Ευχαριστώ....με μεγάλη καθυστέρηση

Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σας στην προηγούμενη ανάρτηση...Ξέρω είμαι γαϊδούρα που δεν απάντησα τόσες μέρες και ακόμα πιο πολύ που δε θα απαντήσω στον καθένα σας χωριστά....

Αρρώστησα λίγες μέρες μετά και δεν μπορούσα να ασχοληθώ με τον υπολογιστή, έχουμε τρέξιμο στο σχολείο...Βάζαμε τα ρόδια μας. Ετοιμάζουμε στολιδάκια για να στολίσουμε το δέντρο της πόλης..Φοβερή ιδέα...Όσα παιδιά θέλουν απο τα σχολεία της περιοχής θα πάνε με το δικό τους στολιδάκι (όχι έτοιμο, το φτιάχνουμε στην τάξη) στη πλατεία και θα το βάλουν στο δέντρο...Θα τραβήξω φωτογραφίες...Κάνουμε πρόβες και στα κάλαντα της ανακύκλωσης .Μόνοι μας τα γράψαμε και είναι 

Υ Π Ε Ρ Ο Χ Α (άμα δεν παινέψεις την τάξη σου...Λέμε να πάμε να τα πούμε στο Δήμαρχο την Τρίτη.

Λοιπόν σας ευχαριστω και πάλι , όλους μαζί και τον καθένα χωριστά και σας εύχομαι

.....να έχετε πάντα κοντά σας ό,τι αγαπάτε και να αγαπάτε όσα έχετε....

(αυτή την ευχή μου την είχε κάνει πέρυσι στη γιορτή μου ένας καλός μου φίλος  που ζει στο Βορρά (όπως λέμε εμείς οι νότιοι) Δημήτρη να περνάς όμορφα και να μου φιλήσεις τον μπέμπη.Αααα και στείλε και λίγο χιόνι και απο εδώ..  και θα σου στείλω ήλιο όταν θα θες:))

Να με χαίρεστε!!!

Θέλει λίγα λεπτάκια ακόμα για να αλλάξει η μέρα και να γιορτάζω επίσημα....αλλά είπα να την κάνω τώρα την ανάρτηση. Λίγα τραγουδάκια λοιπόν και αύριο update με τις ευχές των μικρών μου (απο σήμερα άρχισαν)














Χρόνια πολλά σε όλες τις συνονόματες!!!

ΥΓ Το τραγούδι Αχ Αννούλα του χιονιά, άκυρο τελείως με τις καιρικές συνθήκες αλλά διαχρονικό και αγαπημένο!!!

Τσα!!!Εδώ είμαι!!!

Έχω καταντήσει να κάνω μια ανάρτηση το μήνα ε;;;
Μου την είπε και κάποια ονόματα δε λέω οικογένειες δεν θίγω αλλά ζει στο Ηράκλειο ,είναι δασκάλα και της αρέσει πολύ ο Σνούπυ.

Αυτός ο μήνας πέρασε πολύ γρήγορα αν και δεν ήταν και τόσο ευχάριστος για την οικογένεια μου.
Τα ζουζούνια στο σχολείο μεγαλώνουν , λένε απίστευτες ατάκες και ξέρω πως θα μου λείψουν πολύ του χρόνου που δε θα τα κάνω μάθημα...

Ο καιρός εδώ είναι καλοκαιρινός, χθες είχα βγει με ένα λεπτό μπλουζάκι και την καπαρντίνα απλά την είχα για αξεσουάρ στο χέρι. Έτσι μου έρχεται να πάρω καμιά μέρα το Αστροπελέκι να πάμε για το τελευταίο μπάνιο του 2010. Φέτος δεν την χτυπήσαμε την 100στάρα στα μπάνια και αυτό προβλέπεται να γίνει και το καλοκαίρι του 2011 αφού Αθήνα και κάθε μέρα θάλασσα είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Ξαναγυρνάω στο θέμα σχολείο. Φέτος είμαστε στα 800 ολοήμερα. Πήρα πρόγραμμα οριστικό την προηγούμενη εβδομάδα...Μέχρι τώρα άλλαζε συνεχώς και δεν μπορούσα να προγραμματίσω τίποτα. Είχαμε ας πούμε Ιστορία την Παρασκευή , άλλαζε το προγραμμα την Τετάρτη και είχαμε Ιστορία τη Δευτέρα. Κάπως έτσι χάθηκαν πολλές ώρες αλλά φυσικά στο υπουργείο δεν τους καίγεται καρφί. Με τις αλλαγές του προγράμματος τα παιδιά μου έχουν κάνει εικαστικά 4 φορές από την αρχή του χρόνου. Το πρόγραμμα αυτό ξεκίνησε για μένα πολύ τσαπατσούλικα. Και μη βιαστείτε να πείτε πως αυτό που με πειράζει είναι που σχολάω στις 2. Αυτό καθόλου δε με νοιάζει έτσι και αλλιώς 2.05 είμαι σπιτι μου. Εχω και κάτι τεράστια κενά και ζώντας σε μικρή πολη μπορεις να πας να ρίξεις και ένα υπνάκο που λέει ο λόγος.
Το θέμα είναι πως τα παιδιά δεν μπαινουν σε πρόγραμμα, Είχαμε παράδειγμα μια μέρα. Γλώσσα μαζί μου και μετά Εικαστικά. Μετά ξανά Γλώσσα και μετά Μουσική. Μετά είχαν Γυμναστική Μαθήματα και στις 13.25 Ιστορία. Πως να κάνεις καλέ μου άνθρωπε Ιστορία, Μαθηματικά , Μελέτη στις 1.25;Μέχρι να μπουν και να ησυχάσουν πάει 1.30 και στις 2 παρά πέντε αρχίζουν να μαζεύουν πράγματα. Ξέρω πως με το φετινό πρόγραμμα βρήκαν δουλειά πολλοι άνθρωποι ( είναι βέβαια απλήρωτοι από Σεπτέμβρη) όμως κάτσε και φτιάξε τα σχολεία πρώτα. Πως να κάνουν θεατρική αγωγή σε μια μικρή αίθουσα 25 παιδιά; Το σχολείο μας δεν έχει κανένα βοηθητικό χώρο, ούτε καν για το ολοήμερο. Στα εικαστικά τι να προλάβει ο άνθρωπος σε 45 λεπτά; Μέχρι να βγάλουν τα υλικά να τους εξηγήσει πάει πέρασε η ώρα και σκάω μύτη εγώ να συνεχίσουμε τη Γλώσσα που είχαμε ξεκινήσει πριν 3 ώρες...Πέρυσι είχα την "πολυτέλεια" να έχω στα παιδιά ένα 2ωρο μαζεμένο για να εκφραστούν στο μάθημα των Εικαστικών.
Γκρινιάζω εεε;;;
Προχθές μου λέει ένα παιδάκι "Μα κυρία γιατί δεν μας κάνετε μάθημα εσείς φέτος;" Φανταστείτε τα πρωτάκια που έχουν 7 δασκάλους να μπαίνουν και να βγαίνουν.

Ευτυχώς που μου έχει μείνει και η ευέλικτη ζώνη να κάνουμε τα προγραμματα μας (πάλι περιβαλλοντικό κάνω φέτος, να ζωγραφίζουμε και μαζί, να παίζουμε αλάτι ψιλό , αλάτι χοντρό, να τραγουδάμε το Τζο που τους έμαθε η κυρία της μουσικής, να γράφουμε ποιήματα κ.α)

Ελπίζω να τα ξαναπούμε μέσα στο 2010.

:)


Φιλάκια


ΥΓ Σήμερα στολίζω δέντρο!!!

28η Οκτωβρίου

Κάναμε σήμερα τη γιορτή μας στο σχολείο. Μία ώρα και κάτι με θεατρικά δρώμενα, τραγούδια , ποιήματα...

Μέσα στην τάξη είχαμε μιλήσει τις προηγούμενες μέρες. Διαβάσαμε κάποια κείμενα, είδαμε εικόνες, ακούσαμε τραγούδια εκείνης της εποχής, συζητήσαμε, ζωγραφίσαμε...
Γράψαμε πάλι τα δικά μας ΟΧΙ και ΝΑΙ...

Το παρακάτω τραγούδι το ανακάλυψα πέρυσι και έγινε από τα αγαπημένα μου για τη σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Αρέσει πολύ και στα παιδιά (στο σχολείο ακούσαμε άλλη εκτέλεση) και κάναμε ένα δίωρο γλώσσα συζητώντας τους στίχους του τραγουδιού.

Η φωτογραφία είναι από τη σχολική χρονιά 2009-2010 (ακόμα να φωτογραφίσω τα φετινά)



Σχολική χρονιά 2008-2009

Και του χρόνου μικρά μου

Και εδώ ένα απο τα ομορφότερα ποιήματα που έχω διαβάσει μέσα στα σχολικά βιβλία ( απο το Ανθολόγιο Α,Β δημοτικού)

Όταν κάνουμε πόλεμο

η γη έχει πονόλαιμο

πονάει η καρδιά της

και κλαίνε τα παιδιά της

κι όλο κάνουνε πόλεμο

κι άντε με τον πονόλαιμο

τον άρρωστο λαιμό της

από τον πονόλαιμό της.

Ενάντια στον πονόλαιμο

στον πόνο και στον πόλεμο

υπάρχει μια ασπιρίνη

άνθρωποι, πέστε ΕΙΡΗΝΗ

Γιώργος Μαρίνος

Η ξανθιά δασκάλα της κόκκινης πόρτας

Χθες το απόγευμα έγινε η καθιερωμένη συνάντηση με τους γονείς των μαθητών μου.
Καλύτερα απο πέρυσι που είχαν ερθει ελάχιστοι γονείς. Φυσικά και δεν είχαμε απαρτία. Είμασταν ακριβώς οι μισοί. Αλλά τι να πεις...Και αυτοί που στην ουσία ήθελα δεν ήρθαν...Και ας ήταν πάλι απόγευμα η συνάντηση. Όλα πήγαν καλά πάντως.
Θέλω να σας διηγηθώ κάτι ...

Περίμενα στο παγκάκι έξω απο την αίθουσα. Την ίδια ώρα είχε συνάντηση και το άλλο τμήμα της Δ τάξης.
Έρχεται προς το μέρος μου ένας κύριος που δεν τον είχα ξαναδεί ( καθόλου παράξενο να μη δεις ποτέ μπαμπα μαθητη σου)
Κάποια στιγμή μια άλλη μαμά μου λέει πως αυτός έχει παιδί στην άλλη τάξη.
Τον ρωτάω λοιπόν

-Σε ποιο τμήμα πάει το παιδί σας;
-Ε δε ξέρω
-Εγω είμαι η δασκάλα του ;;; ( μα τι ρωτάω και εγω;;;)
-Ε δε ξέρω. Ξέρω απλά πως ειναι η δασκάλα ξανθιά.


Και τον έστειλα στην άλλη τάξη...

Μα ειναι δυνατόν να μη ξέρεις τη δασκάλα του παιδιού σου;
Να μη ξέρεις έστω το όνομα της;;;

Και σήμερα πάλι με αποτέλειωσε κάποιος άλλος :

-Ειστε η δασκάλα της κόκκινης πόρτας;
-Παρακαλώωω;;;
-Ειστε η δασκάλα στην κόκκινη πόρτα.
-Δε σας καταλαβαινω,τι θελετε;;
-Ε θελω τον .....
-Τι ταξη πάει;
-Στην κόκκινη.

(Εχουμε και 3 κόκκινες πόρτες. Μαλλον πρεπει να αλλαξουμε χρωμα, μπερδευονται οι ανθρωποι. Ντροπή μας.

10 πραγματα που αγαπαω

Δε θυμάμαι ποιος με κάλεσε γιατί πάει καιρός...

Καιρό έχω να παίξω σε μπλογκοπαίχνιδο οπότε σιγά μη χάσω την ευκαρία.

Πρέπει λοιπόν να γράψω 10 πράγματα που αγαπάω.

Ξεκινάμε ( η σειρά είναι τυχαία...)

1. Την οικογένεια μου
2. Το αγόρι μου
3. Τους φίλους μου
4. Τους μαθητές μου
5. Το διάβασμα
6. Τη σοκολάτα
7. Τη θάλασσα
8. Τις εκδρομές
9. Το χουχούλιασμα
10.Το σινεμά


10 + 1 = Το Φοίβο το βαφτιστήρι μου. Γουφ γουφ :))
Κουμπαρούλα μου θα τα πούμε το απόγευμα εμείς...

Μαζεύτηκα;;;

Μπορεί το σχολείο να ξεκίνησε και κάθε κατεργάρης να μπήκε στον πάγκο του, μπορεί και εγώ να είμαι Κρήτη πλέον αλλά εεε το μυαλό μου είναι κάπου αλλού...

Θα συνηθίσω, που θα πάει...

Το σχολείο ξεκίνησε λοιπόν...Φυσικά και έχουμε ελλείψεις σε προσωπικό και ας λέει η Αννούλα τα δικά της...Μήπως όλοι αυτοί που κατα καιρούς έχουν περάσει απο το ΥΠΕΠΘ έχουν μπει ποτέ σε σχολική τάξη. Φαντάζομαι βέβαια πως το σχολείο που επισκέφτηκε η Αννούλα θα είχε όλους τους δασκάλους στη θέση τους...

Εδώ ακόμα να στείλουν συνάδελφο Ειδικής Αγωγής... Πως και πως την περιμένουν τα παιδάκια αλλά και εμείς...Κάθε μέρα με ρωτάει ο μαθητής μου "Κυρία ,δε θα έρθει κυρία να με βοηθάει μόνο μου φέτος;"

Φέτος έχω τα ίδια παιδάκια. Στην τάξη ήρθαν 3 καινούρια παιδάκια και ένα έφυγε για Αγγλία. Τώρα μου στέλνει μέηλ ....

Ο ένας απο τους καινούριους μαθητές δε ξέρει λέξη Ελληνικά. Και φυσικά οι γονείς του δεν σκέφτηκαν να το φέρουν εκείνοι στο σχολείο. Δε σκέφτηκαν να έρθουν να μου μιλήσουν.Ακόμα και αν δεν ξέρουν εκείνοι τη γλώσσα φαντάζομαι όλο και κάποιο γνωστό θα είχαν εδώ για να κάνει τη μετάφραση. Βλέπω και εγω ένα παιδάκι στην προσευχή , μόνο του κάπου ανάμεσα σε δυο τάξεις. Το πλησιάζω και μετά απο πολλά μου λέει "Θα πάει τέσσερα" Και κατάλαβα πως θα πάει Δ τάξη. Τι να πεις... Σιγά σιγά θα μάθει. Στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να κάνω όσα θέλω. Όταν έχεις ήδη 24 παιδιά στην τάξη δεν έχεις πολλές επιλογές...
Πέντε λεπτά να τα "αφήσεις" για να βοηθήσεις τα άλλα ξεσηκώνονται...


Οι πιο παλιοί μου μαθητές πάνε Στ πλέον. Έχουν μεγαλώσει απίστευτα. Αυτό που μου δίνει χαρά είναι που το διάλειμμα, λίγο πριν την προσευχή, στο σχόλασμα, με χαιρετάνε, με αγκαλιάζουν και μου λένε πόσο με αγαπάνε... Και γίνεται λιώμα η κυρία...

Λοιπόν δε θα ξαναπιάσει αράχνες εδώ...τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα.


Καλό απόγευμα....

Καλή σχολική χρονιά!!!

Επιστροφή

Καλοκαιράκι τυπικά τέλος...
Αύριο παίρνω το δρόμο της επιστροφής και σιγά σιγά πρέπει να ετοιμάζομαι για τη νέα σχολική χρονιά η οποία προβλέπεται πολύ δύσκολη. Αυτό το καλοκαίρι πέρασε πολύ όμορφα για μένα. Θα έχω λοιπόν τις αναμνήσεις συντροφιά για να περάσω τη χρονιά που έρχεται όσο καλύτερα γίνεται...
Απο Σεπτέμβρη θα τα λέμε πιο συχνά...Κάποιες μέρες δε θα έχω ιντερνετ γιατί θα αλλάξω πάροχο αλλά μετά...θα σας ζαλίζω!!!

Αφιερωμένο σε σένα....για το όμορφο καλοκαίρι που μου χάρισες....

Δυο μήνες πριν...

Ήταν δυο μήνες πριν….συγκεκριμένα 3 Ιουνίου. Χάζευα από εδώ και από εκεί στο διαδίκτυο και έκανα και την καθιερωμένη μπλογκότσαρκα …Έτσι λοιπόν διάβασα και την ανάρτηση της Κούλας. ( δεν ήταν πολλές μέρες που είχα πετύχει το ιστολόγιο της)

Διάβαζα , διάβαζα λοιπόν το κατεβατό που είχε γράψει για ένα τριήμερο που είχε περάσει… Ενώ λοιπόν όλοι σχολίαζαν το βασικό θέμα της ανάρτησης εγώ είπα να κάνω ένα άσχετο σχόλιο. Κάπου η Κούλα ανέφερε «καλό παιδί ο Χρήστος, μετρημένο , μορφωμένο με καλή δουλειά. Όποια ενδιαφέρεται ας στείλει πμ»

Η αναφορά ήταν σε ένα πρόσωπο που ήταν παρέα σε εκείνο το τριήμερο. Έτσι λοιπόν μέσα σε ένα κατεβατό από σχόλια κάνω και εγώ το δικό μου «Ο Χρήστος πόσο είναι;» Το δικό μου σχόλιο καμιά σχέση με το βασικό θέμα.

Η Κούλα μου απάντησε την ηλικία εγώ της απάντησα ξανά και ανταλλάξαμε έτσι 2-3 σχόλια Φυσικά και δεν είχα στείλει κάτι στα σοβαρά….ούτε έψαχνα να βρω ποιο ήταν εκείνο το καλό παιδί. Απλά έτσι μου ήρθε. Χωρίς λόγο.

Όταν όμως η Κούλα μου έστειλε το λινκ από το ιστολόγιο του εεεε έμεινα λίγο. Γιατί; Γιατί στο ιστολόγιο αυτό έμπαινα 5 μήνες αλλά δεν είχα αφήσει ποτέ σχόλιο ούτε είχα προσέξει ιδιαίτερα ποιος είναι ο δημιουργός του.

Και αφού το είχα ξεκινήσει για πλάκα και πέτυχα «γνωστό» λέω ας αφήσω επιτέλους και ένα σχόλιο,τόσο καιρό διάβαζα τις αναρτήσεις του.

Τελικά δε ξέρω αν όλα στη ζωή είναι τυχερά.

Αν εκείνη τη μέρα η Κούλα δεν έγραφε εκείνη την πρόταση...

Αν εγώ δεν είχα διαβάσει την ανάρτηση της...

Αν δεν έμενα στην λεπτομέρεια που αφορούσε εκείνο το πρόσωπο αλλά κοιτούσα την ουσία…Γιατί φυσικά η ανάρτηση δεν αφορούσε τον Χρήστο.

Αν δεν έστελνα λοιπόν εκείνο το σχόλιο-πλακίτσα...

Αν η Κούλα δε το συνέχιζε απαντώντας μου...

Αν δεν άφηνα εκείνο το πρώτο σχόλιο στο ιστολόγιο του...

Ανν εκείνος δεν απαντούσε…

Αν δεν είχε τον Google λογαριασμό του στο προφίλ του….

Αν δεν τον πρόσθετα εκείνο το απόγευμα...

Αν εκείνος δεν έκανε δεχτή την πρόσκληση μου...

Αν εκείνο το βράδυ της 7ης Ιουνίου δε του μιλούσα όταν τον είδα on line...

Υπάρχουν τόσα αν…

Τόσα αν που αν έλειπε ένα από όλα αυτά εγώ δε θα ήμουν τόσο μα τόσο ευτυχισμένη….

Κούλα σίγουρα όταν έγραφες εκείνες τις γραμμές δε θα σου περνούσε ποτέ από το μυαλό η συνέχεια…Σε ευχαριστώ λοιπόν που άθελα σου άλλαξες προς το καλύτερο τη ζωή μου...

Από κοντά έχεις και κέρασμα… :))

ΥΓ. 3 μερούλες έμειναν Χρήστο μου, θα περάσουν.

ΥΓ Σας είπα πως είμαι πολύ πολύ ερωτευμένη;;;