Στολίσαμε....

Τη Δευτέρα είπα στα παιδιά πως την Παρασκευή θα στολίσουμε το δέντρο και την τάξη μας. 

"Από τώρα κυρία;"  ρώτησαν. 

Απο τώρα λοιπόν γιατί θέλω να τη χαρούμε ένα μήνα...

Αυτό που με έκανε να θυμώσω πολύ είναι το γεγονός πως τα δύο προηγούμενα χρόνια το δέντρο και την τάξη τη στόλιζαν μόνο 3 παιδιά. Σκέφτομαι "μπα δεν άκουσες καλά" Και μου το ξαναείπαν. Μόνο 3 μαθητές στόλισαν το δέντρο, έβαλαν το αστέρι, στόλισαν τα παράθυρα...

Και οι υπόλοιποι;;; ρώτησα

Οι υπόλοιποι κάναμε εργασίες!!! απάντησαν τα παιδιά....

Στα παιδιά δεν σχολίασα φυσικά τίποτα. Ό,τι και να ακούσεις προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα. Ευτυχώς τα παιδιά ξέρουν να κρίνουν.

Είναι δυνατόν μια τόσο όμορφη στιγμή να μη τη μοιράζεται όλη η τάξη μαζί; Πως μπορείς και το κάνεις αυτό;Ας την στόλιζες και μόνος σου λοιπόν.

 Τι φοβάσαι;;;Μη γκρεμίσουν την τάξη; 

Εμείς μοιράσαμε δουλειές και δεν χρειάστηκε να φωνάξω ούτε μία στιγμή. Τα πράγματα πολύ απλά...3 σειρές φωτάκια, 18 παιδιά άρα 6 παιδιά βάζουν τα πρώτα φωτάκια  και συνεχίζουν τα υπόλοιπα. Πάρε εσύ τα στολίδια για τα παράθυρα, πήγαινε εσύ να βοηθήσεις, φτιάξτε εσείς την πόρτα , στόλισε εσύ τη βιβλιοθήκη και όλοι μαζί το δέντρο. Και μη σας νοιάζει αν ταιριάζουν οι λάμπες ή αν το κάναμε πολύ παρδαλό. Το βασικό είναι να περάσουμε καλά. Στολίζουμε, γελάμε τραγουδάμε.

Και ας είναι ακόμα Νοέμβρης εμείς είπαμε τα κάλαντα και όλα τα hit των Χριστουγέννων.

Φυσικά συμμετείχα και εγώ και πέρασαν 3 ώρες έτσι. Κάποια στιγμή είχα κάτσει στην έδρα και τα παρατηρούσα...Άλλος σκαρφαλωμένος πάνω στο θρανίο και άλλα παιδιά να του δίνουν στολίδια και να κρατάνε και σταθερό το θρανίο να μην πέσει. Άλλοι στον πίνακα να ζωγραφίζουν και να γράφουν ευχές, άλλος να έχει πιάσει τη σκούπα και να τραγουδάει "Last Christmas " Παιδιά χαμογελαστά, με μάτια να λάμπουν, να καμαρώνουν το δέντρο μας, παιδιά να σκάνε στα γέλια όταν ο συμμαθητής του τραγούδαγε το "Αγια Νύχτα " στα Αγγλικά. Και χαμογέλασα ασυναίσθητα και είδα μια μαθήτρια να με κοιτάζει και να μου χαμογελάει ....Και απορώ πως θες να χάνεις αυτές τις στιγμές;;;Εσύ, ο δάσκαλος τους. Πως προτιμάς να βλέπεις 15  παιδιά να γράφουν ασκήσεις και άλλα 3 σε μια γωνιά ήσυχα ήσυχα να στολίζουν το δέντρο.( γιατί αφού οι άλλοι γράφουν απαγορεύεται να μιλήσεις).Πως μπορείς να χάνεις στιγμές που τα παιδιά σε αγκαλιάζουν σφιχτά και σου λένε "κυρία, περάσαμε τέλεια" "κυρία σε ευχαριστώ"

Παραξενεύτηκα ακόμα περισσότερο που τα παιδιά το είχαν σαν δεδομένο και με ρώτησαν 5  φορές "μα όλοι θα στολίσουμε"  Και ειδικά όταν τους είπα πως το αστέρι το βάζει πάντα μαζί ολη η τάξη, δε γίνεται να επιλέξω εγώ κάποιο παιδί...με κοίταζαν με απορία.

Είμαστε οι πρώτοι που στολίσαμε και άκουσα  και  ατάκες τύπου "καλά απο τώρα;;"  , "πω πω πως τα βαριέμαι , δεν πας να στολίσεις και τη δικιά μου" "ωχ τι μου έκανες, άρχισαν την γκρίνια και οι δικοί μου και δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο" αλλά συγγνώμη κιόλας δε με απασχολεί. Τα παιδιά πολλές φορές συγκρίνουν τι γίνεται στο άλλο τμήμα αλλά αν εσύ υποστηρίξεις αυτό που πιστεύεις δεν έχεις θέμα...Και σε μένα πολλές φορές έχει τύχει να σου πουν "οι άλλοι έκαναν εκείνο, το άλλο" τους εξηγείς και όλα είναι καλά...Οπότε....εξήγησε τους με λογικά επιχειρήματα γιατί δε θα στολίσετε την τάξη , είναι τόσο μα τόσο απλό.

Δε κατηγορώ κάποιον , ούτε θεωρώ πως εγώ είμαι η τέλεια. Αλλά κάποια τόσο απλά πράγματα δίνουν τόση χαρά στα παιδιά...Γιατί να τους το στερούμε ;Είναι που είναι η κατάσταση δύσκολη ας κάνουμε κάτι να αλλάξει η διάθεση, το σχολείο μας.

Φέτος που το σχολείο έχει και κουζίνα με φούρνο κανονικό θα κάνουμε και μελομακάρονα...  :)

Συνάντηση με τα κορίτσια της τάξης μου

Όπως έχω ήδη πει φέτος έχω Στ τάξη. Μια τάξη που τη φοβόμουν πάντα και ήταν αυτή που έμεινε και πήρα εγώ ( είπαμε είμαι το μικρό του σχολείου φέτος)
Τελικά το άγχος κράτησε λίγο!!!Τα παιδιά τα λάτρεψα. νομίζω και αυτά το ίδιο και επικοινωνούμε μια χαρά...Διαφορετική σχέση απο ό,τι είχα με τα μικρότερα αλλά το βασικό στοιχείο η αγάπη επικρατεί και πάλι...Μου αρέσει που μπορείς να μιλήσεις μαζί τους για πολλά θέματα, που θα καταλάβουν το χιούμορ σου, που θα αντιδράσουν , που θα σου κάνουν πλάκα , που σε νιώθουν φίλη τους εκτός απο δασκάλα τους ( χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι ξεκάθαροι οι ρόλοι)

Διαφορετική ηλικία λοιπόν παιδιών διαφορετικές οι ανάγκες μας ....Σκέφτηκα λοιπόν να κάνω μια συζήτηση με τα κορίτσια της τάξης μου για τις αλλαγές που συμβαίνουν στην ηλικία αυτή στο σώμα τους και όχι μόνο...Ήδη απο την πρώτη μέρα τα παιδιά είχαν ένα άγχος αν θα κάνουμε το μάθημα με την αναπαραγωγή...που είναι τελευταίο στην ύλη του βιβλίου .....

Περίμενα να περάσουν 2 μήνες ώστε να νιώθουν πιο άνετα μαζί μου για μια τέτοια συζήτηση...Για να σπάσω τον πάγο λοιπόν αντί να τους πω "σας θέλω το διάλειμμα" το έκανα σαν παιχνίδι....

Τι έκανα λοιπόν ;;;
Πριν λίγες οι μαθήτριες μου μπαίνοντας στην τάξη από το διάλειμμα βρήκαν μέσα στις κασετίνες τους ένα χαρτάκι και μια καραμέλα....
Το χαρτάκι έγραφε

Μυστική συνάντηση μόνο για κορίτσια

Θα σας περιμένω στην τάξη μας την άλλη Δευτέρα στο πρώτο διάλειμμα..Θα φάμε το πρωινό μας μαζί και θα μιλήσουμε για θέματα κοριτσίστικα και όχι μόνο...Μέχρι τότε βρείτε ένα τρόπο να μη μας πάρουν είδηση τα αγόρια..Να καταφέρουμε να κρατήσουμε τη συνάντηση μας μυστική.Γράψτε μου τις προτάσεις σας σε ένα χαρτί και αφήστε το στο κουτί επικοινωνίας..Αν για κάποιο λόγο αλλάξει η ώρα ή η τοποθεσία θα σας ενημερώσω.
Η συνάντηση σε καμία περίπτωση δεν είναι υποχρεωτική



Το όλο σκηνικό το έκανα απλά για να κάνω τα κορίτσια να χαλαρώσουν. Μπορούσα απλά να πω στα παιδιά , θέλω τα κορίτσια σήμερα και τελεία!!!Έτσι όμως το χάρηκαν πολύ...Κρυφά σημειώματα, ερωτήσεις αγωνία...από όλα είχε ο μπαξές....Το τι σημείωμα βρήκα μέσα στο κουτί επικοινωνίας δε λέγεται...Προτάσεις για το πως δε θα μας πάρουν χαμπάρι, ερωτήσεις τύπου "κυρία ό,τι θέλουμε μπορούμε να συζητήσουμε;;;" "κυρία να φέρουμε κέικ, πορτοκαλάδες;;;"

Έπρεπε να δείτε απογοήτευση όταν έμαθαν πως θα σχολεία θα είναι κλειστά τη Δευτέρα

"Κυρία θα το κάνουμε άλλη μέρα ε;;;"   "Κυρία μη το ακυρώσουμε τελείως απλά να αλλάξουμε τη μέρα"
Και έφτασε η μέρα...Το κουδούνι χτύπησε , είπα στα παιδιά να περάσουν έξω και τα κορίτσια με τρόπο έμειναν τελευταία και δεν έφυγαν...
Καθίσαμε λοιπόν στα θρανία ( εννοείται πως δεν έκατσα στην έδρα) , βγάλαμε τα φαγητά μας , μοιράσαμε το κέικ και η συζήτηση άρχισε...
Αρχικά τις ρώτησα αν φαντάζονται τι ήθελα να πούμε...Το πέτυχαν με την πρώτη.
"Για την περίοδο κυρία και την εφηβεία;;;"

Και μιλήσαμε...Και τους είπα για τη δική μου πρώτη εμπειρία, για το ποιος είναι ο λόγος που συμβαίνει όλο αυτό , πως είναι κάτι φυσιολογικό κτλ...Τα πιο πολλά ήξεραν τι είναι αλλά δεν ήξεραν γιατί συμβαίνει... Έτσι τους είπα για το ταξίδι του ωαρίου , ρώτησαν κάποια πράγματα και μετά τους είπα πως πάντα θα έχω μαζί μου σερβιέτες ( κρυμμένες μέσα στην τάξη) και αν καμιά φορά χρειαστούν να μου ζητήσουν....

Δυστυχώς δεν είχαμε πολύ χρόνο....Μου είπαν τις απορίες τους, μου είπαν τα παράπονα τους απο τα αγόρια ( αχ προ εφηβείαααα) και το κουδούνι χτύπησε...Το ιδανικό θα ήταν να μπορούσα να αφήσω τα αγόρια για μια ώρα με κάποιο δάσκαλο αλλά κολλούσα να ζητήσω κάτι τέτοιο ( είμαι και στο σχολείο καινούρια μη ξεχνάμε) να έχουμε το χρόνο μας. Ιδανικό θα ήταν ακόμα να μιλήσω εγώ σε όλα τα κορίτσια της Στ ταξης κάποια στιγμή και ο δάσκαλος να μιλήσει στα αγόρια....Αλλά αυτό είναι απλά μια σκέψη μου. Άλλωστε σε ερώτηση που έκανα στον άλλο συνάδελφο για το κεφάλαιο της αναπαραγωγής η συζήτηση ήταν .:

-Το κεφάλαιο παραλείπεται.
-Οχι είναι μέσα στην ύλη
-Οχι είναι εκτός

Το λύσαμε κοιτώντας το βιβλίο ύλης και αφού είδαμε πως είναι μέσα στην ύλη μου είπε πως
"Ε είναι σαν να παραλείπεται αμα δεις το βιβλίο δασκάλου. Εγώ δε το κάνω ποτέ και έχω το κεφάλι μου ήσυχο"

Εγώ διαφωνώ αλλά δεν μπήκα στην διαδικασία να εξηγήσω. Εγώ θα το κάνω. Ευτυχώς αυτό μας έμεινε ακόμα ...Να έχουμε μια ελευθερία κινήσεων για το πως θα διδάξουμε τι. Με το συνάδελφο συνεργαζόμαστε άψογα αλλά σε αυτό το θέμα ε θα έχουμε κάποια διαφορά και ελπίζω να μην έχω θέμα με κάποιο γονιό ( καλά εγώ όσα λέει το βιβλίο θα τους πω)

Χτύπησε λοιπόν το κουδούνι, τα κορίτσια κρύφτηκαν σε μια γωνιά για να μπουν ανέμελες στην τάξη και μάλιστα τα αγόρια τους είπαν "καλα που είχατε πάει όλες;;;"   Την τελευταία ώρα μια μαθήτρια μου έφερε 3 χαρτάκια...."Κυρία κάτι σας γράψαμε όλες μαζί"

Και σας γράφω κάποια απο αυτά...

Πέρασα τ ε λ ε ι α!!!Μου άρεσε που ήμασταν μόνο κορίτσια και όχι αγόρια και μιλήσαμε ελεύθερα.να το ξανακάνουμε και αυτή τη φορά ακόμα καλύτερα

Ηταν πολύ ωραία και μ αρεσε που σας είπαμε τα παράπονα μας .Ελπίζω να κάνετε κάτι για αυτό!Θα ήθελα να το ξανακάνουμε έτσι μυστικά...Δε νομίζω να το κάνετε αυτό και με τα αγόρια!!!

Μου άρεσε και εμένα πάρα πολύ γιατί μπορούσαμε να μιλήσουμε ελεύθερα για πράγματα που θα ήταν πάρα πολύ δύσκολο να γίνει μπροστά στα αγόρια ( ευτυχώς που δεν ήταν εκεί) Επίσης εύχομαι αυτή η συνάντηση να γίνεται όσο πιο συχνά μπορούμε

Κυρία αυτό το διάλειμμα ήταν πολύ ξεχωριστό...Σας αγαπάω πολύ και χάρηκα που μας μιλήσατε για κάτι προσωπικό σας και μας ακούσατε. Θέλω να το ξανακάνουμε

Χάρηκα πολύ που τα είπαμε και σας μιλήσαμε ελεύθερα. Μακάρι να το κάναμε όλο αυτό πολύ συχνά.

Σήμερα χάσατε το διάλειμμα σας για εμάς...Απο την αρχή της χρονιάς κατάλαβα πως είστε διαφορετική. Είμαστε πολύ τυχεροί που θα φύγουμε απο το δημοτικό και εσείς θα είστε η τελευταία μας δασκάλα. Ευχαριστώ πολύ για όλα.

Και τα υπόλοιπα στο ίδιο μήκος κύματος ήταν... Έφυγα απο το σχολείο νιώθοντας τόσο πλήρης και ευτυχισμένη....




ΥΓ Το κουτί επικοινωνίας το χρησιμοποίησα πρώτη φορά πέρυσι...Είπα στα παιδιά πως εκεί μπορούν να μου αφήσουν σημειώματα για ό,τι θέλουν. Κάποιο παράπονο, κάτι που έκανα και θεωρούν πως τα αδίκησα, κάτι που ντρέπονται να μας πουν ...Φέτος πάντως έχω πολλά πολλά σημειώματα...Ευτυχώς μέχρι τώρα δεν έχω αδικήσει κανένα!

Χρόνια πολλά πατρίδα!!!

Ένα απο τα αγαπημένα μου τραγούδια για την γιορτή της 28ης Οκτωβρίου που κάθε φορά που το ακούω ειδικά απο τα παιδιά βουρκώνω....

Τι γύρευες στ' αλβανικό βουνό,

μονάκριβε νησιώτη;

Και λαβωμένο κλαίει το δειλινό

την ακριβή σου νιότη...

Πάει ο ήλιος, πάει κι η Αμοργός,

στα μάτια του νυχτώνει.

Κι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός

κοιμάται μες στο χιόνι.

Τα χρόνια σου καπνός τα παιδικά,

ανάσα η εφηβεία.

Στον τοίχο - ματωμένα ιδανικά -

μετάλλια και βραβεία...

Πάει ο ήλιος, πάει κι η Αμοργός,

στα μάτια του νυχτώνει.

Κι ο έφεδρος ανθυπολοχαγός

κοιμάται μες στο χιόνι.

Και άλλα δυο αγαπημένα ( να ξεφύγω και λίγο απο τα κλασσικά Μουσολίνι και Ντούτσε)

Το Ναπολιτάνο τον γνώρισα 3 χρόνια πριν και έχει μπει και αυτό στην καρδιά μου.....

Μελαχρινέ Ναπολιτάνε

ο πόλεμος είναι φριχτός

εσύ μαχαίρωσες τον Πάνο

μετά σε σκότωσε κι αυτός

Τώρα κοιμάστε αγκαλιασμένοι

όπως το θέλησε ο Θεός

να 'ναι οι λαοί αδελφωμένοι

Μαύροι , λευκοί , ένας λαός

Εσύ στη Νάπολη μπαρμπέρης

κι αυτός ψαράς στο Αιτωλικό

να μάθεις δεν θα καταφέρεις

πώς φτάσατε στο φονικό

Γυναίκες Ηπειρώτισσες

μέσα στο χιόνι πάνε

κι οβίδες κουβαλάνε

θεέ μου τί τις πότισες

και δεν αγκομαχάνε

Γυναίκες Ηπειρώτισσες

ξαφνιάσματα της φύσης

εχθρέ γιατί δε ρώτησες

ποιον πας να κατακτήσεις

Γιαννιώτισσες Σουλιώτισσες

ξαφνιάσματα της φύσης

εχθρέ γιατί δε ρώτησες

ποιον πας να κατακτήσεις

Γυναίκες απ' τα σύνορα

κόρες γριές κυράδες

φωτιά μες τους βοριάδες

εσείς θα είστε σίγουρα

της λευτεριάς μανάδες

Γυναίκες Ηπειρώτισσες

ξαφνιάσματα της φύσης

εχθρέ γιατί δε ρώτησες

ποιον πας να κατακτήσεις

Γιαννιώτισσες Σουλιώτισσες

ξαφνιάσματα της φύσης

εχθρέ γιατί δε ρώτησες

ποιον πας να κατακτήσεις

Συνάντηση με τους γονείς

Τη σημερινή μέρα την σκεφτόμουν εδώ και ένα μήνα. Απο την πρώτη μέρα που πήγα στο νέο σχολείο  την είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και τις τελευταίες μέρες που πλησίαζε η μέρα το άγχος κορυφώθηκε. Σήμερα είχα την πρώτη συνάντηση με τους γονείς των μαθητών μου.

Γενικά δεν έχω θέμα με το να μιλάω σε κόσμο. Στο κομμάτι γονείς όμως με πιάνει ένα άγχος....

Ήρθαν σχεδόν όλοι. Τρεις γονείς δεν ήρθαν , η μία μητέρα με είχε ενημερώσει και έχουμε ήδη κανονίσει πότε θα τα πούμε.

Είχα γράψει όλα όσα ήθελα να τους πω, είχα σημειώσει για κάθε παιδί χωριστά κάποια πράγματα για να το πω σε προσωπικό επίπεδο με τους γονείς του. Α

Ξεκίνησα με κάποια γενικά πράγματα για την Στ τάξη και σκέφτομαι να τα μοιραστώ μαζί σας καθώς και γονείς διαβάζουν αυτό το ιστολόγιο και συνάδελφοι που μπορεί να πάρουν καμιά παραπάνω ιδέα ( και εμένα με βοήθησε πολύ η κουβέντα που έκανα με μια καλή φίλη που παίρνει συχνά Στ τάξη.)

Η Στ τάξη είναι μια εύκολη τάξη. Τα μαθήματα είναι πιο βατά και στην ουσία γίνεται επανάληψη όλων όσων μάθαμε στις προηγούμενες τάξεις. Εννοείται πως μέσα απο την καθημερινή δουλειά μέσα στην τάξη βλέπω που έχουμε κενά και τα δουλεύουμε ξανά ξανά και ξανά. Θέλω φεύγοντας απο το δημοτικό να έχουν κατακτήσει τις γνώσεις που πρέπει για την ηλικία τους.

Η τάξη αυτή είναι πολύ σημαντική για το συναισθηματικό κόσμο του παιδιού και θέλω να τα βοηθήσω όσο μπορώ να κάνω ομαλή τη μετάβαση τους σε ένα χρόνο στο γυμνάσιο. Είναι σε μια δύσκολη ηλικία. Θυμώνουν εύκολα, απορρίπτουν, απομονώνονται. Θέλω να τα βοηθήσω να εκφράζουν τα αισθήματα τους. Το θυμό τους, τη χαρά τους, το φόβο τους. 'Ολα.

Στα παιδιά μιλάω σαν να μιλάω σε ενήλικες. Ατάκες που έλεγα "θα το πω στη μαμά το μεσημέρι" κομμένες για φέτος ( και γενικά μάλλον) Τους δίνω σημασία, τα κάνω να νιώθουν σημαντικά και τους ζητάω τη γνώμη τους σε πολλά θέματα .Δεν αποφασίζω και διατάζω. 

Συνεχώς λέω στα παιδιά πως όσα κάνουμε μέσα στην τάξη δε τα κάνουν ούτε για μένα , ούτε για τους γονείς τους, ούτε για να πάρουν το ποδήλατο που τους έταξαν αν έχουν καλούς βαθμούς. Το κάνουν για εκείνα. Γιατί όσα μάθουν θα τους είναι εφόδια για το μέλλον. Εντάξει καλό και το κίνητρο αρκεί όμως να μην επιδρά αρνητικά για την διαμόρφωση του χαρακτήρα τους. "Διάβασες, θα πάρεις ποδήλατο" 

Θέλω οι γονείς να κάνουν στα παιδιά ένα έλεγχο καθημερινό. Να τα ρωτάνε πως πέρασαν στο σχολείο, τι έκαναν μέσα στην τάξη. Να τα ελέγχουν που και που. Δε θέλω να είναι απο πάνω τους. Το παιδί πρέπει να νιώθει πως στο εμπιστεύεστε, πως έχεις τις δυνατότητες να το καταφέρει μόνο του. Αφήστε το να ζοριστεί. Να προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα, να σβήσει , να γράψει να κάνει λάθος. Και αν προσπαθήσει αρκετά και πάλι δε τα καταφέρει τότε να είστε εκεί, να το βοηθήσετε διακριτικά. Αν του δώσετε έτοιμη τη λύση θα πάψει να προσπαθεί και στο σπίτι και στην τάξη. Θα περιμένει να τελειώσουν όλοι, να πούμε την άσκηση προφορικά και να συμπληρώσει χωρίς καν να κάτσει να σκεφτεί τι γράψαμε

Ζήτησα απο τους γονείς να πάρουν ένα σημειωματάριο που μέσα απο αυτό θα επικοινωνούμε ...Φυσικά το συζήτησα και με τα παιδιά ...Εκεί μέσα θα γράφω κάποιες παρατηρήσεις. Όχι μόνο "δεν έκανες την άσκηση" αλλά και τα θετικά "στο μάθημα της ιστορίας ήσουν συγκεντρωμένος και απάντησες σωστά σε όσα σε ρώτησα"

Πολλά παιδιά κρύβουν αρκετά πράγματα απο τους γονείς τους. Εγώ θέλω να τους κρατάω ενήμερους και για τα θετικά και για τα λαθάκια μας. Και οι γονείς αντίστοιχα μπορούν να μου γράφουν κάτι που θέλουν.

Ζήτησα ακόμα απο τους γονείς να δώσουν στα παιδιά ένα βιβλίο να φέρουν στην τάξη. Θα λειτουργήσει σαν δανειστική βιβλιοθήκη και πάνω στο κάθε βιβλίο θα κάνουμε συζήτηση και κάποια παρουσίαση. ( θα τα δείτε εν καιρό όλα όσα κάνουμε) 

Μέσα απο ένα λογοτεχνικό βιβλίο κερδίζουμε πολλά. Έχουμε πλούσιο λεξιλόγιο, μαθαίνουμε ορθογραφία, αποκτάμε γνώσεις, εμπειρίες. Και σίγουρα θα βελτιωθούμε πολύ στην παραγωγή του γραπτού λόγου. 

Αυτά είναι τα γενικά που είπα στους γονείς. Μετά πιάσαμε ένα ένα τα μαθήματα και στο τέλος ο καθένας προσωπικά ενημερώθηκε για το παιδί του.

Πήγε καλά τελικά. Οι γονείς συνεργάσιμοι. Ειχαν παρατηρήσει όσα είχα παρατηρήσει και εγώ. Είδαμε τις ίδιες αδυναμίες και που πρέπει να προσέξει ο καθένας χωριστά. Φυσικά ακόμα και το παιδί που δεν ανοίγει βιβλίο στο σπίτι έχει θετικά στοιχεία και πρέπει να τα τονίσουμε. Έτσι πάντα ξεκινάω απο τα θετικά...που είναι πολλά. Δεν υπάρχει παιδί που δεν έχει θετικά στοιχεία, που δεν είναι καπού καλό. Τονίζω την ευγένεια, τη συνεργασία, την προθυμία, όλα...Ε μετά πάμε και στα πιο άουτςςς αλλά εντάξει πιστεύω πως μπορούν να βελτιωθούν σε πολλά. Ήδη πολλοί γονείς μου είπαν πως άλλαξε μέσα σε 3 εβδομάδες.

Και εντάξει επειδή χάρηκα πολύ θα σας το πω...

Αρκετοί γονείς μου είπαν πολύ πολύ καλά λόγια. Πόσο ενθουσιασμένα είναι τα παιδιά τους μαζί μου, πόσο με αγαπάνε, πόσο χαρούμενα έρχονται στο σχολείο. Πως κάθε μεσημέρι τους λένε όλα όσα κάναμε στην τάξη...Πως η κυρία είπε εκείνο, το άλλο. 

Αυτό που μου κάνει εντύπωση ( γιατί πρώτη φορά κάνω Στ τάξη ) είναι πως τους αρέσει πολύ να ακούν προσωπικές εμπειρίες μου. Και μετά πάνε σπίτι και λένε "να και η κυρία έκανε λάθη κάποιες φορές στα τεστ αλλά δε χάθηκε και ο κόσμος.... απο τα λάθη μαθαίνουμε..

Κάτι άλλο που μου είπε μια μαμά είναι πως η κόρη της , της είπε "η κυρία απαντάει σε όλες τις απορίες μας και αν δεν ξέρει κάτι το ψάχνει και δε μας λέει εεε καλάαα άστο αυτό για μετά" 

Αυτονόητο για μένα, σημαντικό για τα παιδιά....

Και άλλα πολλά πρέπει να είπα αλλά τώρα έχω πάθει ένα μπλακ άουτ.

Αν θυμηθώ κάτι θα το προσθέσω. 

Όλα καλά λοιπόν και στην Αθήνα 

Και το σχολείο έχει κανόνες

Στην αρχή της χρονιάς κάθε χρόνο σε κάθε τάξη που έχω αναλάβει γράφουμε μαζί με τα παιδιά τους κανόνες της τάξης. Τα παιδιά μετά από συζήτηση που κάνουμε γράφουν μόνα τους τους κανόνες και τους βάζουμε δίπλα στον πίνακα για να τους βλέπουμε κάθε μέρα ....και ειδικά όταν ξεφεύγουμε. Ξέρουμε πως αν τους τηρούμε θα είναι η ζωή μέσα στην τάξη μας πιο εύκολη και θα περνάμε πολύ πολύ όμορφα !!!


Πέρα από την τάξη έχει και το σχολείο μας κανόνες....

Ο κανονισμός του σχολείου δίνεται στους γονείς στην αρχή της σχολικής χρονιάς και υπάρχει και στη σελίδα του σχολείου στο διαδίκτυο.


Μέσα στα άλλα γράφει ο κανονισμός

 Οι μαθητές προσέρχονται στο σχολείο από 7:55 π.μ. έως 8:10 π.μ.

 Οι γονείς αφήνουν τα παιδιά στην είσοδο του σχολείου. Οι εφημερεύοντες εκπαιδευτικοί είναι υπεύθυνοι για την υποδοχή των μαθητών. 

Σήμερα ήμουν στο σχολείο εφημερία. Στεκόμουν δεξιά στην πόρτα για να βλέπω ποιος μπαίνει στο σχολείο και για να μην φύγει κάποιο παιδί.

Ενώ ο διευθυντής έχει πει 100 φορές πως οι γονείς θα αφήνουν τα παιδιά στην είσοδο κάποιοι γονείς επιδεικτικά ...με αγνοούν αν και τους λέω με ευγενικό τρόπο πως το παιδί μπορεί μόνο τους να βρει τους φίλους του , να αφήσει το φαγητό του....

Τις πρώτες μέρες ήταν και ο διευθυντής έξω στο προαύλιο και έλεγε στους γονείς ευγενικά να περάσουν έξω...

Πάμε ξανά στο σήμερα λοιπόν.

Οι γονείς να μπαίνουν στο προαύλιο ( πολύ λίγοι αλλά υπαρκτοί ) Τους λέω "χρειάζεστε κάτι μέσα;;;" , "αφήστε το παιδί μόνο του" και σαν απάντηση;;;Το απόλυτο τίποτα!!!Μπήκαν μέσα, πήγαν την τσάντα εκεί που κάνουν γραμμές, να μιλήσει με την άλλη μαμά, να βάλει/βγάλει τη ζακέτα του παιδιού και μπλα μπλα μπλα

Το κορυφαίο ;;; Ένας μπαμπάς στέκεται μπροστά στην πόρτα. Ακριβως στην είσοδο...Μιλάει στο παιδί του , αρχίζει να μετράει ψιλά για να δώσει στο παιδί...Και φυσικά δε μπορούν να μπουν τα παιδιά μέσα στο προαύλιο.

Του λέω ευγενικά "συγγνώμη, μπορείτε να πάτε λίγο πιο άκρη για να μπαίνουν τα παιδιά;"

και απάντηση :  Μμμ και που να πάω δηλαδή;;; ( με υφάκι ε;;;) Πίσω του πια είχε δημιουργηθεί το αδιαχώρητο. Με κοιτάζει ειρωνικά και μου λέει "ε να είδες που να πάω;;;"

Τα νεύρα μου πλεξούδες πρωί πρωί. Με όλα!!!

Με τη μαμά που δε μπορεί να αφήσει το πρωτάκι να μπει μόνο του στο προαύλιο

Με τη μαμά που πρέπει να του βγάλει εκείνη τη ζακέτα

Με το μπαμπά που θέλει να του δώσει το κουλούρι αφού μπουν στο προαύλιο

Και βασικά με όλους όσους δε τηρούν τους κανόνες του σχολείου!!!

Έτσι όπως περνάμε το φανάρι με κόκκινο, έτσι όπως καπνίζουμε σε χώρους που απαγορεύεται, έτσι όπως παρκάρουμε εκεί που δεν πρέπει....

Τόσο δύσκολο είναι;;; Και τι παράδειγμα δίνεις στο παιδί σου;;;Το σχολείο έχει κανόνες και τους γράφω άρα και εσύ μπορείς να μη τηρείς τους κανόνες της τάξης σου. Τα παιδιά μας μιμούνται. ...Είναι γνωστό. 

Και στην τελική αν κάτσεις και το σκεφτείς λίγο παραπάνω θα καταλάβεις  γιατί βάζουμε αυτόν τον κανόνα. Όχι δεν θέλουμε να σε αφήσουμε απέξω...Δεν έχουμε κάτι προσωπικό μαζί σου.Για την ασφάλεια του παιδιού ΣΟΥ είναι και αυτός ο κανονισμός.

 Το σχολείο έχει 350 παιδιά. Φαντάζεσαι μέσα στον ίδιο χώρο και άλλους τόσους γονείς; Πως θα ελέγχω εγώ το χώρο. 

Επίσης ΔΕΝ ξέρω όλους τους γονείς των παιδιών. Άρα μαζί με τους γονείς ( που είπαμε δε ξέρω) μπορεί να μπει και ένας άσχετος. Έτσι;;; Τι;;; Δε το είχες σκεφτεί;;;

Στ τάξη

Πριν ακόμα πάρω την απόσπαση για την Αθήνα ένα πράγμα σκεφτόμουν συνέχεια. Πως θα είναι το κλίμα στο νέο σχολείο. Πέρα από το θέμα των συναδέλφων και του διευθυντή το βασικό που με απασχολούσε ήταν οι νέοι μου μαθητές. Στο σχολείο μου στην Κρήτη ήμουν 6 χρόνια και πάνω κάτω ήξερα όλα τα παιδιά πριν ακόμα γίνουν μαθητές μου και με γνώριζαν και αυτά. Εδώ θα ήταν αλλιώς.

Στον Αγιασμό δεν είχαμε μοιράζει τάξεις( αφού πήγα πρώτη μέρα τη μέρα του Αγιασμού )

 'Έβλεπες παιδιά να κοιτάνε τους καινούριους δασκάλους με περιέργεια και ξέρω πως σκεφτόταν "ποιον δάσκαλο θα έχουμε φέτος;"  , "χμ ποια είναι τώρα αυτή;"

Την επόμενη μέρα στην προσευχή στάθηκα εκεί μπροστά τους και μετά από 5 λεπτά μπήκαμε στην τάξη. Κατάφερα να μάθω τα ονόματα τους μέσα σε 5 λεπτά και εισέπραξα γι αυτό ένα δυνατό χειροκρότημα. 

Πολλές οι απορίες την πρώτη μέρα. Για τα μαθήματα, για τα διαγωνίσματα, για τα τεστ και ένα άγχος για το πότε θα αρχίσουμε μάθημα. Κατεβήκαμε και για παιχνιδάκια την αυλή . Παιχνίδια για να δεις πόσο δεμένα είναι και παιχνίδια εμπιστοσύνης. Ναι μέσα απο τα παιχνίδια μαθαίνεις πολλά. Εκείνα απλά παίζουν και η δασκάλα καταγράφει τι πρέπει να προσέξει , τι πρέπει να προσπαθήσει να αλλάξει.

Με τα παιδιά μπορώ να πω πως δέσαμε από την αρχή. Νιώθω πως τα έχω κερδίσει. Δε στο δείχνουν με ζωγραφιές και με αγκαλιές ( προ εφηβεία είμαστε)  ...αλλά το εισπράττεις. Απο την καλημέρα το πρωί, απο τον τρόπο που θα σου μιλήσουν, που θα γκρινιάξουν , από το χιούμορ τους , από το βλέμμα τους. Δε μπορώ να  σας το περιγράψω με λόγια αλλά το νιώθω. Και το άγχος έφυγε και νιώθω πως τα ξέρω μήνες.

Τα παιδιά δε θέλουν πολλά. Ειλικρίνεια, αγάπη και να είσαι εκεί πάντα δίπλα τους να τα ακούς....Και κουβέντα, πολύ κουβέντα...Μου λένε "Ας μη κάνουμε σήμερα Θρησκευτικά, ας συζητήσουμε" Τα ρωτάω "τι θέλετε να πούμε;" και μου λένε "δε ξέρουμε, ο,τι θέλετε, απλά να μιλήσουμε λίγο"

Και κάτι τελευταίο. Άκουσα πολλές φορές την ατάκα "Μα αφήσατε την Κρήτη για να έρθετε εδώ;;;"

Στην ερώτηση γιατί το έκανα τους είπα πως δεν είχα φύγει ποτέ από την Κρήτη και ήθελα να ζήσω σε μια άλλη πόλη για 2-3 χρόνια έτσι για αλλαγή ...

Ένας μαθητής σχολιάζει βγαίνοντας από την τάξη
"Εγώ κυρία μυρίζομαι έρωτα"

"Έχεις πολύ καλή όσφρηση " απάντησα εγώ...

Νέα εμπειρία λοιπόν η Στ τάξη. Μου το έλεγαν και δε το πίστευα. 

Σήμερα ξεκούραση. Γιορτάζει ο πολιούχος των Αθηνών

Τα νέα μου

Δυο εβδομάδες πέρασαν από εκείνες τις γεμάτες άγχος μέρες του Σεπτέμβρη. Κλάματα, αγωνία, νευράκια...και ο Χρήστος ήρωας να με ανέχεται!

Έμαθα σε ποιο σχολείο θα είμαι 8 ώρες πριν το Αγιασμό...πάλι καλά που έχουμε και internet δηλαδή...
Πρώτη κίνηση να μάθω που είναι το νέο σχολείο...Να μετράω τους χρόνους, τις στάσεις, την απόσταση....Και το επόμενο πρωί σαν πρωτάκι και εγώ πέρασα την πόρτα...

Το κλίμα στο σχολείο από την πρώτη ματιά μου φάνηκε καλό και ευτυχώς 2 εβδομάδες μετά μπορώ και λέω το ίδιο...Οι συνάδελφοι πολύ φιλικοί και πρόθυμοι να με βοηθήσουν σε ό,τι χρειάζομαι...
Πολύ βασικό το κλίμα στο σχολείο. Σε ένα χώρο που είσαι 6 ώρες καθημερινά τι καλύτερο απο το να μπορείς να πεις δυο κουβέντες στο διάλειμμα ή στο κενό σου.

Και έφτασε η ώρα να μοιράσουμε τάξεις...Και ναι , μετά από καιρό είμαι και πάλι το μικρό του σχολείου...που διαλέγει τελευταίο τι τάξη θα πάρει. Βασικά δε διαλέγει , παίρνει ό,τι μείνει.

Και πήρα Στ τάξη. Μια τάξη που με φόβιζε και δεν ήθελα να την πάρω ( αν είχα δικαίωμα επιλογής)

Και τελικά μέσα σε λίγες μέρες κατάλαβα πως μου αρέσει πάρα πολύ....Τελείως διαφορετική απο τις τάξεις που έπαιρνα τα τελευταία χρόνια. Άλλο επίπεδο επικοινωνίας με τα παιδιά...Τους μιλάω όπως θα μιλούσα σε ένα φίλο και με καταλαβαίνουν απόλυτα.

Εγώ 19 παιδάκια μία αίθουσα πρώην αποθήκη αλλά αυτό δε με νοιάζει. Ξέρω πως σύντομα θα την κάνουμε πολύ όμορφη , με τις κατασκευές μας, τις ζωγραφιές μας, τις εργασίες μας....
Είχα τόσο άγχος για το πως θα τα πάω με τους καινούριους μου μαθητές...Νομίζω πως με συμπάθησαν. Καλά δε νομίζω είμαι σίγουρη. Περνάμε όμορφα...Κάνουμε τα μαθήματα μας και συζητάμε...συζητάμε :)

Θα έχω πολλά να σας λέω και φέτος....

Αύριο απεργώ...Άλλο θέμα η κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας αλλά ας μη χαλάσω τώρα το κλίμα

Είμαι καλά , περνάω όμορφα και έχω ήδη συνηθίσει τη νέα ζωή στην Αθήνα

Τα νέα πάλι άλλαξαν

Εκεί που περίμενα και εγώ να δω σε ποιο σχολείο θα πάω μαθαίνω πάλι άλλα νέα...

Άκυρες λέει οι τοποθετήσεις μας :(

Δε μπορώ άλλο, ειλικρινά...Αυτό που ζούμε είναι άδικο και πολύ ψυχοφθόρο.

Θέλω να πάω σχολείο!!!

Σε 24 ώρες θα έχει χτυπήσει το πρώτο κουδούνι και εγώ ακόμα δε ξέρω σε ποιο σχολείο θα είμαι....Δε ξέρω σε ποια τάξη θα κάνω μάθημα , ποιους συναδέλφους θα έχω. Όχι πως θα προλάβαινα να τους γνωρίσω σε 5 μέρες αλλά θα είχες μια εικόνα....Αύριο θα είμαι και εγώ ένα πρωτάκι....Αυτό που πέρασα αυτές τις μέρες είναι πολύ ψυχοφθόρο. Κάθε μέρα στο περίμενε, κάθε μέρα να ξυπνάω και να μαι μπροστά σε μια οθόνη και να πατάω συνέχεια F5 ....Κοντεύει να ξεθωριάσει το κακόμοιρο

Εκεί που λέτε που περίμενα σε ποια περιοχή της Α Αθήνας θα είμαι φέτος σκάει και το νέο....
Περισσεύουν λέει 120 δάσκαλοι και θα πάνε σε άλλες περιοχές της Αττικής. Πλάκα μου κάνουν σκέφτομαι....Και να πάλι το άγχος και να το ψάξιμο και να τα κλάματα....Και να σκέφτομαι πως μπορεί να βρεθώ στα Κύθηρα , στα Βίλια, στα Μέγαρα....Εγώ μόνο Α Αθήνας δήλωσα , ας μη με έπαιρναν απο την αρχή αν είναι να με πάνε αλλού....

Ευτυχώς ( αν και ακόμα δεν το έχω δει το όνομα μου ) οι αιρετοί μας ήταν με το μέρος μας, έγινε και μια κατάληψη απο δασκάλους και συλλόγους και καταφέραμε το αυτονόητο. Να δουλέψουμε εκεί που μας κάλεσαν.....Κοίτα δηλαδή που νιώθεις μια ανακούφιση και μια χαρά για τα αυτονόητα...


Στραβά ξεκίνησε η χρονιά..Θέλω να πάω σχολείο...Θέλω να πάω στον Αγιασμό, θέλω να πάρω μια τάξη να ηρεμήσω.

Δε μπορώ να ζω με το φόβο πως ένα πρωί θα μου πουν "ε ψιτ φεύγεις απο εκεί και πας αλλού"

Αθήνα...

Απο Σεπτέμβριο αλλάζω προσωρινά τόπο διαμονής ...
Πήρα απόσπαση και θα μαι Αθήνα...Σχολείο δε ξέρω ακόμα, ούτε περιοχή αλλά το πρώτο σκαλοπάτι το περάσαμε και πάμε για τα επόμενα...
Φιλιά και καλές βουτιές...