πιάνω 2 παντόφλες, βάζω αθλητικά και πλησιάζω. Δε κατάφερα τίποτα . Τρύπωσε μέσα στο μπάνιο μου και κρύφτηκε. Εγώ φυσικά δε μπορούσα να κοιμηθώ. Και αν έβγαινε έξω το βράδυ ;Και αν ερχόταν στο κρεβάτι μου ; Και πως θα πήγαινα τουαλέτα;  Έπιασα μια σκούπα και απο μακρυά άρχισα να βαράω πίσω απο το νιπτήρα , τη λεκάνη κτλ. Και έσκασε μύτη. Είχα πιάσει και το τέζα και με το ένα χέρι ψέκαζα, με το άλλο χτύπαγα χοροπηδώντας και μιλώντας ταυτόχρονα. Τη σκότωσα. Ένας μεγάλος άθλος για μένα. Τη σκότωσα!!!

Ήμουν πολύ περήφανη για μένα. Στη συνέχεια απο μακρυά με τη σκούπα έλεγχα αν ζει και πλησίασα...Με το φαράσι τη έχωσα μέσα σε μια σακούλα και μετά σε μια άλλη και σε μια άλλη. Και για σιγουριά ψέκασα και τις σακούλες.

     Το βράδυ φυσικά δε κοιμήθηκα καλά. Και αν είχε και άλλες; Και αν την έψαχναν τα παιδιά της ;Ο σύζυγος; Την επόμενη μέρα ψέκασα ξανά όλο το σπίτι ( με ένα ολόκληρο τέζα) , έβαλα αυτές τις ειδικές παγίδες και ευτυχώς μέχρι τον Ιούνιο δεν είχα ξαναδεί. Βέβαια για αρκετό καιρό έμπαινα με φόβο στο μπάνιο.

Και φτάσαμε την εποχή που έζησα ξανά μόνη μετά απο διακοπή 4 χρόνων που έζησα ξανά με τους γονείς μου. Δυο χρόνια ήμουν μια χαρά. Μία Τετάρτη βράδυ ( πάλι Τετάρτη) λίγο πριν τα μεσάνυχτα ακούω ένα θόρυβο μέσα στο δωμάτιο. Και τη βλέπω. Πάνω στην τηλεόραση. Τσιρίδες, χοροπηδητά , τέζα, σκούπες, παντόφλες και ναι τη σκότωσα! Στη συνέχεια ένα ρολό χαρτί κουζίνας για να τη μαζέψω. Δεν ήθελα να βγω στο μπαλκόνι γιατί μπορεί να γύρναγα και να μην ήταν πια εκεί. Την επόμενη μέρα πριν πάω σχολείο ψέκασα όλο το σπίτι και το μεσημέρι πήγα και αγόρασα παγίδες...Πολλές παγίδες!!! Έχουμε και λέμε ! Στο δωμάτιο μου καταρχήν. Μία παγίδα έξω απο μπαλκονόπορτα, μία απο μέσα , μία μόλις μπεις στο δωμάτιο και μία απέξω. Αυτό το έκανα και στα 3 δωμάτια που είχε το σπίτι. Εννοείται πως έβαλα και μια έξτρα στο διάδρομο , μήπως και περάσει καμία και δε δει τις υπάρχουσες παγίδες. Στο μπάνιο πάλι μία απο μέσα , μία απέξω, μία κάτω απο λεκάνη, μία κάτω απο νιπτήρα και μία πίσω απο το πλυντήριο...Άλλες δύο και στο άλλο μπάνιο. Στον ενιαίο χώρο τώρα...Πίσω απο καναπέ, μέσα και έξω απο μπαλκονόπορτα, κάτω απο νεροχύτη, πίσω απο ψυγείο, σε μια γωνιά ύποπτη και τέλος μία μόλις μπεις στο σπίτι και μία απέξω. Ααα απέξω είχα δύο γιατί δεν ήξερα θα μπει απο αριστερά ή απο δεξιά ( όχι στο κέντρο δεν μπορούσα να βάλω)

Ωραία μέσα στο σπίτι δεν είδα ποτέ ξανά. Μόνο μία ανάποδα που δεν κούναγε τα ποδαράκια.

Ένα ξημέρωμα τώρα πάω να μπω στο ασανσέρ και μόλις έκλεισε η πόρτα και πάτησα το 3 τη βλέπω μπροστά μου. Εγώ και εκείνη μαζί σε ένα ασανσέρ. Πανικός. Πατάω το 1 ( δεν έβαλα τις φωνές ) και κατεβαίνω στον 1ο προσέχοντας μην κατέβει και αυτή μαζί και στέλνω ξανά το ασανσέρ στο ισόγειο μη πάει στο δικό μου όροφο και τη δω μπροστά μου. 

Κομμένο και το ασανσέρ για πολύ καιρό. Όταν άρχισα να μπαίνω ξανά κούναγα απέξω τις πόρτες, κοίταζα πάνω κάτω δεξιά αριστερά , έκανα το σταυρό μου και έμπαινα....Δεν είμαι η μόνη με πρόβλημα στην πολυκατοικία γιατί την επόμενη μέρα κάποιος καλός άνθρωπος είχε βάλει παγίδα και στο ασανσέρ και στην είσοδο της πολυκατοικίας ( κάναμε και απεντόμωση οπότε οκ).

Ακόμα να ξεπεράσω το φόβο μου. Με τους σεισμούς πλέον τα πάω καλύτερα. Σταμάτησα να φωνάζω και να τρέμω  ( συνέχιζα να τρέμω και μετά το τρέμουλο των ρίχτερ) Και ενώ είναι πιο λογικό να φοβάμαι περισσότερο το σεισμό εγώ έχω θέμα με τις κατσαρίδες..

Τις μισώ, τις μισώ , τις μισώ και όταν λέω στα παιδιά για τροφική αλυσίδα και διατάραξη της ισορροπίας στη φύση απο μέσα μου σκέφτομαι πως τους λέω ψεματάκια. Θέλω να εξαφανιστούν οι κατσαρίδες. Μα σε τι ωφελούν;

ΥΓ1 Αφιερωμένο το κείμενο σε δυο φίλους μου την Ειρήνη και το Νίκο για την όμορφη συζήτη ση που είχαμε χθες το μεσημέρι! Ειρήνη μου κράτα γερά!!! Σε καταλαβαίνω!Επίσης παγίδες τα λένε αυτά όχι φωλιές όπως τα λέω εγώ λάθος απο συνήθεια.

Νίκο έχεις ακόμα τις φωτογραφίες στο facebook ;

ΥΓ2 Το γεγονός πως μια μέρα έφυγα απο το σπίτι μου και έμεινα αλλού μέχρι να βρεθεί και να θανατωθεί η κατσαρίδα σημαίνει πως έχω μεγάλο θέμα ε;;;

ΥΓ3Ευτυχώς ο σύζυγος τις σκοτώνει. Μεγάλο πλεονέκτημα για ένα άνθρωπο. Μέτρησε θετικά στο να πω το ναι!

Έγινα θεία

Χριστός Ανέστη , χρόνια πολλά!

Πρώτη φορά που γράφω και σβήνω μια ανάρτηση...

Πρώτη φορά που με λέξεις δε μπορώ να περιγράψω όσα αισθάνομαι.

Μ.Πέμπτη μεσημέρι έγινα για πρώτη φορά θεία. Ο αδερφός μου και η νύφη μου , μου χάρισαν δύο ανιψάκια.

Έχω ένα κούκλο ανιψιό και μια εξίσου κούκλα ανιψιά.

Είμαι χαζοθεία!!!Ξυπνάω και το πρώτο πράγμα που κοιτάζω είναι η φωτογραφία τους που εννοείται είχε γίνει φόντο στο κινητό και μου και προσεχώς στον υπολογιστή μου....

Η πρώτη ερώτηση που κάνω πλέον στο αδερφό μου είναι "'έφαγαν τα μικρά"

Μου λείπουν κάθε που φεύγω απο το μαιευτήριο.

Δε θα ξεχάσω ποτέ πως ένιωσα όταν μας τα έφερε η μαία, μόλις γεννήθηκαν. Ένας κόμπος ανέβηκε στον λαιμό μου...Γέλαγα και έκλαιγα.

Δε θα ξεχάσω τη στιγμη που τα πήρα στην αγκαλιά μου. Τόσο μικρά και τόσο εύθραστα.

Πόσο ήρεμη και γεμάτη ένιωσα...Και το άγχος ;Το κρατάω καλά; Μήπως το ζορίζω; Αναπνέει το παιδί; Γιατί έκανε έτσι το παιδί;

Ο αδερφός μου μπαμπάς!!! Τον αγαπάω πιο πολύ τώρα νομίζω ! Και εκείνον και φυσικά τη νύφη μου, που πέρασε πολλά για να τα φέρει στον κόσμο

Είμαι θεία λοιπόν , είμαι η θεία Άννα και είμαι τελείως χαζεμένη μαζί τους. Και όπως λένε φίλες μου που είναι ήδη θείες "ακόμα δεν έχεις δει τίποτα"

Αυτή η χρονιά τελικά είχε πολλούς τίτλους για μένα

Νονά μιας αξιολάτρευτης μπουκίτσας που τη λατρεύω επίσης ( και το δίδυμο αδερφό της)

Σύζυγος

Θεία 

Αναπαραγωγικό σύστημα

Πρώτη μέρα που μπαίνω στην τάξη. Αφού συστηθούμε  μοιράζω στα παιδιά τα βιβλία τους. Τους λέω να γράψουν ονοματεπώνυμο και αν θέλουν να τα ξεφυλλίσουν, να δουν περιεχόμενο, να πάρουν μια πρώτη γεύση για το τι θα μάθουμε φέτος.

Μετά απο λίγο βλέπω γελάκια και πονηρά βλέμματα....Ένας μαθητής σηκώνει χεράκι και μου λέει 

"Κυρία θα κάνουμε την ενότητα με το Αναπαραγωγικό Σύστημα;

Τους απαντάω πως θα την κάνουμε...

Μα είναι στο τέλος κυρία, θα προλάβουμε ; ρωτάει ένα άλλο παιδί

Θα την κάνουμε μόλις τελειώσουμε τα υπόλοιπα για τον ανθρώπινο οργανισμό, πριν απο τους μαγνήτες δηλαδή άρα θα προλάβουμε

Χάρηκαν και μου είπαν πως τα προηγούμενα εκτάκια δεν είχαν κάνει αυτήν την ενότητα

Πέρναγε ο καιρός και πολύ συχνά τους έπιανα να γυρνάνε τις σελίδες , να πηγαίνουν εκεί στην τελευταία ενότητα και άλλοτε να γελάνε , άλλοτε να μιλάμε χαμηλόφωνα βλέποντας τις εικόνες

Αμέσως μόλις κάπως δεθήκαμε με τα παιδιά έκανα τις συναντήσεις με τα κορίτσια...Μιλήσαμε για την περίοδο, για το ταξίδι του ωαρίου, για υγιεινή  και προσπάθησα να λύσω κάθε τους απορία...

Τα αγόρια μας πήραν χαμπάρι κάποια στιγμή, έκαναν παραπονάκια και τους είπα πως όποια στιγμή θέλουν να πούμε κάποια πράγματα χωρίς τα κορίτσια θα γίνει...

Δε μου το ζήτησαν ποτέ

Πέρναγε ο καιρός , πέρναγαν οι ενότητες και μια εβδομάδα πριν την ενότητα της Αναπαραγωγής μου έλεγαν "κυρία σίγουρα θα το κάνουμε το μάθημα ε;;;"

Μου ζήτησαν κάποιες απορίες που είχαν να τις γράφανε στο κουτί με τις καταθέσεις μας γιατί ντρέπονται να ρωτήσουν. Τους εξήγησα πως δεν υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνει να ντρεπόμαστε αλλά αν έτσι νιώθουν όμορφα και άνετα να το κάνουν και εγώ δε θα πω σε κανένα ποιος έκανε την ερώτηση.

Εβλεπα το κουτί να γεμίζει χαρτάκια και σκέφτηκα να μην προετοιμαστώ ανοίγοντας τα νωρίτερα...Τελικά η περιέργεια νίκησε και τα είδα δυο μέρες πριν μπούμε στην ενότητα

Εδώ να τονίσω πως η ενότητα είναι τελείως ξεκάρφωτη στο τέλος του βιβλίου. Ενώ νωρίτερα έχει το Αναπνευστικό Σύστημα , το Κυκλοφορικό, μετά σου πετάει κάτι Μαγνήτες, Φως , Οξέα , Βάσεις , Άλατα και μετά πάει στις μεταδοτικές ασθένειες και τέλος στην Αναπαραγωγή...Σαν να σου λέει "ε μωρέ μη την κάνεις" αφήστε που παίζει να μην προλάβεις να την κάνεις

Ετσι εγώ όπως έγραψα πιο πάνω είχα σκοπό να την κάνω μαζί με τις άλλες ενότητες. Είπα στα παιδιά πως όπως υπάρχει το κυκλοφορικό, πεπτικό, αναπνευστικό σύστημα έτσι υπάρχει και αυτό...απαραίτητο για την συνέχιση της ζωής.

Στο βιβλίο δασκάλου αφού τέλειωσα την ενότητα πρόσεξα σε μικρά γραμματάκια πως η ενότητα προτείνετε να μην διδαχτεί ...Ο άλλος συνάδελφος της Στ τάξης δεν είχε σκοπό να την κάνει πάντως και εμένα με έπιασε ένα άγχος μην έχει κάποιο θέμα κάποιος γονιός...Ευτυχώς όλα καλά , ίσα ίσα μου είπαν τα καλύτερα αρκετοί γονείς

Πρώτη μέρα λοιπόν κλέβοντας ιδέα συναδέλφου μπαίνω στην τάξη και τα ρωτάω...

Φαντάζομαι πως όλοι ξέρετε πως έρχονται τα μωρά στη ζωή ε;

Ναιιιιι, λένε όλα με μια φωνή.

Ανοίγω μια εικόνα και τους λέω " να λοιπόν ο τρόπος" και τους δείχνω 

Με κοιτάνε αρχικά σαστισμένα και μετά σκάνε στα γέλια...

Ο πάγος έσπασε...και άρχισε το μάθημα

Είδαμε τις εικόνες του βιβλίου, τα αναπαραγωγικά όργανα στον άντρα και την γυναίκα, τι κάνει το καθένα απο αυτά ....Κάποιες λέξεις είχαν θέμα ακόμα και να τις πούμε...

 "Ε κυρία το αυτό, ξέρετε τώρα ..." το άκουσα πολλές φορές

Στα επόμενα μαθήματα ανοίξαμε το κουτί...

Μερικές απορίες τους

Απο πότε μια κοπέλα μπορεί να μείνει έγκυος

Τα αγόρια απο πότε μπορούν να αφησουν έγκυο μια κοπέλα

Πότε πρέπει να κάνεις σεξ;

Τι είναι εκείνο το φάρμακο που βοηθάει το αγόρι να έχει στύση;

Γιατί κάνουν εκτρώσεις κάποιες κοπέλες; Τι μπορείς να πάθεις απο την έκτρωση; 

Πονάει;

Αν δεν θες να κάνεις σεξ θα σε παρατήσει το αγόρι σου;

Γιατί έχουμε περίοδο;

Τι είναι το αίμα που χάνουμε κάθε μήνα;

Πως μένεις έγκυος;

Υπάρχουν κάποια σπίτια που πάνε κάποιοι και κάνουν ξέρετε τι;

Πως τρώει το παιδί μέσα στη μαμά;

Τι παθαίνει το μωρό αν καπνίζει η μαμά ;

Τι είναι η παρένθετη μητρότητα;

Οταν έχεις περίοδο πρέπει να κάνεις μπάνιο;

Γιατί αλλάζει η φωνή μας;

Μιλήσαμε τόσο πολύ και δεν ήθελαν καν να βγουν διάλειμμα...Εννοείται πως δεν είχαμε να διαβάσουμε στην ενότητα αυτή...απλά συζητούσαμε και λύναμε απορίες

Τα παιδιά μου έλεγαν πως κάποιοι γονείς έχουν μιλήσει ήδη μαζί τους , άλλοι τους είπαν πως είναι μικρά ακόμα, άλλοι πως θα στα πει η δασκάλα σας....

Χάρηκα που μου ανοίχτηκαν...Χάρηκα που τους ξεμπέρδεψα κάποια πράγματα. Απο ερώτηση μαθητή μου κατάλαβα πως είχαν άλλη εικόνα για τις προφυλάξεις που πρέπει να παίρνει κάποιος. Μου λένε "Αν μια κοπέλα δεν μένει έγκυος επειδή πχ παίρνει χάπια δε μπορείς να κολλήσεις κάποια αρρώστια .  Και μάλιστα επέμεναν πάνω σε αυτό. "Μα αφού κυρία δεν έμεινε έγκυος πως θα πάθεις κάτι;;"

Δεν είχαν ξεκαθαρίσει μέσα τους πως άλλο προφυλάγομαι απο μια εγκυμοσύνη και άλλο προφυλάσσομαι απο μεταδιδόμενες ασθένειες...Δεν είχαν καταλάβει πως κάποιος που είναι φορέας κάποιας ασθένειες δε φαίνεται στο πρόσωπο του πως είναι άρρωστος, πως μπορεί να μη το ξέρει και ο ίδιος.

Πως πάντα πάντα όταν θα μεγαλώσουν και θα έχουν σχέσεις πρέπει να προσέχουν. Πάντα!

Κάποιοι θεωρούν πως κάνοντας αυτό το μάθημα είναι σαν να λες στα παιδιά "αντε κανε σεξ" Ω ναι το άκουσα και αυτό...

Θεωρώ σημαντικό να ξέρουν. Απο τους γονείς τους και απο τους δασκάλους τους. Δε θέλω να μάθουν απο ένα τυχαίο σάιτ στο διαδίκτυο ούτε απο τη ξαδέρφη του κολλητού τους.

Τους είπα με κάθε ειλικρίνεια πως είναι πολύ νωρίς  ( με ρώτησαν πότε είναι η κατάλληλη ηλικία)  Θα είναι νωρίς και στο γυμνάσιο ( είπα και για λύκειο εγώ ) Πως πρέπει να είναι σίγουροι...για το πότε και με ποιον , να το θέλουν πραγματικά , να νιώθουν άνετα και ποτέ μα ποτέ να μη το κάνουν επειδή κάποιος τους πίεσε ...ή τους απείλησε . Και όταν μετά απο χρόνια έρθει εκείνη η στιγμή πάντα με προφυλάξεις.

Στο κομμάτι σεξ δεν επεκτάθηκα πέρα απο το να απαντήσω στις ερωτήσεις προσέχοντας πάρα πολύ να μην πω τίποτα περισσότερο απο αυτό ακριβώς που ρωτούσαν και ήταν έτοιμα να το δεκτούν. 

Δεν έκαναν δύσκολες ερωτήσεις. Ηταν απορίες που είχα και εγώ και κανείς μεγάλος δε μου μίλησε τότε αλλά με περίμενα να πάρω την Σουπερ Κατερίνα κάθε μήνα...

Μιλήσαμε γενικότερα. Είπαμε πως κανείς δεν έχει δικαίωμα να μας αγγίζει αν δε θέλουμε πουθενά πάνω στο σώμα μας...Πως ακόμα και αν ένα χάδι στο μάγουλο μας ενοχλεί θα λέμε όχι και θα μιλάμε στους γονείς μας...

Γενικά θα μιλάμε στους γονείς μας για ό,τι μας απασχολεί ή και σε ένα μεγαλύτερο που εμπιστευόμαστε.

Ακόμα και σήμερα μέρες μετά πάνω στο πείραμα με τον ηλεκτρομαγνήτη με ρωτάνε, μου αφήνουν χαρτάκια...

Μπαίνουμε ολοταχώς εφηβεία...Έχουμε νεύρα, ξεσπάμε σε κλάματα, μισούμε τα αγόρια/κορίτσια, τσακωνόμαστε, βάζουμε ζελέ, ερωτευόμαστε...

Και είναι όμορφος ο έρωτας όπως τον βιώνουν τα μικράκια...

Just married

Επειδή ......







και επειδή είσαι ο ........










 Πριν λίγες μέρες.....





Σε ωραία δημαρχείο προς το παρόν, το γλέντι και ο θρησκευτικός στο νησί της νύφης!!!

Ψηφιακές γειτονιές

Πριν 2 μήνες περίπου ενημερώθηκα για την κοπή της πίτας των Μικρών Μεγάλων. Σκέφτηκα πως θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσω απο κοντά την Άσπα, τον Χρήστο, την Παναγιώτα και άλλους μπλόγκερ με τους οποίους γνωριζόμαστε εδώ και καιρό μέσα απο τις αναρτήσεις μας. Tώρα που ζω στην Αθήνα θα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία.... Πράγματι πήγα εκεί μαζί με το Χρήστο ( ευχαριστώ αγάπη μου που με συνόδευσες). Με το που μπαίνω μέσα στο χώρο γνώρισα αμέσως το Χρήστο και με γνώρισε και αυτός... από το χρώμα είπε ( για την ιστορία η κολλητή μου με λέει Μαυροτσούκαλο). Γνώρισα την Άσπα που ήταν πολύ φιλική και χαμογελαστή όπως τη φανταζόμουν. Γνώρισα την Κατερίνα ( σύζυγο του Χρήστου ) και την Παναγιώτα.
Έψαχνα να ανακαλύψω ποια είναι η κ.Μαμαδοπούλου αλλά τελικά δεν ήταν εκεί ( είχα διαβάσει πως θα ήταν)

Περάσαμε ένα όμορφο απόγευμα, γνωρίσαμε ένα ζευγάρι που τυχαία έκατσε μαζί μας και ο Χρήστος με ενημέρωσε για μια ιδέα που είχαν για ένα συνέδριο μαμάδων blogger και μου πέταξε σαν σκέψη πως θα ήθελαν να είμαι και εγώ εκεί

Πέρασε ο καιρός και έλαβα ένα μήνυμα απο την Άσπα που μου ζητούσε το ίδιο πράγμα.
Και είπα ναι...Και εγώ κάπως διστακτικά ( αν και ήθελα) αλλά ο Χρήστος με ενθάρρυνε και είπα και εγώ "γιατί όχι;"

Το συνέδριο θα γίνει στις 20 Απριλίου και απευθύνεται σε όσους έχουν ή θέλουν να αποκτήσουν ιστολόγιο. Σε όσους δεν έχουν αλλά ταξιδεύουν κάθε μέρα μέσα σε αυτά. Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε εδώ http://psifiakesgeitonies.gr/

Τώρα μπορώ να πω πως το περιμένω με ανυπομονησία. Απο αναρτήσεις που διαβάζω αυτές τις μέρες βλέπω πως θα ναι εκεί bloggers που  διαβάζω εδώ και καιρό...ανθρώπους που νιώθω πως τους γνωρίζω χρόνια. Θα χαρώ λοιπόν να σας γνωρίσω όλες και όλους σας απο κοντά .
Λίγο άγχος ακόμα μπορώ να πω , πως το έχω αλλά θα περάσει και αυτό.


Βλέποντας τη σελίδα των Ψηφιακών γειτονιών είδα το μίνι βιογραφικό μου εκεί που είναι και οι μαμάδες bloggers. Μαμά δεν είμαι και ας έχω τόσα παιδιά. Ελπίζω να ναι προφητικό παιδιά :) 

Αγάπη μου....

Το 'θελα κι εγώ σαν τρελή

το 'θελες κι εσύ πιο πολύ

κι έγινα παιδί μου για πάντα δική σου

Όμως ούτε το 'χα σκεφτεί

ούτε το 'χα ονειρευτεί

πόσο ευτυχισμένη θα είμαι μαζί σου

Το πρωί με ξυπνάς με φιλιά

μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά

όλη μέρα γελάς

λόγια λες τρυφερά

και γεμίζεις το σπίτι χαρά

Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς

πάντα κάπου τα βράδια με πας

και τις νύχτες ρωτάς

αν κι' εγώ σ' αγαπώ

αλλά αυτά δεν μπορώ να τα πω

Βρίσκουμε τις μέρες μικρές

που περνούν γεμάτες χαρές

πάντα με την ίδια που λέγαμε τάξη

άλλο δεν προσμένω καλό

και μονάχα παρακαλώ

στη ζωή μας τίποτα να μην αλλάξει