28η Οκτωβρίου

Κάναμε σήμερα τη γιορτή μας στο σχολείο. Μία ώρα και κάτι με θεατρικά δρώμενα, τραγούδια , ποιήματα...

Μέσα στην τάξη είχαμε μιλήσει τις προηγούμενες μέρες. Διαβάσαμε κάποια κείμενα, είδαμε εικόνες, ακούσαμε τραγούδια εκείνης της εποχής, συζητήσαμε, ζωγραφίσαμε...
Γράψαμε πάλι τα δικά μας ΟΧΙ και ΝΑΙ...

Το παρακάτω τραγούδι το ανακάλυψα πέρυσι και έγινε από τα αγαπημένα μου για τη σχολική γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Αρέσει πολύ και στα παιδιά (στο σχολείο ακούσαμε άλλη εκτέλεση) και κάναμε ένα δίωρο γλώσσα συζητώντας τους στίχους του τραγουδιού.

Η φωτογραφία είναι από τη σχολική χρονιά 2009-2010 (ακόμα να φωτογραφίσω τα φετινά)



Σχολική χρονιά 2008-2009

Και του χρόνου μικρά μου

Και εδώ ένα απο τα ομορφότερα ποιήματα που έχω διαβάσει μέσα στα σχολικά βιβλία ( απο το Ανθολόγιο Α,Β δημοτικού)

Όταν κάνουμε πόλεμο

η γη έχει πονόλαιμο

πονάει η καρδιά της

και κλαίνε τα παιδιά της

κι όλο κάνουνε πόλεμο

κι άντε με τον πονόλαιμο

τον άρρωστο λαιμό της

από τον πονόλαιμό της.

Ενάντια στον πονόλαιμο

στον πόνο και στον πόλεμο

υπάρχει μια ασπιρίνη

άνθρωποι, πέστε ΕΙΡΗΝΗ

Γιώργος Μαρίνος

Η ξανθιά δασκάλα της κόκκινης πόρτας

Χθες το απόγευμα έγινε η καθιερωμένη συνάντηση με τους γονείς των μαθητών μου.
Καλύτερα απο πέρυσι που είχαν ερθει ελάχιστοι γονείς. Φυσικά και δεν είχαμε απαρτία. Είμασταν ακριβώς οι μισοί. Αλλά τι να πεις...Και αυτοί που στην ουσία ήθελα δεν ήρθαν...Και ας ήταν πάλι απόγευμα η συνάντηση. Όλα πήγαν καλά πάντως.
Θέλω να σας διηγηθώ κάτι ...

Περίμενα στο παγκάκι έξω απο την αίθουσα. Την ίδια ώρα είχε συνάντηση και το άλλο τμήμα της Δ τάξης.
Έρχεται προς το μέρος μου ένας κύριος που δεν τον είχα ξαναδεί ( καθόλου παράξενο να μη δεις ποτέ μπαμπα μαθητη σου)
Κάποια στιγμή μια άλλη μαμά μου λέει πως αυτός έχει παιδί στην άλλη τάξη.
Τον ρωτάω λοιπόν

-Σε ποιο τμήμα πάει το παιδί σας;
-Ε δε ξέρω
-Εγω είμαι η δασκάλα του ;;; ( μα τι ρωτάω και εγω;;;)
-Ε δε ξέρω. Ξέρω απλά πως ειναι η δασκάλα ξανθιά.


Και τον έστειλα στην άλλη τάξη...

Μα ειναι δυνατόν να μη ξέρεις τη δασκάλα του παιδιού σου;
Να μη ξέρεις έστω το όνομα της;;;

Και σήμερα πάλι με αποτέλειωσε κάποιος άλλος :

-Ειστε η δασκάλα της κόκκινης πόρτας;
-Παρακαλώωω;;;
-Ειστε η δασκάλα στην κόκκινη πόρτα.
-Δε σας καταλαβαινω,τι θελετε;;
-Ε θελω τον .....
-Τι ταξη πάει;
-Στην κόκκινη.

(Εχουμε και 3 κόκκινες πόρτες. Μαλλον πρεπει να αλλαξουμε χρωμα, μπερδευονται οι ανθρωποι. Ντροπή μας.

10 πραγματα που αγαπαω

Δε θυμάμαι ποιος με κάλεσε γιατί πάει καιρός...

Καιρό έχω να παίξω σε μπλογκοπαίχνιδο οπότε σιγά μη χάσω την ευκαρία.

Πρέπει λοιπόν να γράψω 10 πράγματα που αγαπάω.

Ξεκινάμε ( η σειρά είναι τυχαία...)

1. Την οικογένεια μου
2. Το αγόρι μου
3. Τους φίλους μου
4. Τους μαθητές μου
5. Το διάβασμα
6. Τη σοκολάτα
7. Τη θάλασσα
8. Τις εκδρομές
9. Το χουχούλιασμα
10.Το σινεμά


10 + 1 = Το Φοίβο το βαφτιστήρι μου. Γουφ γουφ :))
Κουμπαρούλα μου θα τα πούμε το απόγευμα εμείς...

Μαζεύτηκα;;;

Μπορεί το σχολείο να ξεκίνησε και κάθε κατεργάρης να μπήκε στον πάγκο του, μπορεί και εγώ να είμαι Κρήτη πλέον αλλά εεε το μυαλό μου είναι κάπου αλλού...

Θα συνηθίσω, που θα πάει...

Το σχολείο ξεκίνησε λοιπόν...Φυσικά και έχουμε ελλείψεις σε προσωπικό και ας λέει η Αννούλα τα δικά της...Μήπως όλοι αυτοί που κατα καιρούς έχουν περάσει απο το ΥΠΕΠΘ έχουν μπει ποτέ σε σχολική τάξη. Φαντάζομαι βέβαια πως το σχολείο που επισκέφτηκε η Αννούλα θα είχε όλους τους δασκάλους στη θέση τους...

Εδώ ακόμα να στείλουν συνάδελφο Ειδικής Αγωγής... Πως και πως την περιμένουν τα παιδάκια αλλά και εμείς...Κάθε μέρα με ρωτάει ο μαθητής μου "Κυρία ,δε θα έρθει κυρία να με βοηθάει μόνο μου φέτος;"

Φέτος έχω τα ίδια παιδάκια. Στην τάξη ήρθαν 3 καινούρια παιδάκια και ένα έφυγε για Αγγλία. Τώρα μου στέλνει μέηλ ....

Ο ένας απο τους καινούριους μαθητές δε ξέρει λέξη Ελληνικά. Και φυσικά οι γονείς του δεν σκέφτηκαν να το φέρουν εκείνοι στο σχολείο. Δε σκέφτηκαν να έρθουν να μου μιλήσουν.Ακόμα και αν δεν ξέρουν εκείνοι τη γλώσσα φαντάζομαι όλο και κάποιο γνωστό θα είχαν εδώ για να κάνει τη μετάφραση. Βλέπω και εγω ένα παιδάκι στην προσευχή , μόνο του κάπου ανάμεσα σε δυο τάξεις. Το πλησιάζω και μετά απο πολλά μου λέει "Θα πάει τέσσερα" Και κατάλαβα πως θα πάει Δ τάξη. Τι να πεις... Σιγά σιγά θα μάθει. Στεναχωριέμαι που δεν μπορώ να κάνω όσα θέλω. Όταν έχεις ήδη 24 παιδιά στην τάξη δεν έχεις πολλές επιλογές...
Πέντε λεπτά να τα "αφήσεις" για να βοηθήσεις τα άλλα ξεσηκώνονται...


Οι πιο παλιοί μου μαθητές πάνε Στ πλέον. Έχουν μεγαλώσει απίστευτα. Αυτό που μου δίνει χαρά είναι που το διάλειμμα, λίγο πριν την προσευχή, στο σχόλασμα, με χαιρετάνε, με αγκαλιάζουν και μου λένε πόσο με αγαπάνε... Και γίνεται λιώμα η κυρία...

Λοιπόν δε θα ξαναπιάσει αράχνες εδώ...τουλάχιστον μέχρι τα Χριστούγεννα.


Καλό απόγευμα....

Καλή σχολική χρονιά!!!

Επιστροφή

Καλοκαιράκι τυπικά τέλος...
Αύριο παίρνω το δρόμο της επιστροφής και σιγά σιγά πρέπει να ετοιμάζομαι για τη νέα σχολική χρονιά η οποία προβλέπεται πολύ δύσκολη. Αυτό το καλοκαίρι πέρασε πολύ όμορφα για μένα. Θα έχω λοιπόν τις αναμνήσεις συντροφιά για να περάσω τη χρονιά που έρχεται όσο καλύτερα γίνεται...
Απο Σεπτέμβρη θα τα λέμε πιο συχνά...Κάποιες μέρες δε θα έχω ιντερνετ γιατί θα αλλάξω πάροχο αλλά μετά...θα σας ζαλίζω!!!

Αφιερωμένο σε σένα....για το όμορφο καλοκαίρι που μου χάρισες....

Δυο μήνες πριν...

Ήταν δυο μήνες πριν….συγκεκριμένα 3 Ιουνίου. Χάζευα από εδώ και από εκεί στο διαδίκτυο και έκανα και την καθιερωμένη μπλογκότσαρκα …Έτσι λοιπόν διάβασα και την ανάρτηση της Κούλας. ( δεν ήταν πολλές μέρες που είχα πετύχει το ιστολόγιο της)

Διάβαζα , διάβαζα λοιπόν το κατεβατό που είχε γράψει για ένα τριήμερο που είχε περάσει… Ενώ λοιπόν όλοι σχολίαζαν το βασικό θέμα της ανάρτησης εγώ είπα να κάνω ένα άσχετο σχόλιο. Κάπου η Κούλα ανέφερε «καλό παιδί ο Χρήστος, μετρημένο , μορφωμένο με καλή δουλειά. Όποια ενδιαφέρεται ας στείλει πμ»

Η αναφορά ήταν σε ένα πρόσωπο που ήταν παρέα σε εκείνο το τριήμερο. Έτσι λοιπόν μέσα σε ένα κατεβατό από σχόλια κάνω και εγώ το δικό μου «Ο Χρήστος πόσο είναι;» Το δικό μου σχόλιο καμιά σχέση με το βασικό θέμα.

Η Κούλα μου απάντησε την ηλικία εγώ της απάντησα ξανά και ανταλλάξαμε έτσι 2-3 σχόλια Φυσικά και δεν είχα στείλει κάτι στα σοβαρά….ούτε έψαχνα να βρω ποιο ήταν εκείνο το καλό παιδί. Απλά έτσι μου ήρθε. Χωρίς λόγο.

Όταν όμως η Κούλα μου έστειλε το λινκ από το ιστολόγιο του εεεε έμεινα λίγο. Γιατί; Γιατί στο ιστολόγιο αυτό έμπαινα 5 μήνες αλλά δεν είχα αφήσει ποτέ σχόλιο ούτε είχα προσέξει ιδιαίτερα ποιος είναι ο δημιουργός του.

Και αφού το είχα ξεκινήσει για πλάκα και πέτυχα «γνωστό» λέω ας αφήσω επιτέλους και ένα σχόλιο,τόσο καιρό διάβαζα τις αναρτήσεις του.

Τελικά δε ξέρω αν όλα στη ζωή είναι τυχερά.

Αν εκείνη τη μέρα η Κούλα δεν έγραφε εκείνη την πρόταση...

Αν εγώ δεν είχα διαβάσει την ανάρτηση της...

Αν δεν έμενα στην λεπτομέρεια που αφορούσε εκείνο το πρόσωπο αλλά κοιτούσα την ουσία…Γιατί φυσικά η ανάρτηση δεν αφορούσε τον Χρήστο.

Αν δεν έστελνα λοιπόν εκείνο το σχόλιο-πλακίτσα...

Αν η Κούλα δε το συνέχιζε απαντώντας μου...

Αν δεν άφηνα εκείνο το πρώτο σχόλιο στο ιστολόγιο του...

Ανν εκείνος δεν απαντούσε…

Αν δεν είχε τον Google λογαριασμό του στο προφίλ του….

Αν δεν τον πρόσθετα εκείνο το απόγευμα...

Αν εκείνος δεν έκανε δεχτή την πρόσκληση μου...

Αν εκείνο το βράδυ της 7ης Ιουνίου δε του μιλούσα όταν τον είδα on line...

Υπάρχουν τόσα αν…

Τόσα αν που αν έλειπε ένα από όλα αυτά εγώ δε θα ήμουν τόσο μα τόσο ευτυχισμένη….

Κούλα σίγουρα όταν έγραφες εκείνες τις γραμμές δε θα σου περνούσε ποτέ από το μυαλό η συνέχεια…Σε ευχαριστώ λοιπόν που άθελα σου άλλαξες προς το καλύτερο τη ζωή μου...

Από κοντά έχεις και κέρασμα… :))

ΥΓ. 3 μερούλες έμειναν Χρήστο μου, θα περάσουν.

ΥΓ Σας είπα πως είμαι πολύ πολύ ερωτευμένη;;;

Αφιερωμενο....

Θα έρθει μια φορά
Να νιώσω πως κι εγώ ανήκω κάπου
Θα έρθει σαν το φως
Άνθρωπος καθαρός
Κι εγώ σκιά του
Να μου κρατά σφιχτά-σφιχτά το χέρι
Και λόγια καθαρά μονάχα να μου φέρει

Να γνωρίσω ένα άνθρωπο που λέει ΝΑΙ και το εννοεί
Να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελό του εκεί
Θαν τα λόγια του χρυσάφι,θα χει λόγο ,θα χει μπέσα
Μες τα μάτια να τον βλέπω και να μένω ο εαυτός μου
Να το λέω, να το εννοώ πως είναι αυτός ο άνθρωπός μου

Κι αν πέρασα πολλά
Μπορώ σε μια στιγμή να τα διαγράψω
Μπορώ να του δοθώ
Να του παραδοθώ κι ας ξανακλάψω
Φτάνει για μια φορά αυτός να φέρει
Δυο λόγια καθαρά στο άδειο μου το χέρι



Σε σένα, για όλες τις όμορφες στιγμές που μου έχεις χαρίσει...

Ασφαλιστικό

Μου το έστειλε ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας...

Με σημαντικές αλλαγές υπέρ των ασφαλισμένων κατατέθηκε το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό. Πιο αναλυτικά εισάγονται προς ψήφιση οι παρακάτω ρυθμίσεις:

1. Όλοι οι αποθανόντες ασφαλισμένοι δικαιούνται αναδρομική σύνταξη σε περίπτωση αναστάσεως.

2. Ασφαλισμένοι που έχουν έξι δάχτυλα στο αριστερό πόδι και ανάλογο αριθμό στο δεξί χέρι και έχουν πλήρη ασφάλιση 41 χρόνια δικαιούνται σύνταξη στα 59^ο έτος

3. Προσαύξηση 30% στη σύνταξη θα λαμβάνουν οι μητέρες ανήλικων τέκνων με συμπληρωμένο το 80^ο έτος ηλικίας

4. Συνταξιούχοι με δυσανεξία στα γαλακτοκομικά θα λαμβάνουν δωρεάν 2 γιαούρτια με την προϋπόθεση να καταναλώνονται από τους ίδιους και παρουσία ελεγκτού

5. Θεσμοθετείτε η δωρεάν επίσκεψη σε οδοντίατρο και κουρέα για συνταξιούχους με μασέλα και φαλακρούς αντίστοιχα

6. Σε οικείους ασφαλισμένων που αποδημήσουν εις Κύριον πριν λάβουν σύνταξη, θα αποστέλλεται ευχαριστήριος επιστολή με τις υπογραφές Παπακωνσταντίνου και Λοβέρδου

7. Τέλος, η ευνοϊκή ρύθμιση Νο 1 δεν ισχύει για όσους ασφαλισμένους ονομάζονται Χριστός ή Λάζαρος

...............................................................................................................................................

Σε ευχαριστώ...για όλα :))

ΥΓ Κάποια στιγμή θα επιστρέψω και εδώ...Προς το παρόν ετοιμάζομαι για διακοπούλες στα Χανιά. Έξι μέρες στα Χανιά και έχω σκοπό να περάσω καλύτερα απο ποτέ

Σας χαιρετώ

Καλό μήνα!!!

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους σας...Πάλι χαμένο είμαι το ξέρω...Είναι τόσα αυτά που θέλω να γράψω εδώ....και τελικά δεν γράφω τίποτα. Θα γίνει σιγά σιγά...


Κάναμε και αλλαγές εδώ όπως βλέπετε...


Χρήστο σε ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ για όλα!

Θα τα πουμε συντομα και πάλι!!!